مجسمه اسکار:
این مجسمه که توسط سدریک گیبونز رئیس قسمت طراحی موسسه MGM یا کمپانی مترو گلدوین مایر طراحی شده، شوالیه برهنه ای را نشان می دهد که شمشیری را روی یک حلقه فیلم نگاه داشته است. این حلقه فیلم پنج پره دارد که نشانه پنج صنف اصلی مورد نظر آکادمی (تهیه کنندگان، کارگردانان، بازیگران، تکنیسینها و نویسندگان) است. بلندی مجسمه اسکار ۳۴ سانتی متر و سه میلی متر و وزن آن ۳ کیلو ۸۵۰ گرم است. درباره چهره این مجسمه عموماً به گفته خانم مارگارت هریک کتابدار وقت آکادمی استناد می شود که گفته بود این مجسمه به عموی او که نامش اسکار پیرس بود شباهت دارد. تا سال ۱۹۳۴ این نام برای مجسمه جا افتاد هرچند که رسما از سال ۱۹۳۹ از نام اسکار برای این جایزه استفاده شد.

عضویت:
آکادمی به هنگام تاسیسش در سال ۱۹۲۷ تنها ۳۷ عضو داشت. اعضای آکادمی از افراد رده بالای صنعت فیلم بودند. امروزه آکادمی شش هزار عضو دارد. عضویت تنها از راه دعوت امکان پذیر است و تنها محدود به کسانی ست که در هنر (بازیگری، نویسندگی و کارگردانی) یا علوم (فیلمبرداری، تدوین و غیره) سرآمد هستند. هر عضو آکادمی در رشته تخصی خود حق رای دارد.

شایستگی:
معیارهایی که باعث می شوند کسی نامزد دریافت جایزه اسکار شود پیچیده اند و به مقررات تک تک صنف های آکادمی بستگی دارند. مثلا نامزد های جایزه بهترین فیلم غیر انگلیسی زبان را کشورهای مربوطه تعیین می کنند و برای آکادمی می فرستند. اما قاعده اصلی این است که همه فیلمهایی که در رقابت شرکت می کنند باید طی یک ساله منتهی به ۳۱ دسامبر در لس آنجلس به نمایش در آمده باشند. در جریان رقابت برای نامزدی، استودیوهای فیلمسازی با فرستادن نسخه دی وی دی فیلم ها برای اعضای آکادمی یا با دادن آگهی هایی با عنوان “برای ملاحظه شما” توجه آنها را نسبت به فیلم خود جلب می کنند.

برندگان و بازندگان:
بیشترین تعداد اسکاری که تاکنون یک فیلم برده است ۱۱ جایزه است. سه فیلم بن هور، تایتانیک و ارباب حلقه ها: بازگشت پادشاه هر یک برنده ۱۱ جایزه اسکار شده اند. فیلمهای همه چیز درباره ایو و تایتانیک هر یک در ۱۴ رشته نامزد دریافت جایزه بودند و این در نوع خود یک رکورد محسوب می شود. فیلمهای نقطه عطف و رنگ ارغوانی هم هریک در ۱۱ رشته نامزد اسکار بوده اند اما حتی یک اسکار هم نگرفتند. کاترین هپبورن موفق ترین ستاره تاریخ اسکار است. او در فاصله سالهای ۱۹۳۴ تا ۱۹۸۲ هشت بار نامزد دریافت جایزه اسکاربهترین بازیگری شد و چهار بار این جایزه را گرفت.

منبع: BBC

بیزاری انسان از هم نوع خود نقش بر روابط موجود بسته و ارتباطات پر از اختلاف است. سرچشمه ی این اختلاف، گذشته‌ای به اندازه‌ی سن درختی پیری دارد و درخت که خود نماد نسل هاست، این نزاع و کشمکش را ما بین بشر برجسته می کند.

اثری با داستانی معطوف به غیبت پدر خانواده‌ای که در یک منطقه‌ی حومه‌ی شهری در آمریکا زندگی می کنند و رنگ آن با توجه به نوع موسیقی و فضای بصری، گویی بر پس زمینه ی فیلم پاشیده شده است. موضوعی که ساده، اما دارای پیچیدگی های اخلاقی ست و قاب‌های نابی در درون خود دارد که فیلم را از دیدگاه جلوه‌های نمایی بسیار تاثیر گذار کرده است. روح زمستان و سردی آن در عمق پلان‌های این اثر دمیده شده و گونه ای از مرگ را در تک تک عناصر و جزئیات تصاویر می‌توان احساس کرد. به شکلی، رها شدن با کوهی از مصائب که اسرار و ندانسته‌ها بر شدت آن دامن می‌زنند و دختری در جستجوی پدری است که خانواده‌اش را با باری از نداری‌ها و مشکلات تنها گذاشته و از نگاه قانون و فرزندانش خود را گم کرده است. داستان در سیر روزمرگی دستخوش نقاط عطف و اتفاقات می‌شود. عکس‌هایی که با دقت به تک تک فریم های اثر، خلاقانه برداشت شده و چیدمان این عکس‌ها گویی تا حدی نظم خود را در میانه‌ی اثر از دست می دهد. دبرا گرانیک، کارگردان تازه کاری است که بی تجربگی و دقت بر جزئیات نامربوط در اثرش به وضوح دیده می‌شود. بدین ترتیب مقایسه‌ی تجارب او به سبب سابقه‌ی کم در فیلمسازی بلند، تحلیل آنچنانی ندارد و مقایسه‌ی سبک و شیوه فیلمسازی او نسبت به این گونه ژانر فیلم، مثل جنس چوب، خشک جلوه می کند. اما قالب را تا پایان حفظ می‌کند . تجسم زمستانی که انسان در کشمکش و غلبه بر این دشواری‌ها عاجز است و جسمش مثل چوبی است که شکسته تکان می‌خورد و تا استخوان درد می‌کشد. آرایش صحنه خام است و دکوپاژ سنگینی در دست ندارد و تعامل عوامل بازی آنگونه که باید به چشم نمی آید. تعامل نسبی موجود، فضای خشن و خسته کننده‌ای ساخته، که دقت در خلاقیت‌های آن حوصله‌ی عجیبی می‌خواهد. شما قبل از آغاز فیلم هیچ نظری ندارید که قرار است صرف نظر از گذران داستان، چه در پس دوربین او بگذرد.

اثر قبلی گرانیک، “به استخوان رسیدن” نشان دهنده ی علاقه ی عجیب او به واژه ی استخوان به سبب توصیف پدیده‌هایی است که سعی در بازگویی آنها دارد.  در این میان جنیفر لارنس بازیگر نقش “ری” خیلی نافرم و با قالبی سرد و تکراری بازی می کند، اما بسیار خوب حس انتقال می دهد و این حس را تا پایان، پایا نگه داشته و مصنوعی نمی شود. به گونه‌ای هنرنمایی می کند که هر بیننده ای از دریچه‌ی خود با او همذات پنداری کند و دیواری میان افکار و ظاهر خود می کشد که نشان دهد مصائبی دارد که هیچ کس او را به راحتی نمی تواند بفهمد. شخصیت‌ها بگونه ای در لحظات مختلف فیلم برجسته می شوند ، اما روایت جزئی آنها، در طول فیلم گنجانده نشده و به شکلی مخاطب با پایان فیلم از خیلی چیزها بی اطلاع است.

