مجسمه اسکار:
این مجسمه که توسط سدریک گیبونز رئیس قسمت طراحی موسسه MGM یا کمپانی مترو گلدوین مایر طراحی شده، شوالیه برهنه ای را نشان می دهد که شمشیری را روی یک حلقه فیلم نگاه داشته است. این حلقه فیلم پنج پره دارد که نشانه پنج صنف اصلی مورد نظر آکادمی (تهیه کنندگان، کارگردانان، بازیگران، تکنیسینها و نویسندگان) است. بلندی مجسمه اسکار ۳۴ سانتی متر و سه میلی متر و وزن آن ۳ کیلو ۸۵۰ گرم است. درباره چهره این مجسمه عموماً به گفته خانم مارگارت هریک کتابدار وقت آکادمی استناد می شود که گفته بود این مجسمه به عموی او که نامش اسکار پیرس بود شباهت دارد. تا سال ۱۹۳۴ این نام برای مجسمه جا افتاد هرچند که رسما از سال ۱۹۳۹ از نام اسکار برای این جایزه استفاده شد.

عضویت:
آکادمی به هنگام تاسیسش در سال ۱۹۲۷ تنها ۳۷ عضو داشت. اعضای آکادمی از افراد رده بالای صنعت فیلم بودند. امروزه آکادمی شش هزار عضو دارد. عضویت تنها از راه دعوت امکان پذیر است و تنها محدود به کسانی ست که در هنر (بازیگری، نویسندگی و کارگردانی) یا علوم (فیلمبرداری، تدوین و غیره) سرآمد هستند. هر عضو آکادمی در رشته تخصی خود حق رای دارد.

شایستگی:
معیارهایی که باعث می شوند کسی نامزد دریافت جایزه اسکار شود پیچیده اند و به مقررات تک تک صنف های آکادمی بستگی دارند. مثلا نامزد های جایزه بهترین فیلم غیر انگلیسی زبان را کشورهای مربوطه تعیین می کنند و برای آکادمی می فرستند. اما قاعده اصلی این است که همه فیلمهایی که در رقابت شرکت می کنند باید طی یک ساله منتهی به ۳۱ دسامبر در لس آنجلس به نمایش در آمده باشند. در جریان رقابت برای نامزدی، استودیوهای فیلمسازی با فرستادن نسخه دی وی دی فیلم ها برای اعضای آکادمی یا با دادن آگهی هایی با عنوان “برای ملاحظه شما” توجه آنها را نسبت به فیلم خود جلب می کنند.

برندگان و بازندگان:
بیشترین تعداد اسکاری که تاکنون یک فیلم برده است ۱۱ جایزه است. سه فیلم بن هور، تایتانیک و ارباب حلقه ها: بازگشت پادشاه هر یک برنده ۱۱ جایزه اسکار شده اند. فیلمهای همه چیز درباره ایو و تایتانیک هر یک در ۱۴ رشته نامزد دریافت جایزه بودند و این در نوع خود یک رکورد محسوب می شود. فیلمهای نقطه عطف و رنگ ارغوانی هم هریک در ۱۱ رشته نامزد اسکار بوده اند اما حتی یک اسکار هم نگرفتند. کاترین هپبورن موفق ترین ستاره تاریخ اسکار است. او در فاصله سالهای ۱۹۳۴ تا ۱۹۸۲ هشت بار نامزد دریافت جایزه اسکاربهترین بازیگری شد و چهار بار این جایزه را گرفت.

منبع: BBC

بیزاری انسان از هم نوع خود نقش بر روابط موجود بسته و ارتباطات پر از اختلاف است. سرچشمه ی این اختلاف، گذشته‌ای به اندازه‌ی سن درختی پیری دارد و درخت که خود نماد نسل هاست، این نزاع و کشمکش را ما بین بشر برجسته می کند.

اثری با داستانی معطوف به غیبت پدر خانواده‌ای که در یک منطقه‌ی حومه‌ی شهری در آمریکا زندگی می کنند و رنگ آن با توجه به نوع موسیقی و فضای بصری، گویی بر پس زمینه ی فیلم پاشیده شده است. موضوعی که ساده، اما دارای پیچیدگی های اخلاقی ست و قاب‌های نابی در درون خود دارد که فیلم را از دیدگاه جلوه‌های نمایی بسیار تاثیر گذار کرده است. روح زمستان و سردی آن در عمق پلان‌های این اثر دمیده شده و گونه ای از مرگ را در تک تک عناصر و جزئیات تصاویر می‌توان احساس کرد. به شکلی، رها شدن با کوهی از مصائب که اسرار و ندانسته‌ها بر شدت آن دامن می‌زنند و دختری در جستجوی پدری است که خانواده‌اش را با باری از نداری‌ها و مشکلات تنها گذاشته و از نگاه قانون و فرزندانش خود را گم کرده است. داستان در سیر روزمرگی دستخوش نقاط عطف و اتفاقات می‌شود. عکس‌هایی که با دقت به تک تک فریم های اثر، خلاقانه برداشت شده و چیدمان این عکس‌ها گویی تا حدی نظم خود را در میانه‌ی اثر از دست می دهد. دبرا گرانیک، کارگردان تازه کاری است که بی تجربگی و دقت بر جزئیات نامربوط در اثرش به وضوح دیده می‌شود. بدین ترتیب مقایسه‌ی تجارب او به سبب سابقه‌ی کم در فیلمسازی بلند، تحلیل آنچنانی ندارد و مقایسه‌ی سبک و شیوه فیلمسازی او نسبت به این گونه ژانر فیلم، مثل جنس چوب، خشک جلوه می کند. اما قالب را تا پایان حفظ می‌کند . تجسم زمستانی که انسان در کشمکش و غلبه بر این دشواری‌ها عاجز است و جسمش مثل چوبی است که شکسته تکان می‌خورد و تا استخوان درد می‌کشد. آرایش صحنه خام است و دکوپاژ سنگینی در دست ندارد و تعامل عوامل بازی آنگونه که باید به چشم نمی آید. تعامل نسبی موجود، فضای خشن و خسته کننده‌ای ساخته، که دقت در خلاقیت‌های آن حوصله‌ی عجیبی می‌خواهد. شما قبل از آغاز فیلم هیچ نظری ندارید که قرار است صرف نظر از گذران داستان، چه در پس دوربین او بگذرد.

اثر قبلی گرانیک، “به استخوان رسیدن” نشان دهنده ی علاقه ی عجیب او به واژه ی استخوان به سبب توصیف پدیده‌هایی است که سعی در بازگویی آنها دارد.  در این میان جنیفر لارنس بازیگر نقش “ری” خیلی نافرم و با قالبی سرد و تکراری بازی می کند، اما بسیار خوب حس انتقال می دهد و این حس را تا پایان، پایا نگه داشته و مصنوعی نمی شود. به گونه‌ای هنرنمایی می کند که هر بیننده ای از دریچه‌ی خود با او همذات پنداری کند و دیواری میان افکار و ظاهر خود می کشد که نشان دهد مصائبی دارد که هیچ کس او را به راحتی نمی تواند بفهمد. شخصیت‌ها بگونه ای در لحظات مختلف فیلم برجسته می شوند ، اما روایت جزئی آنها، در طول فیلم گنجانده نشده و به شکلی مخاطب با پایان فیلم از خیلی چیزها بی اطلاع است.

از سکانس‌های پایانی اثر که کمی چاشنی ابتکار به آن اضافه می‌کند خوشم آمد. در سکانس قبرستان، عموی ری، با اشاره بر این که پدرش اینجا نیست سعی در قانع کردن او دارد و ری گفته ی عمویش را تعمیم می دهد و می گوید که او هیچ جا نیست و با استعاره به معمای فیلم پاسخ می‌دهد و سپس عمویش جمله‌ی او را با گفتن “یک جایی می تواند باشد”، نقض می کند و با اضافه کردن سکانس رودخانه‌ای که جسد پدر در آن است، تصاویری مشمئز کننده می‌سازد و این فلسفه‌ی وجودی را در عمق لجن‌ها به زیر تیغ نقد می‌برد. این پیوستگی کمی به حیثیت اثر شکل می دهد و شکل دهنده‌ی تاثیر گذارترین صحنه‌های این فیلم است.

بطور کل فیلم پر از نشانه‌های خاص است، اما ساختاری از هم گسیخته، چه در روایت و چه در حضور شخصیتها در زمان فیلم دارد و داستان به شکلی خیلی معمولی، تکراری است.

آرنوفسکی: من یکی از طرفداران ناتالی هستم از بعد از فیلم «حرفه‌ای» و به واسطه‌ی یک دوست قدیمی که به اتفاق مدیر برنامه‌های ناتالی هست توانستم یک دریچه‌ی ارتباط را با او باز کنم. ما در میدان تایمز و در عمارت هاوارد جانسون که امروزه مکانی برای نشان دادن سیر تحول آمریکا به سمت پیش رو است، با هم دیدار کردیم. قهوه‌ی بدی را مزه مزه کردیم و درباره‌ی ایده‌های ابتدایی‌ای که برای ساخت این فیلم در ذهن‌ام بود، صحبت کردیم. این ایده را مابین خودمان به مرور پرورش دادیم؛ البته ایده‌ی به غایت چالش‌برانگیزی بود چونکه ورود به دنیای باله یک انسان همه فن حریف می‌خواست. وقتی شما می‌خواهید ماجرایی را به تصویر بکشید، تمام درها به روی شما باز می‌شود و می‌توانید هر کاری را که مایل بودید انجام دهید و هرچیزی را که خواستید، در آن دنیا ببینید. اما دنیای باله در حقیقت آن جذابیت ِ کافی را برای ما نداشت که بخواهیم روی‌ آن سرمایه‌گذاری کنیم. به همین خاطر زمان زیادی را صرف گرد‌آوری اطلاعات کردیم و ناتالی همیشه به من می‌گفت که من سن‌ام داره میره بالا و نمی‌تونم دیگه نقش یک رقاص باله رو بازی کنم، بهتره که دست بجنبونی. و من هم همیشه می‌گفتم که «ناتالی، تو در بهترین شکل ممکن هستی، مطمئنم در نقش، خوب ظاهر خواهی شد». تا اینکه حدود یک سال پیش یا کمی بیشتر بالاخره توانستیم با هم یک فیلم‌نامه را تهیه کنیم. این بود کل ماجرای شکل‌گیری این داستان.

ناتالی، این نقش یک نقش رویایی برای تو بود، می‌تونی بگی چرا؟

پورتمن: خب، از همان دوران بچگی من به رقص علاقه داشتم و به نوعی آن را برای خودم ایده‌آل می‌دانستم؛ همانطور که بسیاری از دختران جوان این کار را می‌کنند و با این هنر بسیار زیبا، بدون حرف زدن، سخن خود را بیان می‌کنند. من همیشه به بازی در فیلمی در رابطه با رقص، علاقه داشتم و وقتی دارن این ایده‌ی عالی را پیش رویم گذاشت که نه تنها به رقص مربوط می‌شد بلکه این کاراکتر بسیار کامل را در خود داشت – دو کاراکتر در یک تن واحد – این فرصت را مغتنم شمردم و بالخص با کارگردانی ِ دارن که من حاضرم هر کاری را برای او انجام دهم – کار فوق‌العاده‌ای بود.

از «قوی سیاه» به عنوان یک همدم برای «کشتی‌گیر» یاد می‌کنند. می‌توان در فیلم شباهت‌هایی را مشاهده کرد. نظر شما درباره‌ی این فیلم در مقابل کشتی‌گیر چیست؟

آرنوفسکی: فکر نکنم تفاوت آنچنانی مابین این دو وجود داشته باشد. به نظر من مردم، مردم هستند و اگر احساساتشان واقعی و حقیقی باشند، با شما ارتباط برقرار می‌کنند. من همیشه این را پیش خودم می‌گویم که مهم نیست اگر شما یک کشتی‌گیر میانسال از کار افتاده در آخرین روزهای حرفه‌ات هستی یا اینکه یک دختر رقاص باله‌ی جاه‌طلب بیست و چند ساله؛ اگر آنها صادق باشند به آنچه که هستند و آن کرداری را که بروز می‌دهند، حقیقی باشد، بیننده به یقین با آنها رابطه برقرار می‌کند. این همیشه یک اصل در سینما بوده است و به همین خاطر است که ما با فیلمی درباره‌ی یک دختر هفت ساله در ایران و یا یک سوپرمن آمریکایی ارتباط برقرار می‌کنیم.

این فیلم درباره‌ی دگرگونی یک کاراکتر است و شما یک دگرگونی ِ کاملی را در فیلم نشان داده‌اید. خود شما چگونه و به چه شکل به مقوله‌ی دگوگونی نزدیک می‌شوید؟

پورتمن: این فیلم در واقع خودآزمایی ِ بسیار بزرگی برای من بود و من واقعا از حمایت‌های بسیار محبت‌آمیزی بهره‌مند بودم. اینطور بگویم که تمام معلم‌ها و مربی‌ها و البته رقصنده‌ها، و در درجه‌ی اول کارگردان به طرز رفتار و کردار من برای ساختن این کاراکتر کمک شایانی کردند. اما در ابتدا من با معلم باله – حدود یکسال قبل از شروع فیلمبرداری – آغاز به کار کردم. خانم مری هلن باورز که از تمرینات پایه‌ای با من شروع کرد و به مدت شش ماه هر روز دو ساعت با هم تمرین داشتیم. این تمرینات به نوعی من را تقویت و آماده کرد که بهنگام رقص آسیبی بهم نرسد و سپس این تمرینات دو ساعته به پنج ساعت در روز بعلاوه‌ی رفتن به کلاس شنا تبدیل شد. روزانه حدود یک مایل شنا می‌کردم و سپس سه ساعت باله در روز. و خلاصه این اواخر تمرینات به حدود ۸ ساعت در روز می‌رسید و همین تمرینات مداوم و منظم کمک بسیاری به سویه‌ی احساسی کاراکتر کرد چونکه به گونه‌ای شما احساس یک زندگی ِ رهبانی را می‌کنید که در این فیلم آن رهبانیت در شمایل یک رقصنده باله ظاهر شده است. نباید بنوشی، نباید با دوستانت بیرون بروی، نباید زیاد غذا بخوری، مداوم باید بدن‌ات را زیر فشار مضاعفی قرار بدهی تا بتوانی هرچه بهتر در قالب یک رقصنده باله بروی.

میشه لطفا کمی درباره‌ی هنر رقص‌ و اینکه تجربه‌ی آن برای شما چگونه بود، توضیح دهید.

پورتمن: خب، هنر رقص برای هر کدام از کاراکترهای قوی سیاه و قوی سفید متفاوت بود. من یک مربی فوق‌العاده داشتم به نام جورجیا پارکینسون که متاسفانه دو هفته قبل از شروع فیلمبرداری از دنیا رفت. او یکی از رقصنده‌های برجسته‌ بود و مربی ِ قوی دریاچه برای Odile/Odette  بود. او بسیار در رقص به من کمک کرد از بازی با نوک انگشتان گرفته تا اینکه در حرکتهای مختلف به کجا می‌بایست نگاه کنم که تمامی ِ اینها از ملزومات رقص باله است.

همانطور که اشاره کردم، این فیلم درباره‌ی وسواس است. شما چطور توانستید با این مقوله به تعامل برسید و اینکه چگونه به عنوان یک بازیگر خود را از آن نقش جدا کردید؟ چه چیزی مشوق شما برای ادامه‌دارن و هرچه بیشتر فرو رفتن در نقش است؟

پورتمن: خب، اینکه چطور خودم رو از نقش بکشم بیرون، می‌توانم بگویم که به محض اینکه سکانسی را فیلمبرداری کردم فوری به خود «من» برمی‌گردم. همین که فیلمبرداری صحنه‌ای تمام شد بدون درنگ می‌خواهم دوباره به خودم بازگردم. من از آن دست آدمهایی نیستم که دوست داشته باشم در روح آن کاراکتر باقی بمانم، من مابین کاراکتر و خودم تفاوت قائل می‌شوم و به راحتی می‌توانم به خودم بازگردم. و پرسیدی که چه مشوقی برای کار دارم؟

بله، چگونه به یک توازن دست می‌یابید و چگونه آن را حفظ می‌کنید؟

پورتمن: به نظرم، یکی از دلایلی که به گمانم من و دارن دارای یک نوع خاص ارتباط تلپاتی با هم هستیم این است که من اینطور فکر می‌کنم که او یک آدم منضبط و متمرکز بر روی کار است، من یک آدم کمال‌گرا نیستم اما این لزوما به معنی بی‌انضباطی و تمرکز نداشتن نیست. اینطور بگویم که من آدم حرف گوش کنی هستم و نه کمال‌گرا.