از سکانس‌های پایانی اثر که کمی چاشنی ابتکار به آن اضافه می‌کند خوشم آمد. در سکانس قبرستان، عموی ری، با اشاره بر این که پدرش اینجا نیست سعی در قانع کردن او دارد و ری گفته ی عمویش را تعمیم می دهد و می گوید که او هیچ جا نیست و با استعاره به معمای فیلم پاسخ می‌دهد و سپس عمویش جمله‌ی او را با گفتن “یک جایی می تواند باشد”، نقض می کند و با اضافه کردن سکانس رودخانه‌ای که جسد پدر در آن است، تصاویری مشمئز کننده می‌سازد و این فلسفه‌ی وجودی را در عمق لجن‌ها به زیر تیغ نقد می‌برد. این پیوستگی کمی به حیثیت اثر شکل می دهد و شکل دهنده‌ی تاثیر گذارترین صحنه‌های این فیلم است.

بطور کل فیلم پر از نشانه‌های خاص است، اما ساختاری از هم گسیخته، چه در روایت و چه در حضور شخصیتها در زمان فیلم دارد و داستان به شکلی خیلی معمولی، تکراری است.

آرنوفسکی: من یکی از طرفداران ناتالی هستم از بعد از فیلم «حرفه‌ای» و به واسطه‌ی یک دوست قدیمی که به اتفاق مدیر برنامه‌های ناتالی هست توانستم یک دریچه‌ی ارتباط را با او باز کنم. ما در میدان تایمز و در عمارت هاوارد جانسون که امروزه مکانی برای نشان دادن سیر تحول آمریکا به سمت پیش رو است، با هم دیدار کردیم. قهوه‌ی بدی را مزه مزه کردیم و درباره‌ی ایده‌های ابتدایی‌ای که برای ساخت این فیلم در ذهن‌ام بود، صحبت کردیم. این ایده را مابین خودمان به مرور پرورش دادیم؛ البته ایده‌ی به غایت چالش‌برانگیزی بود چونکه ورود به دنیای باله یک انسان همه فن حریف می‌خواست. وقتی شما می‌خواهید ماجرایی را به تصویر بکشید، تمام درها به روی شما باز می‌شود و می‌توانید هر کاری را که مایل بودید انجام دهید و هرچیزی را که خواستید، در آن دنیا ببینید. اما دنیای باله در حقیقت آن جذابیت ِ کافی را برای ما نداشت که بخواهیم روی‌ آن سرمایه‌گذاری کنیم. به همین خاطر زمان زیادی را صرف گرد‌آوری اطلاعات کردیم و ناتالی همیشه به من می‌گفت که من سن‌ام داره میره بالا و نمی‌تونم دیگه نقش یک رقاص باله رو بازی کنم، بهتره که دست بجنبونی. و من هم همیشه می‌گفتم که «ناتالی، تو در بهترین شکل ممکن هستی، مطمئنم در نقش، خوب ظاهر خواهی شد». تا اینکه حدود یک سال پیش یا کمی بیشتر بالاخره توانستیم با هم یک فیلم‌نامه را تهیه کنیم. این بود کل ماجرای شکل‌گیری این داستان.

ناتالی، این نقش یک نقش رویایی برای تو بود، می‌تونی بگی چرا؟

پورتمن: خب، از همان دوران بچگی من به رقص علاقه داشتم و به نوعی آن را برای خودم ایده‌آل می‌دانستم؛ همانطور که بسیاری از دختران جوان این کار را می‌کنند و با این هنر بسیار زیبا، بدون حرف زدن، سخن خود را بیان می‌کنند. من همیشه به بازی در فیلمی در رابطه با رقص، علاقه داشتم و وقتی دارن این ایده‌ی عالی را پیش رویم گذاشت که نه تنها به رقص مربوط می‌شد بلکه این کاراکتر بسیار کامل را در خود داشت – دو کاراکتر در یک تن واحد – این فرصت را مغتنم شمردم و بالخص با کارگردانی ِ دارن که من حاضرم هر کاری را برای او انجام دهم – کار فوق‌العاده‌ای بود.

از «قوی سیاه» به عنوان یک همدم برای «کشتی‌گیر» یاد می‌کنند. می‌توان در فیلم شباهت‌هایی را مشاهده کرد. نظر شما درباره‌ی این فیلم در مقابل کشتی‌گیر چیست؟

آرنوفسکی: فکر نکنم تفاوت آنچنانی مابین این دو وجود داشته باشد. به نظر من مردم، مردم هستند و اگر احساساتشان واقعی و حقیقی باشند، با شما ارتباط برقرار می‌کنند. من همیشه این را پیش خودم می‌گویم که مهم نیست اگر شما یک کشتی‌گیر میانسال از کار افتاده در آخرین روزهای حرفه‌ات هستی یا اینکه یک دختر رقاص باله‌ی جاه‌طلب بیست و چند ساله؛ اگر آنها صادق باشند به آنچه که هستند و آن کرداری را که بروز می‌دهند، حقیقی باشد، بیننده به یقین با آنها رابطه برقرار می‌کند. این همیشه یک اصل در سینما بوده است و به همین خاطر است که ما با فیلمی درباره‌ی یک دختر هفت ساله در ایران و یا یک سوپرمن آمریکایی ارتباط برقرار می‌کنیم.

این فیلم درباره‌ی دگرگونی یک کاراکتر است و شما یک دگرگونی ِ کاملی را در فیلم نشان داده‌اید. خود شما چگونه و به چه شکل به مقوله‌ی دگوگونی نزدیک می‌شوید؟

پورتمن: این فیلم در واقع خودآزمایی ِ بسیار بزرگی برای من بود و من واقعا از حمایت‌های بسیار محبت‌آمیزی بهره‌مند بودم. اینطور بگویم که تمام معلم‌ها و مربی‌ها و البته رقصنده‌ها، و در درجه‌ی اول کارگردان به طرز رفتار و کردار من برای ساختن این کاراکتر کمک شایانی کردند. اما در ابتدا من با معلم باله – حدود یکسال قبل از شروع فیلمبرداری – آغاز به کار کردم. خانم مری هلن باورز که از تمرینات پایه‌ای با من شروع کرد و به مدت شش ماه هر روز دو ساعت با هم تمرین داشتیم. این تمرینات به نوعی من را تقویت و آماده کرد که بهنگام رقص آسیبی بهم نرسد و سپس این تمرینات دو ساعته به پنج ساعت در روز بعلاوه‌ی رفتن به کلاس شنا تبدیل شد. روزانه حدود یک مایل شنا می‌کردم و سپس سه ساعت باله در روز. و خلاصه این اواخر تمرینات به حدود ۸ ساعت در روز می‌رسید و همین تمرینات مداوم و منظم کمک بسیاری به سویه‌ی احساسی کاراکتر کرد چونکه به گونه‌ای شما احساس یک زندگی ِ رهبانی را می‌کنید که در این فیلم آن رهبانیت در شمایل یک رقصنده باله ظاهر شده است. نباید بنوشی، نباید با دوستانت بیرون بروی، نباید زیاد غذا بخوری، مداوم باید بدن‌ات را زیر فشار مضاعفی قرار بدهی تا بتوانی هرچه بهتر در قالب یک رقصنده باله بروی.