آرنوفسکی: یک حرفه‌ای.

پورتمن: به نظر من این مهم است که هرآنچه را که در چنته داری رو کنی و مهم نیست که با چه کسی کار می‌کنی مهم فرو رفتن هرچه‌ بیشتر در روح آن کاراکتر است و این ملزم به داشتن یک برنامه‌ی مهم و تمرکز روی آن است.

دارن، شما به عنوان کارگردان آیا دوست دارید هر ژانری را تجربه کنید؟

آرنوفسکی: من زیاد به ژانر اهمیت نمی‌دم. این بهترین تجربه‌ی من در یک فیلم ژانری بود و تا کنون یا نمی‌دانستم و یا قادر به انجام یک فیلم خاص در یک ژانر خاص نبوده‌ام. به نظرم بیننده‌ها دیگر به این چیزها احتیاجی دارند؛ مثلا اینکه صرفا باید فیلم در یک ژانر خاص باشد. بیننده‌ها بسیار حرفه‌ای و سطح بالا هستند و تا زمانی که فیلم خسته‌کننده نباشد، سرگرم کننده و سهل‌الوصول است. این همان چیزی بود که من سعی داشتم آن را به عمل برسانم و از آنجایی که مردم به واسطه‌ی وجود ده‌ها جور رسانه‌ی مختلف بسیار تنوع‌طلب شده‌اند و ذائقه‌شان فرق کرده است، کار بسیار دشوار و سختی است. پس ما بر آن بودیم که فیلمی بسازیم که در عین جذاب بودن شما را به سمت فرجام ماجرا سوق بدهد و اگر خوشبختانه اینطور باشد شما درباره‌ی آن صحبت و دیگران را به دیدن این فیلم تشویق خواهید کرد.

لطفا درباره‌ی قیاس این فیلم با فیلم‌های قبلی‌تان بگویید، اینکه به نظر می‌رسد شما به سبک سورئال نیز علاقه دارید، آیا واقعا همینطور است؟

آرنوفسکی: به نظرم این بستگی به این دارد داستانی که ما می‌خواهیم بیان کنیم در چه مورد است. چیزی که من در طول ساخت یکی از این فیلم‌ها فهمیدم این بود و البته نکته‌ای خنده‌دار چونکه من همیشه در طول کنفرانس‌های مطبوعاتی بعد از فیلم‌ها بخاطر سوال و جواب‌های رد و بدل شده تازه متوجه می‌شوم که قضیه از چه قرار است؛ اینکه مثلا نوع چرخش دوربین و زاویه‌ای که ما برای فیلم «کشتی‌ گیر» استفاده کردیم کاملا متفاومت از فیلم قوی سیاه بود و در حقیقت ریسک بزرگی محسوب می‌شد به اجرا در آوردن همان شیوه برای فیلمبرداری یک فیلم باله چونکه تابحال من چنین فیلم اندروایی ندیده بودم که اینچنین فیلمبرداری‌ای با دوربین روی دست اجرا شده باشد و دقیق مطمئن نیستم که آیا موثر بود یا نه. من همیشه نگران این بودم که اگر در یک صحنه‌ی واقعی ِ ترسناک همه از اینکه ناتالی به سمت دوربین بچرخد و داد بزند که «کمک» همه تعجب خواهند کرد یا نه. پس مطمئن نبودم که این گمان موثر خواهد بود یا نه اما بعد از مدتی گفتیم گور باباش! ما اینکار رو خواهیم کرد یا خواهد گرفت یا نه، چون قبلا کسی این کار رو انجام نداده است و حقیقتا من از حرکت دوربین لذت بردم. با داشتن یک نفر که دوربین را دست گرفته باشد من به راحتی می‌توانستم دوربین را در جهاتی بچرخانم که تصور چرخاندن آن در جهات دیگر غیرممکن به نظر برسد! نتیجه‌ی این کار این شد که یک سوم ابتدایی ِ فیلم حس کاملا متفاوتی را به بیننده بدهد چون با بیننده کاری می‌کرد که انگار در حال دیدن فیلمی هستند که تابحال در طول عمرشان چنین چیزی را تجربه نکرده بودند. حس بودن در یک مکان و زمان خاص و ناگهان رفتن به دنیایی دیگر با حسی متفاوت، یک حس فوری – در کل این همانند یک فیلم مستند است البته در قالب یک فیلم.

منبع: Moviesonline

شبکه‌ی اجتماعی داستان دانشجوی خلاقی است که تمام زندگی خود را صرف عملی کردن ایده های بر آمده از نبوغ تحلیلی‌اش می کند و از اطرافیانش برای به ثمر نشاندن اهدافش استفاده می کند . او برای رسیدن به آنچه در ذهن دارد سخت تلاش می کند، اما او هم مثل تمام انسانها پر از نقص است، همانطور که هیچ کس کامل نیست. مارک، هر چیزی که در اطرفش می گذرد را توسعه میدهد و در این راه از دوست دانشگاهی‌اش، برای بسط افکارش کمک می گیرد. ابتدا فضایی مجازی برای ارتباط میان دوستان همکلاسی خود طراحی می کند و سپس با صحبت های دوستان خود تصمیم به گسترش این ایده که گویی از کسانی دیگر به ذهنش رسیده، می‌گیرد. او سازنده‌ی شبکه‌ای مجازی به نام فیس بوک می‌شود در حالی که پشت این موفقیت پر از حاشیه‌هاست. فیس بوک تبدیل به یک اتفاق در تاریخ دنیا می شود و آنقدر فراگیر می‌شود که بخشی از ذهن و اتفاقات زندگی بسیاری از انسانها را در این محیط مجازی شکل می‌دهد. قبل از این بسیاری از این نوع پایگاه ها وجود داشت که تا این همه فراگیر نشده بود و این پایگاه غیر از امکانات اضافه‌تری که همراه خود داشت، به قولی رگ خواب و نیازها و عقده‌ها و نداشته‌های عموم را شناخته و درصدد رفع آن بر آمد. نیازهایی که دغدغه‌های مارک زاکربرگ بود . او در راستای هدفی متعالی به صورتی غیر ارادی وارد دنیای بی رحم پول و سرمایه داری می‌شود و حریم‌های آن را می شکند.

دانستن اینکه شبکه ی اجتماعی به هدف ایجاد ارتباط، حتی سازندگانش را دچار حاشیه‌های فراوان می کند چیز عجیبی نیست. اثر، پر از کنایه‌های سیاسی و اجتماعی است که به سیاست اقتصادی و نظام آمریکا بر می‌گردد. اما این اثر نه هنری است برای هنر و نه هنری است برای مردم. این اثر هنری است برای شبکه‌ی اجتماعی فیس بوک که خود فیس بوک هنری است برای مردم. در این میان، فیلم هنر خاصی را به نمایش نمی‌گذارد. دیوید فینچر، دوربین مقدس سینما را در مقابل چشمان طرفدارانش به چند دلار بیشتر می فروشد. قسمتی از داستان زندگی و دغدغه های کسی که خالق شبکه ی اجتماعی فیس بوک است و در چند سال گذشته بیلیون ها دلار درآمد برای دولت ایالات متحده و سرمایه داران خصوصی آن به ارمغان آورده، موضوع اثر کسی است که تا قبل از این، باشگاه مشت زنی با آن همه فلسفه‌ی ناب و هفت با آن همه سکانس های مهیج ساخته است. فیس بوک شبکه‌ای اجتماعی و مجازی است که هنر مارک زاکربرگ، خالق آن است . هنر یک ساعت و پنجاه دقیقه شبه مستند که چندین و چند کلیشه را با حرافی مطلق تحویل تماشاگر می دهد کجاست؟ هنری که با یک ایده ی جدید، سینمای یک کشور را دچار نقطه ی عطف کند در کدامین سکانس این اثر دیده می‌شود؟ شاید ژانر این اثر درام باشد و ظاهر فیلم بلند داشته باشد، اما گویی مستندی است از یک نابغه که شبکه‌ی اجتماعی‌اش دنیا را تکان داده و ساخت عینا اتفاقات پیش آمده در ارتباط با مارک زاکربرگ فیلمبرداری شود و دیوید فینچر وظیفه‌ی سر هم کردن آن را بدست گیرد و برای پرده‌های سینما فرستاده شود.

مساله‌ی یک هنر ناب هیچوقت جایزه نبوده و نخواهد بود. یک شاهکار با نگرفتن جایزه هیچ گاه ارزش هایش را از دست نمی دهد. سرمایه داران یک جشنواره، در استخر و جکوزی خود در حال خوردن استیک و نوشیدن شامپاین، فیلمی را تماشا می کنند و یاد خاطرات و کاسبی هایشان از این فیلم می افتند و به قدری تبلیغات را گسترش می‌دهند تا یک فیلم بدین شکل جایزه بگیرد. بدین صورت، یک جشنواره از فضای هنری فاصله می گیرد و تبدیل به سالن مد می شود و جایی برای شایعه پراکنی برای مدونا و بریتنی اسپیرز و عده ای که در مقابل هم لبخند می‌زنند، در حالی که حاضر نیستند سر به تن طرف مقابلشان باشد. به هم جایزه تقدیم می‌کنند و بدین ترتیب شبکه‌ی اجتماعی تحمیل شده‌ی دیوید فینچر، در جشنواره ی کاملا بی اعتبار گلدن گلاب که موسسان آن مثلا انجمن نویسندگان آمریکاست ، جایزه باران می‌شود و عنوان بهترین فیلم سال را از آن خود می کند. هر چه این جایزه‌ها به سمت و سوی جنبه‌های سیاسی و اقتصادی خود پیش می رود، جنبه ی اخلاقی هنر نیز زیر پا گذاشته می‌شود. آرون سورکین تا دیروز سیاسی می نوشت و دیوید فینچر تا دیروز جنایی و مهیج می ساخت و امروز با سفارش عده ای سرمایه دار، چه آشی پخته می شود. با توجه به اینکه سطح جوایزی مثل اسکار سال به سال افت می کند و آثار بیشتر در راستای نکته سنجی‌های سیاسی جایزه می گیرند، عجیب نخواهد بود که شبکه‌ی اجتماعی، نامش بارها در مراسم اسکار برای دریافت جایزه تکرار شود.

سال گذشته حتی اگر آواتار ساخته‌ی جیمز کامرون جایزه می گرفت، معقول به شمار می رفت، چرا که این اثر تحولی در فناوری سینما ایجاد کرد، به شکلی که با ظهور سینمای ۳D، فیلم ها و انیمیشن های بسیاری با ارائه‌ی ۳D خود، بر این دگرگونی دامن زدند. هر چند موضوع آواتار، مساله ی جدیدی را مطرح نکرد، اما دادن جایزه‌ی بهترین فیلم سال اسکار به فیلمی نظیر گنجینه‌ی رنج، در شرایطی که آمریکا در حال پشت سر گذاشتن جنگ چند ساله‌ی خود با عراق و حضور نیروهای نظامی‌اش در این کشور بود، نوعی کم ارزش کردن آثاری بوده است که سالهای پیشین در آکادمی اسکار با افتخار و به حق دریافت کننده‌ی جایزه بودند. نجات سرباز رایان، گلادیاتور، فهرست شیندلر و… خیلی از آثار گرانبهایی که با ارائه‌ی هنر ناب سینما تکرار تماشایشان هر بار لذت بخش تر از بار قبل است.

تدوین در آثار دیوید فینچر شهرت بسیاری دارد. سیر داستان سرعت بالایی دارد مثل باشگاه مشت زنی و بر خلاف هفت با آن همه تانی و کشش. هر چند که به هیچ وجه نمی توان چند اثر درخشان را با یک اثر تجاری و سفارشی مقایسه نمود و این دور از انصاف است. اگر باشگاه مشت زنی را به بیننده ای واقعی نشان بدهید ، البته اگر به دیدن تنها یک بار آن راضی شود و بعد از آن شبکه ی اجتماعی را برایش پخش کنید، باور نمی کند که این فیلم فینچر است. شاید در میانه‌ی فیلم، تلویزیون را ناامیدانه خاموش کند. این فیلم نوجوان‌ها را خوشحال خواهد کرد.

فیلم‌های کوتاه (حداقل از نظر تعریفی که آکادمی اسکار بر این دسته دارد) نسبت به فیلم‌های بلند، کمتر با یکدیگر جنگ و جدل دارند. یا بهتر بگویم، به غیر از چند استنثنا، فیلم‌هایی که در سالیان نامزد دریافت اسکار بهترین فیلم سال شده‌اند، همگی بر سه پایه طرح، کاراکتر و فیلم‌نامه متمرکز بوده‌اند، معمولا مدت زمانی مابین ۸۰ تا ۱۶۰ دقیقه داشته‌اند و طیف وسیعی از بیننده را شامل می‌شده‌اند. از دیگر رو هر فیلمی که مدت زمانش کمتر از ۴۰ دقیقه باشد، یک فیلم کوتاه محسوب می‌گردد. نامزد‌های دریافت جایزه اسکار امسال در دو رشته “انیمیشن کوتاه” و “فیلم کوتاه” همانند سالیان قبل برپایه مضامینی بصری، ادراکی و فلسفی بوده‌اند. در بین فیلم‌ها ما شاهد چند تیپ متفاوت هستیم. برای مثال تعقیب و گریز ۲ دقیقه‌ای یک زوج اختاپوس در انیمیشن «اختاپوس»،  داستان تلخ و شیرین یک مهاجر ۹ ساله آفریقایی در «پسر جدید»، استعاره‌ای ادبی و البته ساختگی در «مانون روی آسفالت» و یکی دو فیلم تقریبا بلند (نسبت به بقیه) تلخ مثل «روی خط» و «خوک» طی سالیان اخیر این روال مرسوم بوده که فیلم‌های خارجی و به خصوص اروپایی، بر دسته فیلم‌های کوتاه اسکار، حکمفرما بوده‌اند. حتی انیمیشن «خانه‌ای از مکعب‌های کوچک» از انیماتور ژاپنی به اسم “کونیو کاتو” برای یک کمپانی تهیه فیلم در فرانسه ساخته شده و طوری پرداخت شده است که هم حس زیبایی شناختی موجود در آن و هم خلق و خوی نوستالژی غمگین آن، بیشتر طعم و بوی غرب اروپا را می‌دهد تا شرق آسیا. امسال در بین نامزدان تنها یک فیلم‌ آمریکایی در بین ۱۰ فیلم برگزیده به چشم می‌خورد و آن انیمیشن «پرستو» به کارگردانی داگ سوییت‌لند، محصول دیزنی/ پیکسار است. انیمیشنی لذت بخش بر پایه “مسخره بازی” (slap stick)  که بر اساس استانداردهای کمپانی تهیه شده است.

امسال سال ویژه‌ای است و دلیل آن هم حضور انیمیشن کوتاهی به اسم «پرستو» و یا کمدی سیاه آدام فولکس و آلن اسمیت به اسم «این راه به بالا»، است. فیلم‌های کوتاه اسکار در سالیان اخیر بیشتر جنبه‌های تاریک و تلخ زندگی را به نمایش گذاشته‌اند. به نظر، فیلمسازان خود را مجبور می‌دانند که باید داستانهایی درباره شکست‌، آدمهای تنها، مریض و افراد مسن را روایت کنند و این کار را یک وظیفه اخلاقی می‌دانند.