میشه لطفا کمی درباره‌ی هنر رقص‌ و اینکه تجربه‌ی آن برای شما چگونه بود، توضیح دهید.

پورتمن: خب، هنر رقص برای هر کدام از کاراکترهای قوی سیاه و قوی سفید متفاوت بود. من یک مربی فوق‌العاده داشتم به نام جورجیا پارکینسون که متاسفانه دو هفته قبل از شروع فیلمبرداری از دنیا رفت. او یکی از رقصنده‌های برجسته‌ بود و مربی ِ قوی دریاچه برای Odile/Odette  بود. او بسیار در رقص به من کمک کرد از بازی با نوک انگشتان گرفته تا اینکه در حرکتهای مختلف به کجا می‌بایست نگاه کنم که تمامی ِ اینها از ملزومات رقص باله است.

همانطور که اشاره کردم، این فیلم درباره‌ی وسواس است. شما چطور توانستید با این مقوله به تعامل برسید و اینکه چگونه به عنوان یک بازیگر خود را از آن نقش جدا کردید؟ چه چیزی مشوق شما برای ادامه‌دارن و هرچه بیشتر فرو رفتن در نقش است؟

پورتمن: خب، اینکه چطور خودم رو از نقش بکشم بیرون، می‌توانم بگویم که به محض اینکه سکانسی را فیلمبرداری کردم فوری به خود «من» برمی‌گردم. همین که فیلمبرداری صحنه‌ای تمام شد بدون درنگ می‌خواهم دوباره به خودم بازگردم. من از آن دست آدمهایی نیستم که دوست داشته باشم در روح آن کاراکتر باقی بمانم، من مابین کاراکتر و خودم تفاوت قائل می‌شوم و به راحتی می‌توانم به خودم بازگردم. و پرسیدی که چه مشوقی برای کار دارم؟

بله، چگونه به یک توازن دست می‌یابید و چگونه آن را حفظ می‌کنید؟

پورتمن: به نظرم، یکی از دلایلی که به گمانم من و دارن دارای یک نوع خاص ارتباط تلپاتی با هم هستیم این است که من اینطور فکر می‌کنم که او یک آدم منضبط و متمرکز بر روی کار است، من یک آدم کمال‌گرا نیستم اما این لزوما به معنی بی‌انضباطی و تمرکز نداشتن نیست. اینطور بگویم که من آدم حرف گوش کنی هستم و نه کمال‌گرا.

آرنوفسکی: یک حرفه‌ای.

پورتمن: به نظر من این مهم است که هرآنچه را که در چنته داری رو کنی و مهم نیست که با چه کسی کار می‌کنی مهم فرو رفتن هرچه‌ بیشتر در روح آن کاراکتر است و این ملزم به داشتن یک برنامه‌ی مهم و تمرکز روی آن است.

دارن، شما به عنوان کارگردان آیا دوست دارید هر ژانری را تجربه کنید؟

آرنوفسکی: من زیاد به ژانر اهمیت نمی‌دم. این بهترین تجربه‌ی من در یک فیلم ژانری بود و تا کنون یا نمی‌دانستم و یا قادر به انجام یک فیلم خاص در یک ژانر خاص نبوده‌ام. به نظرم بیننده‌ها دیگر به این چیزها احتیاجی دارند؛ مثلا اینکه صرفا باید فیلم در یک ژانر خاص باشد. بیننده‌ها بسیار حرفه‌ای و سطح بالا هستند و تا زمانی که فیلم خسته‌کننده نباشد، سرگرم کننده و سهل‌الوصول است. این همان چیزی بود که من سعی داشتم آن را به عمل برسانم و از آنجایی که مردم به واسطه‌ی وجود ده‌ها جور رسانه‌ی مختلف بسیار تنوع‌طلب شده‌اند و ذائقه‌شان فرق کرده است، کار بسیار دشوار و سختی است. پس ما بر آن بودیم که فیلمی بسازیم که در عین جذاب بودن شما را به سمت فرجام ماجرا سوق بدهد و اگر خوشبختانه اینطور باشد شما درباره‌ی آن صحبت و دیگران را به دیدن این فیلم تشویق خواهید کرد.

لطفا درباره‌ی قیاس این فیلم با فیلم‌های قبلی‌تان بگویید، اینکه به نظر می‌رسد شما به سبک سورئال نیز علاقه دارید، آیا واقعا همینطور است؟

آرنوفسکی: به نظرم این بستگی به این دارد داستانی که ما می‌خواهیم بیان کنیم در چه مورد است. چیزی که من در طول ساخت یکی از این فیلم‌ها فهمیدم این بود و البته نکته‌ای خنده‌دار چونکه من همیشه در طول کنفرانس‌های مطبوعاتی بعد از فیلم‌ها بخاطر سوال و جواب‌های رد و بدل شده تازه متوجه می‌شوم که قضیه از چه قرار است؛ اینکه مثلا نوع چرخش دوربین و زاویه‌ای که ما برای فیلم «کشتی‌ گیر» استفاده کردیم کاملا متفاومت از فیلم قوی سیاه بود و در حقیقت ریسک بزرگی محسوب می‌شد به اجرا در آوردن همان شیوه برای فیلمبرداری یک فیلم باله چونکه تابحال من چنین فیلم اندروایی ندیده بودم که اینچنین فیلمبرداری‌ای با دوربین روی دست اجرا شده باشد و دقیق مطمئن نیستم که آیا موثر بود یا نه. من همیشه نگران این بودم که اگر در یک صحنه‌ی واقعی ِ ترسناک همه از اینکه ناتالی به سمت دوربین بچرخد و داد بزند که «کمک» همه تعجب خواهند کرد یا نه. پس مطمئن نبودم که این گمان موثر خواهد بود یا نه اما بعد از مدتی گفتیم گور باباش! ما اینکار رو خواهیم کرد یا خواهد گرفت یا نه، چون قبلا کسی این کار رو انجام نداده است و حقیقتا من از حرکت دوربین لذت بردم. با داشتن یک نفر که دوربین را دست گرفته باشد من به راحتی می‌توانستم دوربین را در جهاتی بچرخانم که تصور چرخاندن آن در جهات دیگر غیرممکن به نظر برسد! نتیجه‌ی این کار این شد که یک سوم ابتدایی ِ فیلم حس کاملا متفاوتی را به بیننده بدهد چون با بیننده کاری می‌کرد که انگار در حال دیدن فیلمی هستند که تابحال در طول عمرشان چنین چیزی را تجربه نکرده بودند. حس بودن در یک مکان و زمان خاص و ناگهان رفتن به دنیایی دیگر با حسی متفاوت، یک حس فوری – در کل این همانند یک فیلم مستند است البته در قالب یک فیلم.