«روی خط» (محصول آلمان به کارگردانی آوف در استراک، مدت زمان: ۳۰دقیقه) «روی خط» حکایتی غم‌انگیز اما جذاب درباره آغاز عشقی نافرجام مابین یک افسر نگهبان و یک متصدی کتابفروشی است. قصه عشق آنها از طریق دوربین مراقبتی شروع می‌شود که افسر نگهبان هر روزه او را از طریق آن می‌بیند. «روی خط» یکی از بهترین‌ فیلم‌های کوتاه این دوره جشنواره‌هاست. فیلمی تلخ با نگاهی واقع‌بینانه نسبت به عشق موجود در بین دو آدم تنها.  قطعا ۳۰ دقیقه زمان برای این فیلم کمی زیاد به نظر می‌رسد اما مدت زمانش کاملا به جا و صحیح است و با ندادن هیچ‌گونه تحلیلی از چند نکته مهم در فیلم، بیننده را در آخر فیلم پا در هوا قرار می‌دهد.

بازیها توسط ژانیک هالویا و ژولی برااورینگ فوق‌العاده هستند و “کافی” به خوبی توانسته است تصویر گویایی از طبقه کارگر نومید اروپا به ما نشان دهد و البته اثری‌ است که می‌توان آن را با فیلم‌های برادران داردن یکسان دانست.

«پسر جدید» (محصول ایرلند به کارگردانی استف گرین، مدت زمان: ۱۱دقیقه) «پسر جدید» اقتباس از داستانی نوشته رودی دویل است. داستان روایت اولین روز مدرسه یک مهاجر ۹ ساله آفریقایی در دبستانی ایرلندی است. مادامیکه اختصارا به ما توضیح داده می‌شود که چرا این پسر سر از یک مدرسه‌ی ایرلندی در آورده است. «پسر جدید» فیلمی دلپذیر با بازیهای عالی است اما کمی‌ زیاداز حد روی تحقیرشدن یک مهاجر آفریقایی توسط ایرلندی‌ها فوکوس کرده است. «پسر جدید» فیلم خوش بر و رو و جذابی است که ارزش دیدن را دارد و هیچ‌وقت فیلمی را که درباره بچه‌های دبستانی و البته به تصویر کشیدن درس‌هایی مهم از زندگی است و احیانا نامزد اسکار هم شده باشد، از دست ندهید.

«مانون روی آسفالت» (محصول فرانسه به کارگردانی الیزابت ماری و الیور پونت، مدت زمان: ۱۵دقیقه) مانون در خیابانهای پاریس درحال دوچرخه‌رانی است که بطور ناگهانی با یک ماشین تصادف می‌کند و نقش بر زمین می‌شود. بی‌حرکت و مفلوک روی زمین دراز کشیده است. در این حال افکارش را که کاملا ناامید و پریشان است، می‌شنویم. زندگی دور سر او می‌چرخد و همچون حلقه‌ فیلمی، صحنه به صحنه به نمایش در می‌آید. خاطراتش از کودکی، خوشی‌ها، افسوس‌ها، زندگی و همه چیز را جلوی چشمان خود می‌بیند. آیا زنده خواهد ماند؟ آیا او به همین حالت تا آخر عمر زمین گیر می‌ماند؟ «مانون روی آسفالت» فیلمی بسیار تلخ و آزار دهنده است و در عین حال بیننده را به فکر فرو می‌برد که زندگی بر چه تار نازکی قرار دارد. در یک لحظه همه چیز نابود می‌شود و آدمی به دست فراموشی سپرده می‌شود.

«خوک» (محصول دانمارک به کارگردانی دروتی هاگ، مدت زمان: ۲۳دقیقه) «خوک» با مردی شروع می‌شود که برای عمل جراحی‌ مختصری به بیمارستان مراجعه می‌کند. بعد از دادن چند آزمایش گوناگون به او گفته می‌شود که جراحی او جدی است و باید چند روزی را تحت نظر بیمارستان بستری شود. دکترها احتمال می‌دهند که شاید سرطان داشته باشد. قبل از انجام جراحی، مرد داستان بطور عجیبی به یک نقاشی که تصویر خوکی است، زل می‌زند و چشم از آن بر نمی‌دارد. بعد از عمل جراحی وقتی او را به اتاق‌اش برمی‌گردانند، مشاهده می‌کند که عکس خوک را برداشته‌اند. وقتی پرس و جو می‌کند می‌فهمد که یک بیمار مسلمان در اتاق او بستری است و به خاطر اینکه از بودن عکس خوک در اتاق ناراضی بوده است، آن را برداشته‌اند. به دنبال این ماجرا ما شاهد درگیری‌های لفظی و تقریبا خنده‌دار بین این دو نفر هستیم. مرد مسیحی می‌گوید که آن عکس به او آرامش می‌دهد و باید در اتاق باشد و مرد مسلمان کاملا مخالف بودن عکس خوک در اتاق است. فیلم پایانی بسیار جالب و تفکربرانگیز دارد که من اینجا آن را فاش نمی‌کنم اما این فیلم محصول دانمارک است و فوری نظر ما را به تخطی روزنامه‌های چند سال پیش به پیامبر اسلام جلب می‌کند. اینکه آیا این فیلم ربطی به این ماجرا دارد؟ هدفش از ترسیم چنین کاراکتری و طرف قرار دادن او با یک مسیحی چه بوده است؟ باید فیلم را دید و نظر داد.

«سرزمین ‌بازی» (محصول آلمان به کارگردانی جوشن الکساندر فریدانک، مدت زمان: ۱۳دقیقه) «سرزمین بازی» درباره وقایع اوایل حکمرانی نازی‌ها بر آلمان است. پسری از مادرش این سوال را می‌پرسد که چرا تمام همسایه‌ها (تمام یهودی‌ها) یکی یکی ناپدید می‌شوند. مادرش توضیح می‌دهد که اتفاق خاصی نیافتاده و آنها همه به «سرزمین بازی» رفته‌اند. این واژه سرزمین بازی برای پسرک جذاب می‌آید و هوس می‌کند که او هم به آن سرزمین برود. روزی دزدکی خودش را به درون وسائل حمل و نقل یهودی‌ها می‌اندازد تا به این سرزمین عجیب و جادوی برود و آن را از نزدیک ببیند. بیشتر فیلم شامل بازی موش و گربه بین مادر و پسرش می‌شود که سعی دارد او را پیدا کند و در این راه حتی از ماموران SS هم برای پیدا کردن پسرش کمک می‌گیرد. فیلم پایان خارق‌العاده‌ای دارد که اینجا آن را فاش نمی‌کنم اما چرا این فیلم جایزه اسکار را از آن خود کرد؟ جواب دادن به این سوال سخت نیست و دلیلش هم نگاه بشردوستانه فیلم است. هالیوود علاقه خاصی به بحث هولوکاست و کشتار یهودیان دارد. تا کنون ده‌ها فیلم در این باره تولید کرده است و اصولا کلمه “هولوکاست” به یک ژانر مستقل تبدیل شده است. از دیگر رو فستیوال‌های فیلم آمریکا به فیلم‌هایی با محوریت هولوکاست از اروپا و یا سایر نقاط دنیا روی خوش نشان می‌دهند و ما شاهد آن هستیم که اکثر این فیلم‌ها از آمریکا با دست پر به خانه برگشته‌اند. «سرزمین بازی» هم یکی از این فیلم‌هاست. اگر توجه کرده باشید داستان این فیلم تقریبا مشابه اثر روبرتو بنینی به نام «زندگی زیباست» است که چند سال پیش در چند رشته نامزد دریافت جایزه اسکار شد و البته اسکار را هم به خانه برد. فیلم بسیار زیبایی‌ست، آن را از دست ندهید.

با کلیک بر روی عکس‌ها میتوانید تصاویر بیشتری از این مراسم را ببینید. همچنین لیست کامل برندگان از اینجا قابل استفاده است.

در میان نامزدهای بهترین بازیگر مکمل زن، پنه لوپه کروز و در میان بازیگران مرد، هیث لجر فقید برنده جایزه اسکار شدند که خانواده او جایزه‌اش را دریافت کرد. بهترین فیلمنامه اقتباسی و اصلی به ترتیب به “میلیونر زاغه نشین” و “میلک” رسید. جایزه بهترین انیمیشن نصیب “وال-ای” شد و بهترین کارگردانی هنری را “سرگذشت عجیب بنجامین باتن” برد. جایزه بهترین طراحی لباس نصیب طراح فیلم “دوشس” شد و جایزه بهترین گریم را نیز “سرگذشت عجیب بنجامین باتن” به خانه برد.
فیلمبرداری فیلم “میلیونر زاغه نشین” جایزه بهترین فیلم در این رشته را برد و فیلم Toyland برنده جایزه بهترین فیلم کوتاه شد.
در بخش جلوه‌های ویژه نیز با وجود رقیب سر سختی چون “شوالیه تاریکی” این “سرگذشت عجیب بنجامین باتن” بود که جایزه گرفت. اما در زمینه ادیت صدا “شوالیه تاریکی” دومین جایزه را گرفت. جایزه میکس صدا و بهترین ترانه اصلی به “میلیونر زاغه نشین” رسید.
فیلم ژاپنی حاضر در لیست کاندیداها، جایزه بهترین فیلم خارجی را برد.
اسکار بهترین کارگردانی  به دنی بویل به خاطر “ میلیونر زاغه نشین” رسید و جایزه بهترین بازیگر مرد را شان پن به خاطر فیلم میلک دریافت کرد. اسکار بهترین بازیگر زن نیز به کیت وینسلت رسید و او این بار خود را بهتر کنترل کرد و با اینکه صدایش به شدت میلرزید اما گریه نکرد!
بسیاری از منتقدین بر این باورند که معتبرترین جایزه مراسم اسکار، جایزه‌ی بهترین فیلم است که در هشتاد و یکمین دوره این تندیس به “میلیونر زاغه نشین” تعلق گرفت.

در خبرها و مطالب بعدی درباره برندگان اسکار بیشتر صحبت خواهیم کرد.

دارن آرنوفسکی و میکی رورک: این دو در کشتی گیر با یکدیگر همکاری داشتند. البته رورک تا آستانه حذف از این فیلم قرار گرفت. نیکلاس کیج بازیگری بود که ب عنوان جانشین او مطرح شد اما با تصمیم کارگردان و استودیو او دوباره به این فیلم بازگشت.

کیت وینسلت و سام مندس: زوجی که در فیلم “جاده انقلابی” با یکدیگر همکاری داشتند.

گاس ون سنت و شان پن: فیلم میلک اثر جنجالی و نامزد اسکاری است که حاصل همکاری این دو هنرمند است.

پنه لوپه کروز و وودی آلن: ویکی کریتیانا بارسلونا فیلمی است به کارگردانی وودی آلن و بازی کروز.

رون هاوارد و تام هنکس: این دو، تا به حال چهار بار با یکدیگر همکاری داشته‌اند که آخرین آن فرشتگان و شیاطین است.

نیکول کیدمن و باز لهرمن: همکاری این دو به فیلم مولن روژ بر میگردد و اکنون بعد از  آن فیلم برای فیلم”استرالیا” با هم همکاری می‌کنند.

مریل استریپ و جان پاتریک شانلی: اثر پر سر و صدایی که شانلی ساخت با بازی بازیگران آن معنا گرفت. بازیگرانی که یکی از مهمترین‌هایشان مریل استریپ بود.

کریستوفر نولان و هیث لجر: همکاری این دو در شوالیه تاریکی شاید مهمترین اثر لجر بود که حتی فرصت نکرد تا شاهد بازخوردهای نقشش باشد. امسال او کاندیدای دریافت اسکار نیز هست.

کلینت ایستوود: تا به حال بیست و دو فیلم را کارگردانی و بازی کرده است. که دوتای آنها به عنوان بهترین فیلم و بهترین کارگردان برنده اسکار بوده‌اند یکی Unforgiven و دیگری Million Dollar Baby.

HEATH LEDGER
وقتی که مرد ۲۸ سال سن داشت. او برای بازی در نقش جوکر نامزد دریافت اسکار شد.  این بار دوم است که نامزد دریافت اسکار می شود. اولین بار در سال ۲۰۰۵ برای بازی در فیلم کوهستان بروک بک کاندیدای دریافت اسکار شد.
او برای بازی در نقش جوکر ابداعات جدیدی انجام داد. پیوند شخصیت جوکر با علایق و خصوصیات آنارشیستی، چیزی بود که این جوکر را از جوکر های دیگر متمایز می‌کرد. لجر در فیلمی فانتزی با عنوان The Imaginarium of Doctor Parnassus بازی کرد که البته به دلیل مرگش نیمه کاره ماند و هنوز اکران نشده است. (صورت بازیگر در تصویر دیده نمیشود. این به دلیل برش اتوماتیک تصویر است که با کلیک بر روی عکس بر طرف می‌شود.)

ROBERT DOWNEY JR
این بازیگر ۴۳ ساله برای بازی در فیلم تندر استوایی (Tropic Thunder) نامزد دریافت اسکار شده است. او نقش یک بازیگر را ایفا می کند که جرات می‌کند و در یک فیلم درباره جنگ ویتنام حاضر می‌‌شود.
او پیش از این هم در سال ۱۹۹۳ برای بازی در نقش چارلی چاپلین در فیلمی با عنوان “چارلی” نامزد دریافت اسکار بود.
او برای فیلم تندر استوایی روزانه یک ساعت و نیم مجبور بود روی صندلی گریم بنشیند.
از پروژه ‌های بعدی او میتوان به The Soloist اشاره کرد که فیلمی درام است و در آن در مقابل جیمی فاکس بازی می کند. او رد شرلوک هولمز گای ریچی هم نقشی بر عهده دارد . همچنین بازی در ادامه Iron Man نیز از برنامه های بعدی اوست. The Avengers فیلمی دیگر بر اساس داستان مصور است که او در آن بازی خواهد داشت.

PHILIP SEYMOUR HOFFMAN
او در۴۱ سالگی به خاطر بازی در نقش یکی از اعضای کلیسای کاتولیک که متهم به تجاوز به یک پسر بچه است، نامزد دریافت اسکار شد.
او سابقه اسکاری خوبی دارد. برنده اسکارسال ۲۰۰۶ برای فیلم کاپوتی و نامزد دریافت اسکار بازیگر مکمل نرد در سال ۲۰۰۷ برای فیلم جنگ چارلی ویلسون.
او در کار بعدی اش صدایش را به انیمیشنی با عنوان Mary and Max قرض میدهد.

JOSH BROLIN
بازیگر ۴۰ ساله ای که برای بازی در فیلم “میلک” نامزد دریافت اسکار است. این نخستین بار است که او نامزد دریافت جایزه‌ای چون اسکار می شود. او برای بازی در نقش قاتل هارروی میلک نامزد اسکار شده است. فردی که در سان فرانسیسکو به شدت محبوب بوده است. این مسئله از وقتی که برولین در نزدیکی Castro زندگی می کند بسیار اعصاب خردکن شده است.
کار بعدی او بازی در فیلمی اقتباسی است با عنوان Jonah Hex.

MICHAEL SHANNON
بازیگر سی و چهار ساله ای که در “جاده انقلابی” به ایفای نقش پرداخته و به خاطر همین فیلم نامزد دریافت اسکار است.
این اولین بار است که او به اسکار نزدیک می‌شود. او در فیلمهایی چون ۸ مایل و “پسران بد ۲” بازی داشته است.
او در آینده در درامی با عنوان The Missing Person بازی خواهد داشت. همچنین در حال بازی در فیلم ترسناکی با نام My Son, My Son, What Have Ye Done است که در حال حاضر در پرو فیلمبرداری می‌شود.

PENÉLOPE CRUZ
بازیگر سی و چهار ساله ای که کاراکتر ماریا النا در فیلم “ویکی کریستیانا بارسلونا” او را کاندیدای دریافت اسکار کرده است.
او تا به حال نامزد دریافت جایزه اسکار بهترین بازیگر زن در سال ۲۰۰۷ برای فیلم والور آلمادوار شده است.
او از کار کردن با کارگردانی چون وودی آلن بسیار خشنود است و این را به عنوان یکی از بهترین تجربه هایش به حساب می آورد.
از کارهای آینده او میتوان به صدا پیشگی در انیمیشنی با نام G-Force اشاره کرد و همچنین ادامه همکاری با کارگردان اسپانیایی، پدرو آلمادوار در اثری با عنوان Broken Embraces، او در این فیلم با دنیل دی لوئیس همبازی خواهد بود.

VIOLA DAVIS
این بازیگر چهل و سه ساله برای بازی در فیلم شک کاندیدای دریافت جایزه است. او برای اولین بار است که نامزد دریافت اسکار می‌شود. کار آینده او اثر هیجان انگیز است با نام State of Play که در آوریل به نمایش در می‌آید.