منبع: Moviesonline

شبکه‌ی اجتماعی داستان دانشجوی خلاقی است که تمام زندگی خود را صرف عملی کردن ایده های بر آمده از نبوغ تحلیلی‌اش می کند و از اطرافیانش برای به ثمر نشاندن اهدافش استفاده می کند . او برای رسیدن به آنچه در ذهن دارد سخت تلاش می کند، اما او هم مثل تمام انسانها پر از نقص است، همانطور که هیچ کس کامل نیست. مارک، هر چیزی که در اطرفش می گذرد را توسعه میدهد و در این راه از دوست دانشگاهی‌اش، برای بسط افکارش کمک می گیرد. ابتدا فضایی مجازی برای ارتباط میان دوستان همکلاسی خود طراحی می کند و سپس با صحبت های دوستان خود تصمیم به گسترش این ایده که گویی از کسانی دیگر به ذهنش رسیده، می‌گیرد. او سازنده‌ی شبکه‌ای مجازی به نام فیس بوک می‌شود در حالی که پشت این موفقیت پر از حاشیه‌هاست. فیس بوک تبدیل به یک اتفاق در تاریخ دنیا می شود و آنقدر فراگیر می‌شود که بخشی از ذهن و اتفاقات زندگی بسیاری از انسانها را در این محیط مجازی شکل می‌دهد. قبل از این بسیاری از این نوع پایگاه ها وجود داشت که تا این همه فراگیر نشده بود و این پایگاه غیر از امکانات اضافه‌تری که همراه خود داشت، به قولی رگ خواب و نیازها و عقده‌ها و نداشته‌های عموم را شناخته و درصدد رفع آن بر آمد. نیازهایی که دغدغه‌های مارک زاکربرگ بود . او در راستای هدفی متعالی به صورتی غیر ارادی وارد دنیای بی رحم پول و سرمایه داری می‌شود و حریم‌های آن را می شکند.

دانستن اینکه شبکه ی اجتماعی به هدف ایجاد ارتباط، حتی سازندگانش را دچار حاشیه‌های فراوان می کند چیز عجیبی نیست. اثر، پر از کنایه‌های سیاسی و اجتماعی است که به سیاست اقتصادی و نظام آمریکا بر می‌گردد. اما این اثر نه هنری است برای هنر و نه هنری است برای مردم. این اثر هنری است برای شبکه‌ی اجتماعی فیس بوک که خود فیس بوک هنری است برای مردم. در این میان، فیلم هنر خاصی را به نمایش نمی‌گذارد. دیوید فینچر، دوربین مقدس سینما را در مقابل چشمان طرفدارانش به چند دلار بیشتر می فروشد. قسمتی از داستان زندگی و دغدغه های کسی که خالق شبکه ی اجتماعی فیس بوک است و در چند سال گذشته بیلیون ها دلار درآمد برای دولت ایالات متحده و سرمایه داران خصوصی آن به ارمغان آورده، موضوع اثر کسی است که تا قبل از این، باشگاه مشت زنی با آن همه فلسفه‌ی ناب و هفت با آن همه سکانس های مهیج ساخته است. فیس بوک شبکه‌ای اجتماعی و مجازی است که هنر مارک زاکربرگ، خالق آن است . هنر یک ساعت و پنجاه دقیقه شبه مستند که چندین و چند کلیشه را با حرافی مطلق تحویل تماشاگر می دهد کجاست؟ هنری که با یک ایده ی جدید، سینمای یک کشور را دچار نقطه ی عطف کند در کدامین سکانس این اثر دیده می‌شود؟ شاید ژانر این اثر درام باشد و ظاهر فیلم بلند داشته باشد، اما گویی مستندی است از یک نابغه که شبکه‌ی اجتماعی‌اش دنیا را تکان داده و ساخت عینا اتفاقات پیش آمده در ارتباط با مارک زاکربرگ فیلمبرداری شود و دیوید فینچر وظیفه‌ی سر هم کردن آن را بدست گیرد و برای پرده‌های سینما فرستاده شود.

مساله‌ی یک هنر ناب هیچوقت جایزه نبوده و نخواهد بود. یک شاهکار با نگرفتن جایزه هیچ گاه ارزش هایش را از دست نمی دهد. سرمایه داران یک جشنواره، در استخر و جکوزی خود در حال خوردن استیک و نوشیدن شامپاین، فیلمی را تماشا می کنند و یاد خاطرات و کاسبی هایشان از این فیلم می افتند و به قدری تبلیغات را گسترش می‌دهند تا یک فیلم بدین شکل جایزه بگیرد. بدین صورت، یک جشنواره از فضای هنری فاصله می گیرد و تبدیل به سالن مد می شود و جایی برای شایعه پراکنی برای مدونا و بریتنی اسپیرز و عده ای که در مقابل هم لبخند می‌زنند، در حالی که حاضر نیستند سر به تن طرف مقابلشان باشد. به هم جایزه تقدیم می‌کنند و بدین ترتیب شبکه‌ی اجتماعی تحمیل شده‌ی دیوید فینچر، در جشنواره ی کاملا بی اعتبار گلدن گلاب که موسسان آن مثلا انجمن نویسندگان آمریکاست ، جایزه باران می‌شود و عنوان بهترین فیلم سال را از آن خود می کند. هر چه این جایزه‌ها به سمت و سوی جنبه‌های سیاسی و اقتصادی خود پیش می رود، جنبه ی اخلاقی هنر نیز زیر پا گذاشته می‌شود. آرون سورکین تا دیروز سیاسی می نوشت و دیوید فینچر تا دیروز جنایی و مهیج می ساخت و امروز با سفارش عده ای سرمایه دار، چه آشی پخته می شود. با توجه به اینکه سطح جوایزی مثل اسکار سال به سال افت می کند و آثار بیشتر در راستای نکته سنجی‌های سیاسی جایزه می گیرند، عجیب نخواهد بود که شبکه‌ی اجتماعی، نامش بارها در مراسم اسکار برای دریافت جایزه تکرار شود.

سال گذشته حتی اگر آواتار ساخته‌ی جیمز کامرون جایزه می گرفت، معقول به شمار می رفت، چرا که این اثر تحولی در فناوری سینما ایجاد کرد، به شکلی که با ظهور سینمای ۳D، فیلم ها و انیمیشن های بسیاری با ارائه‌ی ۳D خود، بر این دگرگونی دامن زدند. هر چند موضوع آواتار، مساله ی جدیدی را مطرح نکرد، اما دادن جایزه‌ی بهترین فیلم سال اسکار به فیلمی نظیر گنجینه‌ی رنج، در شرایطی که آمریکا در حال پشت سر گذاشتن جنگ چند ساله‌ی خود با عراق و حضور نیروهای نظامی‌اش در این کشور بود، نوعی کم ارزش کردن آثاری بوده است که سالهای پیشین در آکادمی اسکار با افتخار و به حق دریافت کننده‌ی جایزه بودند. نجات سرباز رایان، گلادیاتور، فهرست شیندلر و… خیلی از آثار گرانبهایی که با ارائه‌ی هنر ناب سینما تکرار تماشایشان هر بار لذت بخش تر از بار قبل است.

تدوین در آثار دیوید فینچر شهرت بسیاری دارد. سیر داستان سرعت بالایی دارد مثل باشگاه مشت زنی و بر خلاف هفت با آن همه تانی و کشش. هر چند که به هیچ وجه نمی توان چند اثر درخشان را با یک اثر تجاری و سفارشی مقایسه نمود و این دور از انصاف است. اگر باشگاه مشت زنی را به بیننده ای واقعی نشان بدهید ، البته اگر به دیدن تنها یک بار آن راضی شود و بعد از آن شبکه ی اجتماعی را برایش پخش کنید، باور نمی کند که این فیلم فینچر است. شاید در میانه‌ی فیلم، تلویزیون را ناامیدانه خاموش کند. این فیلم نوجوان‌ها را خوشحال خواهد کرد.