AMY ADAMS
بازیگر سی و چهار ساله ای که نقش خواهر روحانی با حرارت و خام و بی تجربه ای را در فیلم شک بازی می کند و همین نقش او را به اسکار نزدیک می‌کند.
این دومین بار است که او برای بهترین بازیگر مکمل زن نامزد دریافت اسکار می شود. پیش از این در سال ۲۰۰۵ او برای فیلم Junebug نامزد دریافت جایزه شده بود.
کار بعدی او بازی در نقش Amelia Earhart در ادامه “شبی در موزه” است. در ماه آگوست نیز فیلم Julie & Julia را در کنار مریل استریپ خواهد داشت.

TARAJI P. HENSON
بازیگر سی و هشت ساله ای که برای بازی در فیلم سرگذشت عجیب بنجامین باتن نامزد دریافت اسکار است. او در این فیلم نقش زنی را بازی می کند که برای اولین بار بنجامین را پیدا می کند و از او مثل بچه خود مراقبت می کند.
افتخار نامزدی برای اسکار، نخستین بار است که نصیب او می‌شود. به یادماندنی ترین نقش او را شاید بتوان بازی در فیلم Hustle & Flow دانست.
کار بعدی او بازی در فیلمی است با عنوان Hurricane Season که درامی ورزشی است و در آن با فارست ویتاکر همبازی می شود. همچنین در فیلم Once Fallen با اد هریس همبازی خواهد شد.

Marisa Tomei
بازیگر چهل و چهار ساله ای که برای بازی در فیلم “کشتی گیر” نامزد دریافت اسکار شده است. او در سال ۱۹۹۳ به عنوان بهترین بازیگر مکمل زن و به خاطر بازی در فیلم My Cousin Vinny جایزه اسکار گرفت. همچنین در سال ۲۰۰۱ برای بازی در فیلم In the Bedroom نامزد دریافت اسکار شد.

BRAD PITT
ستاره چهل و پنج ساله ی سینما. او برای ایفای نقش “بنجامین باتن” نامزد دریافت اسکار است. در این فیلم او نقش مردی را بازی می کند که در زمان تولد پیر است و در حالتی غیر طبیعی روند رشد معکوسی دارد هر چه سالهای بیشتری می گذرد او جوان‌تر می شود.
از سوابق اسکاری او میتوان به نامزدی بهترین بازیگر مکمل مرد در سال ۱۹۹۵ برای بازی در فیلم “دوازده میمون” اشاره کرد.
بازی او در فیلم “سرگذشت عجیب بنجامین باتن” کمی متفاوت از بازی در دیگر فیلمها بود. توسط تغییرات کامپیوتری، او در این فیلم بسیار تغییر کرده و شاید در نگاه اول باز شناسی‌اش  کار ساده ای نباشد.
دیوید فینچر در رابطه با این فیلم و بازی پیت می گوید که پیت آرامش خاصی را به کاراکتر بنجامین داده است.
براد پیت هم اکنون در حال بازی در فیلمی از “کوئینتین تارانتینو” است. این فیلم درباره وقایع جنگ حهانی دوم ساخته می شود.

MICKEY ROURKE
میکی پنجاه و شش ساله است. او برای بازی در نقش “رم رابینسون” ستاره کشتی در دهه هشتاد لایق نامزدی اسکار شناخته شده است و برای اولین بار نامزد دریافت آن گردیده.
او درباه انتخاب و بازی در این نقش می گوید: فیلمنامه را خواندم و در آن شخصیت های زیادی متناسب با خودم پیدا کردم. و احساس کردم که باید آن را بگیرم.
کار بعدی او فیلمی است با عنوان The Informers و همچنین گفته می شود که احتمال حضور او در “مرد آهنی ۲″ نیز هست.

SEAN PENN
او هم مانند براد پیت نامزدی است که نیازی به معرفی ندارد اما برای اینکه در این لیست حاضر است مثل باقی کاندیدا ها با او رفتار می کنیم. او چهل و هشت ساله است و بازی در نقش هاروی میلک هنجار شکن، که در هیبت یک فرد سیاسی بسیاری از تابو‌ها را از بین برد، او را به اسکار نزدیک‌تر کرد.
او تا به امروز پنج بار نامزد دریافت اسکار برای بهترین بازیگر مرد شده و در سال ۲۰۰۳ برای بازی درفیلم “رودخانه مرموز” کلینت ایستوود آن را برد. او فیلم خوب درکارنامه کم ندارد. اثر تحسین شده “من سام هستم” نیز بسیار مورد توجه قرار گرفت.
کی گفته که پن غمگین‌تر از آن هست که توان بازی در “میلک” و به جای کاراکتر زنده دل و با نشاطی چون هاروی را داشته باشد؟
فیلمنامه نویس و کارگردان گاس ون سنت تمام کلیپ های یوتیوب که مربوط به سخنرانی های سیاسی شان پن بود را تماشا کردند. آنها این خطابه ها را بسیار آتشین و پر احساس و البته بامزه عنوان کردند.
کار بعدی او بازی در The Tree Of Life همراه با براد پیت است.

FRANK LANGELLA
شاید هفتاد و یک سالگی برای اولین نامزدی اسکار کمی دیر باشد اما فرانک لانگلا نشان میدهد که واقعا دیر نیست. بازی در نقش ریچارد میلهاوس نیکسون برای او نامزدی اسکار به همراه داشت.
او درباره نقشش میگوید که به نظرم نیکسون بازیگر بدی بود. او هنگام بازی در پوستش احساس ناراحتی می‌کرد.
The Box یا جعبه، فیلم بعدی اوست که در مقابل کمرون دیاز بازی خواهد کرد.

RICHARD JENKINS
او به خاطر بازی در نقش Walter Vale در سن شصت و یک سالگی به اسکار نزدیک‌تر شده است. استاد دانشگاهی که همسرش را از دست داده است و به نیویورک بر میگردد و دو مهاجر غیر قانونی را در آپارتمانش جا می‌دهد.
او اولین بار است که در برابر نامش عنوان نامزد دریافت اسکار را می‌بیند.
The Visitor نخستین فیلمی است که در آن او نقش اصلی را بر عهده دارد. جنکینز این فیلم را اینگونه معرفی می‌کند. این فیلم توسط تام مک کارتی به صورت اختصاصی برای او نوشته شده است.
فیلم بعدی او یک کمدی رومانیک به نام Waiting For Forever خواهد بود.

KATE WINSLET
The Reader فیلمی است که کیت برای بازی در آن نامزد دریافت اسکار شده است. او نیز مانند آنجی، سی و سه ساله است و در این فیلم نقش Hanna Schmitz را بازی می کند. این فیلم سالهای پیش از جنگ آلمان نازی را روایت می کند.
وینسلت جوانترین بازیگری است که تا کنون شش بار کاندیدای دریافت اسکار شده است اما تاکنون موفق به دریافت آن نشده.
گریم او در این فیلم یکی از نقاط قوت فیلم است که به خوبی کیت را از چهره ای زنی زیبا به یک جنایتکار جنگی تبدیل کرده است. او برای این چهره متفاوت هفت ساعت و نیم زیر گریم بوده و این واقعا طاقت فرساست.
آیا انتظار کیت به سر می‌رسد و او امسال اسکاری می شود؟ نظریه ای هست که می‌گوید، هر فیلمی که درباره جنگ جهانی دوم و هولوکاست ساخته شود اسکار می‌گیرد. فهرست شیندلر، نجات سرباز رایان و پیانیست از نمونه‌هایی است که این فرضیه را تحقق می بخشد. پس درباره کیت هم میتوان امیدوار بود که فیلمی درباره جنگ جهانی اسکاری را نصیبش می کند.