فیلم «Somewhere» از سوفیا کاپولا برنده جایزه شیر طلایی از فستیوال فیلم ونیزشد. این فیلم که نظر اکثر هیئت داوران جشنواره را به خود جلب کرده بود و از آن به عنوان «پرتره‌ای از لس‌آنجلس ِ امروز» نام می‌بردند، با حداکثر آراء برنده‌ی این جایزه شد. همچنین شنبه، در سالن پالازو دل سینما، جایزه شیر نقره‌ای در رشته‌ی بهترین کارگردان به اکلس دل لااگلیاس برای درام جنگی اسپانیایی‌اش به نام «Balada triste de trompeta» رسید. فیلم جرزی اسکالمووسکی به نام «Essential Killing» – فیلمی درباره یک زندانی ِ افغانی که به اروپا می‌گریزد ـ برنده‌ی جایزه‌ی ویژه‌ی هیئت داوران جشنواره شد. همچنین بازیگر پیشکسوت سینما، وینسنت گالو، برنده جایزه‌ی کوپا وولپی در رشته‌ی بهترین بازیگر نقش اول مرد شد و آریانا لباد، ستاره‌ی فیلم «Attenberg» برنده‌ی همین جایزه در رشته‌ی بهترین بازیگر نقش اول زن شد.

فیلم «Somwhere» از کاپولا – که داستانی درباره مشکلات یک بازیگر محبوب سینما بر سر اینکه نمی‌‌تواند به راحتی برای دختر یازده ساله‌اش پدری کند، است – هجویه‌ای است بر نوع رفتار با ستارگان سینمای هالیوودی. این کارگردان ۳۹ ساله گفت که این فیلم مبتنی بر مشاهداتی است که خود به همراه پدرش (فرانسیس فورد کاپولا) طی مسافرتهایی به آن دست یافته‌اند. این دومین باری است که که کاپولای جوان برنده‌ی جایزه‌ای در فستیوال فیلم ونیز می‌شود.  بار اول، برای فیلم «گمشده در ترجمه» بود که همانند «Somwhere» ماجرایش در اتاق‌های هتل‌ها می‌گذرد. فیلم «گمشده در ترجمه» نامزد چهار جایزه‌ی اسکار شد و البته سوفیا کاپولا برای نگارش فیلم‌نامه توانست اسکار را تصاحب کند.

این فیلم همچنین در ایتالیا محلی برای جر و بحث‌هایی گذرا شد که بخاطر نمایه‌ای بود که از تلویزیون ایتالیا در فیلم شاهد آن بودیم که در آن بازیگر نقش اول فیلم (با بازی استفان دروف) به همراه دخترش (الی فنینگ) برای تعطیلات به میلان سفر می‌کنند. البته فیلم در گیشه موفقیت چشم‌گیری را به دست آورد و مورد استقبال تماشاگران قرار گرفت.

نویسنده: information

تاریخ اکران: ۲۹ می ۲۰۰۹ در آمریکا

ژانر: انیمیشن اکشن/ ماجرایی/ کمدی

درجه فیلم: PG

زمان : ۹۶ دقیقه

جشنواره کن امسال برای نخستین بار با یک انیمیشن آغاز به کار می کند. UP انیمیشنی که بسیاری از منتقدان بر این عقیده بودند که شاید نتواند موفقیت دیگر محصولات پیکسار/ دیزنی را تکرار کند. آنها می‌گفتند چه کسی حاضر است یک پیرمرد را به عنوان  شخصیت اصلی انیمیشن بپذیرد؟ اما چیزی که از روی پیش نمایش‌های این اثر مشخص است، کار حرفه‌ای و تکنولوژی سه بعدی ، در حد عالی است.

گاردین در گزارش خود درباره این اثر مینویسد که UP اثری شیک و بامزه با روح بالا و طبیعتی شاداب و شیرین است. در ادامه نیز می‌نویسد که این اثر ممکن است باعث زنده شدن خاطرات از آثار و ماجراهای کلاسیک شود. در میا کلاسیک‌هایی که این اثر می‌تواند ما را به یاد آنها ببرد، بادکنک قرمز اثر Albert Lamorisse از جایگاه بالایی برخوردار است.

شخصیت اصلی این داستان را پیرمرد تنها و بی کسی بر عهده دارد که بادکنک فروش بازنشسته ای است که حالا به شدت بد اخلاق و ترشرو شده است. این پیرمرد در خانه زهوار دررفته‌ای زندگی می کند که سرمایه‌دار سود جویی در پی ویران کردن آن است تا بتواند املاک خود را توسعه دهد. او به خاطر این مشکل در پی یافتن راه حلی است و برای همین کار به تعداد زیادی بادکنک پناه می‌برد. بادکنک‌ها را به خانه متصل می‌کند و بالا و بالاتر میرود. شما باید صاحب قلب سنگی باشید تا از این تصاویر سوررئالی لبخند نزنید. اینها تصاویر مجللی است بر روی پرده سینما.

از مسایلی که درباره Up باید به آن اشره کرد آن که این اثر اولین فیلم کمپانی پیکسار است که در فرمت  دیجیتال ۳ بعدی ساخته می‌شود. همچنینی این فیلم نخستیم فیلم ۳-D است که در افتتاحیه کن به نمایش در می‌آید. در ضمن بعد از انیمیشن “باور نکردنی‌ها” این فیلم هم مانند همان اثر درجه PG را به خود اختصاص داده که آن هم به خاطر برخی صحنه های خطرناک و پر تحرک بوده است.

تریلرهای و کلیپ های این انیمیشن را میتوانید از لینک‌های زیر دانلود کنید.

EXCLUSIVE CLIP

UP ISODE- FIRST AID

INSIDE UP

TRAILER

فیلم‌های کوتاه (حداقل از نظر تعریفی که آکادمی اسکار بر این دسته دارد) نسبت به فیلم‌های بلند، کمتر با یکدیگر جنگ و جدل دارند. یا بهتر بگویم، به غیر از چند استنثنا، فیلم‌هایی که در سالیان نامزد دریافت اسکار بهترین فیلم سال شده‌اند، همگی بر سه پایه طرح، کاراکتر و فیلم‌نامه متمرکز بوده‌اند، معمولا مدت زمانی مابین ۸۰ تا ۱۶۰ دقیقه داشته‌اند و طیف وسیعی از بیننده را شامل می‌شده‌اند. از دیگر رو هر فیلمی که مدت زمانش کمتر از ۴۰ دقیقه باشد، یک فیلم کوتاه محسوب می‌گردد. نامزد‌های دریافت جایزه اسکار امسال در دو رشته “انیمیشن کوتاه” و “فیلم کوتاه” همانند سالیان قبل برپایه مضامینی بصری، ادراکی و فلسفی بوده‌اند. در بین فیلم‌ها ما شاهد چند تیپ متفاوت هستیم. برای مثال تعقیب و گریز ۲ دقیقه‌ای یک زوج اختاپوس در انیمیشن «اختاپوس»،  داستان تلخ و شیرین یک مهاجر ۹ ساله آفریقایی در «پسر جدید»، استعاره‌ای ادبی و البته ساختگی در «مانون روی آسفالت» و یکی دو فیلم تقریبا بلند (نسبت به بقیه) تلخ مثل «روی خط» و «خوک» طی سالیان اخیر این روال مرسوم بوده که فیلم‌های خارجی و به خصوص اروپایی، بر دسته فیلم‌های کوتاه اسکار، حکمفرما بوده‌اند. حتی انیمیشن «خانه‌ای از مکعب‌های کوچک» از انیماتور ژاپنی به اسم “کونیو کاتو” برای یک کمپانی تهیه فیلم در فرانسه ساخته شده و طوری پرداخت شده است که هم حس زیبایی شناختی موجود در آن و هم خلق و خوی نوستالژی غمگین آن، بیشتر طعم و بوی غرب اروپا را می‌دهد تا شرق آسیا. امسال در بین نامزدان تنها یک فیلم‌ آمریکایی در بین ۱۰ فیلم برگزیده به چشم می‌خورد و آن انیمیشن «پرستو» به کارگردانی داگ سوییت‌لند، محصول دیزنی/ پیکسار است. انیمیشنی لذت بخش بر پایه “مسخره بازی” (slap stick)  که بر اساس استانداردهای کمپانی تهیه شده است.