ANNE HATHAWAY
او بیست و شش سال سن دارد و برای فیلم “Rachel Getting Married” کاندیدای دریافت اسکار شده است. او در این فیلم نقش کیم را بازی می کند که خواهرش در آستانه ازدواج قرار دارد.
این نخستین بار است که او نامزد دریافت جایزه ای چون اسکار می شود. پیش از این هم برای همین نقش کاندیدای کسب گوی طلایی بود که این عنوان به او نرسید.
او اصرار دارد که شخصیت اصلی خودش شبیه “کیم” در این فیلم نیست. او در این باره می گوید که “کیم” بی نهایت صادق است و من  فرد با ادبی هستم و سپس می خندد!
پروژه بعدی که او در آن حاضر خواهد شد نقش “ملکه” در “آلیس در سرزمین عجایب” تیم برتون است. همچنین در کمدی رمانتیکی با عنوان The Fiance بازی خواهد کرد.

MERYL STREEP
بازیگر پنجاه و نه ساله و محبوب ما برای بازی در فیلم “شک” نامزد دریافت جایزه است. او این جایزه را مدیون خواهر Aloysius است مدیر تنگ نظر یک مدرسه کاتولیک.
اگر به سابقه او در زمینه اسکار نگاهی بیاندازیم متوجه می‌شویم که با یک رکورد‌دار طرف هستیم. او تا به حال ۱۵ بار نامزد دریافت اسکار شده است. اما تنها دو بار موفق به کسب آن شده. یک بار برای فیلم Sophie’s Choice  در سال ۱۹۸۲ و یک بار هم به عنوان بهترین بازیگر مکمل زن در فیلم Kramer vs. Kramer.
فیلم بعدی او اثری است با نام Julie & Julia که یک کمدی خواهد بود.

MELISSA LEO
او برای بازی در فیلم “رودخانه یخ زده” نامزد دریافت اسکار شده است. بازیگر چهل و هشت ساله ای که نقش Ray Eddy را در این فیلم بازی می کند. Ray زن فقیری است که مهاجران غیر قانونی را در مرز مریکا و کانادا جا‌به‌جا می کند.
او نیز نخستین بار است که نامزد جایزه اسکار می شود.
او در آینده با Ellen Burstyn و Hilary Duff در درامی که به ارتباط نسل‌های مختلف میپردازد بازی خواهد کرد.

ANGELINA JOLIE
او سی و سه ساله است و برای بازی در فیلم “بچه عوضی” (Changeling) نامزد دریافت اسکار است. او در این فیلم نقش مادری را بازی می کند که برای یافتن پسرش می جنگد. پسر او گم شده است و پلیس کودک دیگری را به عنوان فرزند گمشده، به او میدهد. اما او کوتاه نمی آید و به نوعی وارد جنگ با پلیس می شود.
او در سال ۲۰۰۰به عنوان بهترین بازیگر مکمل زن در فیلم “Girl, Interrupted” اسکار گرفت.
فیلم بعدی او Salt  نام دارد که اثری هیجان انگیز خواهد بود و در بهار امسال اکران خواهد شد. این فیلم را Phillip Noyce خواهد ساخت.

منبع: EW

بهترین فیلم:

- سرگذشت عجیب پنجامین باتن
- فراست/نیکسون
- میلک
- کتاب خوان
- میلیونر زاغه نشین

بهترین کارگردان:

- دنی بویل – میلیونر زاغه نشین
- استیفن دلدری – کتاب خوان
- دیوید فینچر – سرگذشت عجیب بنجامین باتن
- ران هاوارد – فراست/نیکسون
- گاس ون سنت – میلک

بهترین هنرپیشه مرد نقش اول:

- ریچارد جنکینز – میهمان (The Visitor)
- فرانک لانگلا – فراست/نیکسون
- شان پن – میلک
- برد پیت – سرگذشت عجیب بنجامین باتن
- میکی رورک – کشتی گیر

بهترین هنرپیشه نقش اول زن:

- ان هداوی – ریچل عروسی می کند
- آنجلینا جولی – Changeling
- ملیسا لئو – رودخانه یخزده
- مریل استریپ – شک
- کیت وینسلت – کتاب خوان

بهترین هنرپیشه نقش دوم مرد:

- جاش برولین – میلک
- رابرت داونی جونیور – توفان حاره ای
- فیلیپ سیمور هافمن – شک
- هیت لجر – شوالیه سیاه
- مایکل شنون – جاده انقلابی

بهترین هنرپیشه نقش دوم زن:

- ایمی آدامز – شک
- پنه لوپه کروز – ویکی کریستینا باسلونا
- ویولا دیویس – شک
- ترجی پی هنسون – سرگذشت عجیب بنجامین باتون
- ماریسا تومی – کشتی گیر

بهترین فیلم خارجی:

- روانچه – اتریش
- کلاس – فرانسه
- گروه بادر ماینهوف – آلمان
- عزیمت – ژاپن
- والس با بشیر – اسرائیل

توضیح: لیست فیلمهای نامزد اسکار از بی بی سی

استرالیا
پسر جهنمی ۲: ارتش طلایی
سرگذشت عجیب بنجامین باتن
سفر به مرکز زمین
شوالیه تاریکی
مرد آهنی
مومیایی: مقبره امپراطور اژدها

و اما اسامی فیلم‎هایی که از راهیابی به مرحله بعد بازمانند عبارت است از وقایع نگاری نارنیا: شاهزاده کاسپین، کلاورفیلد، روزی که زمین ایستاد، هنکاک، هالک شگفت انگیز، ایندیانا جونز و قلمرو جمجمه بلورین، ذره ای آرامش و وقایع نگاری اسپایدرویک.
اسامی تمامی نامزدان نهایی ۸۱مین دوره جوایز آکادمی در روز پنج شنبه ۲۲ ژانویه (سوم بهمن) و ساعت ۵:۳۰ قبل از ظهر به وقت محلی از سالن سموئل گلدوین آکادمی اعلام میشود.
و جوایز در روز یکشنبه ۲۲ فوریه (چهارم اسفند) با برگزاری مراسم به رسم هر ساله در سالن کداک تیاتر واقع در های‎لند سنتر هالیوود اهدا خواهند شد و به طور موستقیم از شبکه تلویزیونی ABC پوشش داده خواهد شد.

نامزد دریافت ۵ جایزه گلدن گلوب
صدمین فیلم برتر در لیست ۲۵۰ تایی های سایت آی ام دی بی

داستان درباره شخصی به نام بنجامین (بنیامین) باتن است که سرگذشتی عجیب دارد او در حالتی متفاوت از دیگران متولد می شود. او پیرمرد به دنیا می آید و هر چه از عمرش می گذرد جوان تر می شود. این سرگذشت عجیب برای او دردسر هایی ایجاد می کند. او نمی تواند زمان را متوقف کند . زمان هر چه می گذرد از سن او کاسته می شود واین کاهش سن تقریبا در همه زمینه ها برای او مشکل ساز می شود، حتی درباره عشقش…

در سال ۱۹۹۴ شرکت فیلمسازی قصد اقتباس از این داستان که برگرفته از داستان کوتاهی با همین عنوان اثر اسکات فیتز جرالد است را داشت که این فیلم در آن زمان ساخته نشد تا اینکه در سال ۱۹۹۸ نویسنده ای این داستان را برای رون هاوارد به فیلمنامه تبدیل کرد و قرار شد تا جان تراولتا در آن به بازی بپردازد.

این فیلم همچنان ساخته نشد و افراد دیگری نیز به سراغ این فیلمنامه رفتند که از میان آنها می توان به چارلی کافمن اشاره کرد. در نهایت هم در سال ۲۰۰۴-۲۰۰۵ تیم فعلی برای این فیلم انتخاب شد و “سرگذشت عجیب بنجامین باتن” ساخته شد.

منتقدان  این فیلم را در کل ستوده اند و بیشتر نقدهای مربوط به آن مثبت بوده است. بسیاری از این منتقدین به این نکته اشاره کرده اند که داستان فیلم اگر چه زمینه هایی از عشق و درام را در خود دارد اما در واقع داستانی است درباره زمان و اهمیت آن.

منتقد هالیوود ریپورتر در باره این فیلم می گوید که اثری عالی و موثر است که با بازی خوب براد پیت همراه شده. این منتقد از ۱۰۰ امتیاز ممکن به سرگذشت عجیب بنجامین باتن ۱۰۰ میدهد. اما این فیلم در کل از منتقدان مورد نظر سایت متاکریتیکز امتیاز ۶۹ را گرفته است.

تریلر با کیفیت این فیلم را میتوانید از اینجا تماشا و یا دانلود کنید.