امسال سال ویژه‌ای است و دلیل آن هم حضور انیمیشن کوتاهی به اسم «پرستو» و یا کمدی سیاه آدام فولکس و آلن اسمیت به اسم «این راه به بالا»، است. فیلم‌های کوتاه اسکار در سالیان اخیر بیشتر جنبه‌های تاریک و تلخ زندگی را به نمایش گذاشته‌اند. به نظر، فیلمسازان خود را مجبور می‌دانند که باید داستانهایی درباره شکست‌، آدمهای تنها، مریض و افراد مسن را روایت کنند و این کار را یک وظیفه اخلاقی می‌دانند.

«روی خط» (محصول آلمان به کارگردانی آوف در استراک، مدت زمان: ۳۰دقیقه) «روی خط» حکایتی غم‌انگیز اما جذاب درباره آغاز عشقی نافرجام مابین یک افسر نگهبان و یک متصدی کتابفروشی است. قصه عشق آنها از طریق دوربین مراقبتی شروع می‌شود که افسر نگهبان هر روزه او را از طریق آن می‌بیند. «روی خط» یکی از بهترین‌ فیلم‌های کوتاه این دوره جشنواره‌هاست. فیلمی تلخ با نگاهی واقع‌بینانه نسبت به عشق موجود در بین دو آدم تنها.  قطعا ۳۰ دقیقه زمان برای این فیلم کمی زیاد به نظر می‌رسد اما مدت زمانش کاملا به جا و صحیح است و با ندادن هیچ‌گونه تحلیلی از چند نکته مهم در فیلم، بیننده را در آخر فیلم پا در هوا قرار می‌دهد.

بازیها توسط ژانیک هالویا و ژولی برااورینگ فوق‌العاده هستند و “کافی” به خوبی توانسته است تصویر گویایی از طبقه کارگر نومید اروپا به ما نشان دهد و البته اثری‌ است که می‌توان آن را با فیلم‌های برادران داردن یکسان دانست.

«پسر جدید» (محصول ایرلند به کارگردانی استف گرین، مدت زمان: ۱۱دقیقه) «پسر جدید» اقتباس از داستانی نوشته رودی دویل است. داستان روایت اولین روز مدرسه یک مهاجر ۹ ساله آفریقایی در دبستانی ایرلندی است. مادامیکه اختصارا به ما توضیح داده می‌شود که چرا این پسر سر از یک مدرسه‌ی ایرلندی در آورده است. «پسر جدید» فیلمی دلپذیر با بازیهای عالی است اما کمی‌ زیاداز حد روی تحقیرشدن یک مهاجر آفریقایی توسط ایرلندی‌ها فوکوس کرده است. «پسر جدید» فیلم خوش بر و رو و جذابی است که ارزش دیدن را دارد و هیچ‌وقت فیلمی را که درباره بچه‌های دبستانی و البته به تصویر کشیدن درس‌هایی مهم از زندگی است و احیانا نامزد اسکار هم شده باشد، از دست ندهید.

«مانون روی آسفالت» (محصول فرانسه به کارگردانی الیزابت ماری و الیور پونت، مدت زمان: ۱۵دقیقه) مانون در خیابانهای پاریس درحال دوچرخه‌رانی است که بطور ناگهانی با یک ماشین تصادف می‌کند و نقش بر زمین می‌شود. بی‌حرکت و مفلوک روی زمین دراز کشیده است. در این حال افکارش را که کاملا ناامید و پریشان است، می‌شنویم. زندگی دور سر او می‌چرخد و همچون حلقه‌ فیلمی، صحنه به صحنه به نمایش در می‌آید. خاطراتش از کودکی، خوشی‌ها، افسوس‌ها، زندگی و همه چیز را جلوی چشمان خود می‌بیند. آیا زنده خواهد ماند؟ آیا او به همین حالت تا آخر عمر زمین گیر می‌ماند؟ «مانون روی آسفالت» فیلمی بسیار تلخ و آزار دهنده است و در عین حال بیننده را به فکر فرو می‌برد که زندگی بر چه تار نازکی قرار دارد. در یک لحظه همه چیز نابود می‌شود و آدمی به دست فراموشی سپرده می‌شود.

«خوک» (محصول دانمارک به کارگردانی دروتی هاگ، مدت زمان: ۲۳دقیقه) «خوک» با مردی شروع می‌شود که برای عمل جراحی‌ مختصری به بیمارستان مراجعه می‌کند. بعد از دادن چند آزمایش گوناگون به او گفته می‌شود که جراحی او جدی است و باید چند روزی را تحت نظر بیمارستان بستری شود. دکترها احتمال می‌دهند که شاید سرطان داشته باشد. قبل از انجام جراحی، مرد داستان بطور عجیبی به یک نقاشی که تصویر خوکی است، زل می‌زند و چشم از آن بر نمی‌دارد. بعد از عمل جراحی وقتی او را به اتاق‌اش برمی‌گردانند، مشاهده می‌کند که عکس خوک را برداشته‌اند. وقتی پرس و جو می‌کند می‌فهمد که یک بیمار مسلمان در اتاق او بستری است و به خاطر اینکه از بودن عکس خوک در اتاق ناراضی بوده است، آن را برداشته‌اند. به دنبال این ماجرا ما شاهد درگیری‌های لفظی و تقریبا خنده‌دار بین این دو نفر هستیم. مرد مسیحی می‌گوید که آن عکس به او آرامش می‌دهد و باید در اتاق باشد و مرد مسلمان کاملا مخالف بودن عکس خوک در اتاق است. فیلم پایانی بسیار جالب و تفکربرانگیز دارد که من اینجا آن را فاش نمی‌کنم اما این فیلم محصول دانمارک است و فوری نظر ما را به تخطی روزنامه‌های چند سال پیش به پیامبر اسلام جلب می‌کند. اینکه آیا این فیلم ربطی به این ماجرا دارد؟ هدفش از ترسیم چنین کاراکتری و طرف قرار دادن او با یک مسیحی چه بوده است؟ باید فیلم را دید و نظر داد.

«سرزمین ‌بازی» (محصول آلمان به کارگردانی جوشن الکساندر فریدانک، مدت زمان: ۱۳دقیقه) «سرزمین بازی» درباره وقایع اوایل حکمرانی نازی‌ها بر آلمان است. پسری از مادرش این سوال را می‌پرسد که چرا تمام همسایه‌ها (تمام یهودی‌ها) یکی یکی ناپدید می‌شوند. مادرش توضیح می‌دهد که اتفاق خاصی نیافتاده و آنها همه به «سرزمین بازی» رفته‌اند. این واژه سرزمین بازی برای پسرک جذاب می‌آید و هوس می‌کند که او هم به آن سرزمین برود. روزی دزدکی خودش را به درون وسائل حمل و نقل یهودی‌ها می‌اندازد تا به این سرزمین عجیب و جادوی برود و آن را از نزدیک ببیند. بیشتر فیلم شامل بازی موش و گربه بین مادر و پسرش می‌شود که سعی دارد او را پیدا کند و در این راه حتی از ماموران SS هم برای پیدا کردن پسرش کمک می‌گیرد. فیلم پایان خارق‌العاده‌ای دارد که اینجا آن را فاش نمی‌کنم اما چرا این فیلم جایزه اسکار را از آن خود کرد؟ جواب دادن به این سوال سخت نیست و دلیلش هم نگاه بشردوستانه فیلم است. هالیوود علاقه خاصی به بحث هولوکاست و کشتار یهودیان دارد. تا کنون ده‌ها فیلم در این باره تولید کرده است و اصولا کلمه “هولوکاست” به یک ژانر مستقل تبدیل شده است. از دیگر رو فستیوال‌های فیلم آمریکا به فیلم‌هایی با محوریت هولوکاست از اروپا و یا سایر نقاط دنیا روی خوش نشان می‌دهند و ما شاهد آن هستیم که اکثر این فیلم‌ها از آمریکا با دست پر به خانه برگشته‌اند. «سرزمین بازی» هم یکی از این فیلم‌هاست. اگر توجه کرده باشید داستان این فیلم تقریبا مشابه اثر روبرتو بنینی به نام «زندگی زیباست» است که چند سال پیش در چند رشته نامزد دریافت جایزه اسکار شد و البته اسکار را هم به خانه برد. فیلم بسیار زیبایی‌ست، آن را از دست ندهید.

هدیه تارانتینو برای کن امسال Inglourious Basterds است که بعد از گمانه زنی ها و پیش بینی های فراوان در نهایت به جشنواره خواهد رسید. Broken Embraces آخرین ساخته آلمادوار است که با بازی یار همیشگی‌اش یعنی پنه لوپه کروز همراه خواهد بود. لارس فون تریه هم با Antichrist در این جشنواره حاضر خواهد شد. میشل هانکه با The White Ribbon در کن حضور خواهد داشت. فیلمی سیاه و سفید درباره آموزش های فاشیستی در آلمان ۱۹۱۳.

فیلم افتتاحیه، انیمیشن Up خواهد بود. فیلمی که نمایش آن آغاز شده است. همچنین اثر پایانی این دوره جشنواره Coco Chanel and Igor Stravinsky خواهد بود.

Brits-wise و Ken Loach فیلم Looking For Eric که درامی فوتبالی است را به کن خواهند آورد. لیست فیلم‌های بخش مسابقه جشنواره کن ۲۰۰۹ به شرح ذیل می باشد:

Pedro Almodovar – Broken Embraces
Andrea Arnold – Fish Tank
Jacques Audiard – Un Prophete
Marco Bellocchio – Vincere
Jane Campion – Bright Star
Xavier Giannoli – A L’Origine
Isabel Coixet – Map of the Sounds of Tokyo
Michael Haneke – The White Ribbon
Ang Lee – Taking Woodstock
Ken Loach – Looking for Eric
Lou Ye – Spring Fever
Brillante Mendoza – Kinatay
Gaspar Noe – Enter The Void
Park Chan-Wook – Thirst
Alain Resnais – Les Herbes Folles
Elia Suleiman – The Time That Remains
Quentin Tarantino – Inglourious Basterds
Johnnie To – Vengeance
Tsai Ming-liang – Face
Lars Von Trier – Antichrist

لازم به ذکر است که فیلم “کسی از گربه‌های ایرانی خبر نداره!” اثر بهمن قبادی برای بخش رسمی این جشنواره پذیرفته شده است و چند سال بی نماینده بودن سینمای ایران در این جشنواره با فیلم قبادی خاتمه می‌یابد.

لیست بخشهای دیگر جشنواره را در زیر میخوانید:

Un Certain Regard

Bong Joon Ho – Mother
Alain Cavalier – Irene
Lee Daniels – Precious
Denis Dercourt- Demain Des L’Aube
Heitor Dhalia – Adrift
Bahman Ghobadi – Nobody Knows About The Persian Cats
Ciro Guerra – The Wind Journeys
Mia Hansen-Love – Le Pere De Mes Enfants
Hanno Hofer, Razvan Marculescu, Cristian Mungiu, Constantin Propescu and Ioanna Uricaru – Tales From The Golden Age
Nikolay Khomeriki – Tale In The Darkness
Yorgos Lanthimos -Dogtooth
Pavel Lounguine – Tzar
Raya Martin – Independencia
Corneliu Porumboiu – Police, Adjective
Pen-Ek Ratanaruang – Nymph
Joao Pedro Rodrigues – To Die Like A Man
Haim Tabakman – Eyes Wide Open
Warwick Thornton – Samson & Delilah
Jean Van De Velde – The Silent Army
Hirokazu Kore-Eda – Air Doll

Closing Film

Jan Kounen – Coco Chanel & Igor Stravinsky

Out of Competition

Robert Guediguian – L’Armee Du Crime
Alejandro Amenabar – Agora
Terry Gilliam The Imaginarium Of Dr Parnassus

Midnight Screenings

Stephane Aubier and Vincent Patar – A Town Called Panic
Sam Raimi – Drag Me To Hell
Marina De Van – Ne Te Retourne Pas

Special Screenings

Anne Aghion – My Neighbor, My Killer
Adolfo Alix Jr and Raya Martin – Manila
Souleymane Cisse – Min Ye
Michel Gondry – L’Epine Dans Le Coeur
Zhao Liang – Petition
Keren Yedaya – Jaffa

با کلیک بر روی عکس‌ها میتوانید تصاویر بیشتری از این مراسم را ببینید. همچنین لیست کامل برندگان از اینجا قابل استفاده است.

در میان نامزدهای بهترین بازیگر مکمل زن، پنه لوپه کروز و در میان بازیگران مرد، هیث لجر فقید برنده جایزه اسکار شدند که خانواده او جایزه‌اش را دریافت کرد. بهترین فیلمنامه اقتباسی و اصلی به ترتیب به “میلیونر زاغه نشین” و “میلک” رسید. جایزه بهترین انیمیشن نصیب “وال-ای” شد و بهترین کارگردانی هنری را “سرگذشت عجیب بنجامین باتن” برد. جایزه بهترین طراحی لباس نصیب طراح فیلم “دوشس” شد و جایزه بهترین گریم را نیز “سرگذشت عجیب بنجامین باتن” به خانه برد.
فیلمبرداری فیلم “میلیونر زاغه نشین” جایزه بهترین فیلم در این رشته را برد و فیلم Toyland برنده جایزه بهترین فیلم کوتاه شد.
در بخش جلوه‌های ویژه نیز با وجود رقیب سر سختی چون “شوالیه تاریکی” این “سرگذشت عجیب بنجامین باتن” بود که جایزه گرفت. اما در زمینه ادیت صدا “شوالیه تاریکی” دومین جایزه را گرفت. جایزه میکس صدا و بهترین ترانه اصلی به “میلیونر زاغه نشین” رسید.
فیلم ژاپنی حاضر در لیست کاندیداها، جایزه بهترین فیلم خارجی را برد.
اسکار بهترین کارگردانی  به دنی بویل به خاطر “ میلیونر زاغه نشین” رسید و جایزه بهترین بازیگر مرد را شان پن به خاطر فیلم میلک دریافت کرد. اسکار بهترین بازیگر زن نیز به کیت وینسلت رسید و او این بار خود را بهتر کنترل کرد و با اینکه صدایش به شدت میلرزید اما گریه نکرد!
بسیاری از منتقدین بر این باورند که معتبرترین جایزه مراسم اسکار، جایزه‌ی بهترین فیلم است که در هشتاد و یکمین دوره این تندیس به “میلیونر زاغه نشین” تعلق گرفت.

در خبرها و مطالب بعدی درباره برندگان اسکار بیشتر صحبت خواهیم کرد.

بهترین فیلم:
سرگذشت عجیب بنجامین باتن
فراست/ نیکسون
میلک
کتاب خوان
میلیونر زاغه نشین (برنده)

فیلم برجسته انگلیسی:
گرسنگی
در بروژ
مامامیا
MAN ON WIRE (برنده)
میلیونر زاغه نشین

بهترین بازیگر مرد:
فرانک آنگلا برای فراست/ نیکسون
دو پاتل برای میلیونر زاغه نشین
شان پن برای میلک
براد پیت برای سرگذشت عجیب بنجامین باتن
میکی رورک برای کشتی گیر (برنده)

بهترین بازیگر زن:
آنجلینا جولی برای بچه عوضی
کریستین اسکات توماس برای I’ve Loved You So Long
مریل استریپ برای تردید
کیت وینسلت برای کتاب خوان (برنده)
کیت وینسلت برای جاده انقلابی

بازیگر مکمل مرد:
رابرت داونی جونیور برای تندر استوایی
براندان گلیسون برای در بروژ
فیلیپ سیمور هافمن برای تردید
هیث لجر برای شوالیه تاریکی (برنده)
براد پیت برای بعد از خواندن بسوزانید

بازیگر مکمل زن:
امی آدامز برای تردید
پنه لوپه کروز برای ویکی کریستیانا بارسلونا (برنده)
فریدا پینتو برای میلیونر زاغه نشین
تیلدا سوینتون برای بعد از خواندن بسوزانید
ماریسا تومی برای کشتی گیر

بهترین کارگردان:
کلینت ایستوود برای بچه عوضی
دیوید فینچر برای سرگذشت عجیب  بنجامین باتن
رون هاوارد برای فراست/ نیکسون
استفن دالدری برای کتاب خوان
دنی بویل برای میلیونر زاغه نشین (برنده)

فیلمنامه اصلی:
جوئل و ایتان کوئن برای بعد از خواندن بسوزانید
مایکل استرازینسکی برای بچه عوضی
فیلیپ کلاود برای I’VE LOVED YOU SO LONG
Martin McDonagh برای در بروژ (برنده)
Dustin Lance Black برای میلک

فیلمنامه اقتباسی:
اریک راث برای سرگذشت عجیب  بنجامین باتن
پیتر مورگان برای فراست/ نیکسون
دیوید هیر برای کتاب خوان
جاستین هیث برای جاده انقلابی
سیمون بیوفوی برای میلیونر زاغه نشین (برنده)

انیمیشن:
پرسپولیس
وال- ای (برنده)
والس با بشیر

موسیقی:
سرگذشت عجیب  بنجامین باتن
شوالیه تاریکی
مامامیا!
میلیونر زاغه نشین (برنده)
وال-ای

فیلمبرداری:
بچه عوضی
سرگذشت عجیب  بنجامین باتن
شوالیه تاریکی
کتاب خوان
میلیونر زاغه نشین (برنده)

تدوین:
بچه عوضی
سرگذشت عجیب  بنجامین باتن
شوالیه تاریکی
فراست/ نیکسون
در بروژ
میلیونر زاغه نشین (برنده)

PRODUCTION DESIGN:
بچه عوضی
سرگذشت عجیب  بنجامین باتن (برنده)
شوالیه تاریکی
جاده انقلابی
میلیونر زاغه نشین

طراحی لباس:
بچه عوضی
سرگذشت عجیب  بنجامین باتن
شوالیه تاریکی
دوشس (برنده)
جاده انقلابی

صدا:
بچه عوضی
شوالیه تاریکی
جیمز باند: ذره‌ای آرامش
میلیونر زاغه نشین (برنده)
وال-ای

جلوه‌های ویژه:
سرگذشت عجیب  بنجامین باتن (برنده)
شوالیه تاریکی
ایندیانا جونز: پادشاهی جمجمه کریستال
مرد آهنی
جیمز باند: ذره‌ای آرامش

گریم:
سرگذشت عجیب  بنجامین باتن (برنده)
شوالیه تاریکی
دوشس
فراست/ نیکسون
میلک

*لیست کامل برندگان را از اینجا ببینید.

دارن آرنوفسکی و میکی رورک: این دو در کشتی گیر با یکدیگر همکاری داشتند. البته رورک تا آستانه حذف از این فیلم قرار گرفت. نیکلاس کیج بازیگری بود که ب عنوان جانشین او مطرح شد اما با تصمیم کارگردان و استودیو او دوباره به این فیلم بازگشت.

کیت وینسلت و سام مندس: زوجی که در فیلم “جاده انقلابی” با یکدیگر همکاری داشتند.

گاس ون سنت و شان پن: فیلم میلک اثر جنجالی و نامزد اسکاری است که حاصل همکاری این دو هنرمند است.

پنه لوپه کروز و وودی آلن: ویکی کریتیانا بارسلونا فیلمی است به کارگردانی وودی آلن و بازی کروز.

رون هاوارد و تام هنکس: این دو، تا به حال چهار بار با یکدیگر همکاری داشته‌اند که آخرین آن فرشتگان و شیاطین است.

نیکول کیدمن و باز لهرمن: همکاری این دو به فیلم مولن روژ بر میگردد و اکنون بعد از  آن فیلم برای فیلم”استرالیا” با هم همکاری می‌کنند.

مریل استریپ و جان پاتریک شانلی: اثر پر سر و صدایی که شانلی ساخت با بازی بازیگران آن معنا گرفت. بازیگرانی که یکی از مهمترین‌هایشان مریل استریپ بود.

کریستوفر نولان و هیث لجر: همکاری این دو در شوالیه تاریکی شاید مهمترین اثر لجر بود که حتی فرصت نکرد تا شاهد بازخوردهای نقشش باشد. امسال او کاندیدای دریافت اسکار نیز هست.

کلینت ایستوود: تا به حال بیست و دو فیلم را کارگردانی و بازی کرده است. که دوتای آنها به عنوان بهترین فیلم و بهترین کارگردان برنده اسکار بوده‌اند یکی Unforgiven و دیگری Million Dollar Baby.