“حرامزاده‌هاي گمنام” کوئينتين تارانتينو اثري بزرگ و پر رنگ و بي پروا درباره جنگ است. فيلمي که ممکن است برخي را برنجاند، ديگران را شوکه کند و يک بار ديگر ثابت کند که او کارگردان واقعي و بزرگ لذتهاي خيال پردازانه  است. براي تازه کارها (بعد از اين مدت زماني که از جشنواره کن ميگذرد و من اين فيلم را در آنجا ديده‌ام نميتوانم مطمئن باشم که هيچ چيزي را لو ندهم) او يک پايان بندي جديد در مورد جنگ جهاني دوم تدارک ديده است.

نام فيلم برگرفته از يک فيلم درجه دوم (B-Movie) در سال ۱۹۷۸ است. با موسيقي غربي از Ennio Morricone که بر روي لوکيشن آغازين شروع مي‌شود. يک سالن سينما،  و قرار دادن آن در داستان نشان از علاقه تارانتينو به سينما دارد. رنگ‌هاي ۳۵ ميليمتري عميق و باشکوه لذتي لمس کردني را براي بيننده فراهم ميکند. حضور يک شخصيت در ابتدا و انتهاي فيلم، در حالي که در ميانه کار اثري از او نيست حکايت از داستاني دايره‌اي دارد. “حرامزاده‌ها” جنگجويان وحشي هستند که پشت خطوط نازي ها انداخته مي‌شوند و نبايد خطايي را مرتکب شوند.

و مهمتر از همه اينکه سه شخصيت اصلي با گستردگي و عشق در اين فيلم ترسيم شده‌اند. قهرمان، نازي و دختر. اين کاراکترها به وسيله براد پيت، Christoph Waltz، Melanie Laurent بازي شده‌اند. مشخص است که تارانتينو با استعداد خودش کاراکترها و شخصيتهايي را خلق کرده که فراتر از زندگي هستند و رويکردی طنزگونه دارند البته بدون زياده روي. اجازه بدهيد بگويم که آنها بزرگتر از همه آدمهايي هستند که در فيلمها ديده‌ايم.

داستان از فرانسه اشغال شده توسط نازي‌ها در ابتداي جنگ آغاز مي‌شود. زماني که نازيهاي ظالم و مضحک در فرانسه بودند. سرهنگ Landa به مزرعه توليدات لبنياتي مي‌رود. جايي که باور دارد چند يهودي در آنجا مخفي هستند. حق با اوست و دختري به نام شوشانا از آن مهلکه جان به در مي‌برد و به داخل جنگل فرار می‌کند. براي بازي در اين صحنه است که Christoph Waltz به نظرم اسکار را براي خودش رزرو کرده تا  جايزه اش را در کنار جايزه بهترين بازيگر مرد جشنواره کن قرار دهد. لاندا نقشي را بازي ميکند و کاراکتري را خلق ميکند که شبيه به هيچ يک از نازي‌ها نيست. در واقع شبيه هيچ کس نيست. من در فيلم يک شيطان کنايه زن مسخره که به صورت غير طبيعي ميخندد را ديده‌ام.

قهرمان، براد پيت است در نقش ستوان Aldo Raine رهبر “حرامزاده‌ها”. شايد تارانتينو مي‌خواست تا بيننده نام Aldo Ray را بشنود. ستاره فيلمهاي بي‌شمار جنگي درجه دوم. Raine که توسط براد پيت بازي شده مانند يک کاريکاتور عريض است که شبيه پسرهاي شمالي صحبت ميکند و مي‌خواهد که هر يک از افرادش پوست سر ۱۰۰ نازي را برايش بياورند. اين گروه شايد براي سالها در ميان نازي‌ها و در فرانسه زنده مانده و مشغول کشتار نازي‌ها بوده است. اما در صحنه‌اي اوضاع وارونه مي شود و براي يک مراسم عصر براد پيت لباس شب مي‌پوشد. در اين صحنه او نسخه شايسته و ايتاليايي برادران مارکس است.

کاراکتر دختر، شوشانا نام دارد که Laurent آن را بازي ميکند. دختري با انحناهاي زنانه و رژلب قرمز و در پايان فيلم لباس شبي قرمز. فيلمبردار تارانتينو علاقه خاصي به کلوزآپ گرفتن از کفش‌ها، لب ها، انحناها و جزييات صورت و بدن دارد. به من نگوييد که او آثار هنرمند اسکاتلندي Jack Vettriano را نديده است مخصوصا نقاشي نوآر زني که سيگار ميکشد و لباس قرمز به تن دارد.

شوشانا ابتدا با دقت فکر ميکند و تجزيه و تحليل ميکند که در برابر Frederick Zoller چه کاري انجام دهد. Frederick Zoller قهرمان نازي که اکنون ستاره سينما شده است. او Joseph Goebbels را وادار ميکند تا سينماي محل افتتاح فيلم را تغيير دهد و از سينماي شوشانا استفاده کنند. در اينجا تارانتينو چندين قاعده را مي‌شکند تا به صورت مستند درباره اشتعال فيلمها توضيحاتي بدهد.

فیلم‌های تارانتینو در هیچ ژانری قرار نمی‌گیرند و قابل دسته بندی کردن نیستند. “حرامزاده‌هاي گمنام” درباره جنگ نيست همان طور که معلوم نيست“ قصه‌هاي عامه پسند” درباره چه چيزي است!؟ البته چيزهايي که در فيلم اتفاق مي‌افتد غير ممکن است، به جز آنکه آن يک اثر سرگرم کننده خونين است. او استاد گرفتن بازي هاي ويژه و اغراق آميز است. در فيلم بازيگران درباره صحنه سازي‌ها تفکر نمي‌کنند اما به خوبي کارشان را انجام مي‌دهند.

بعد از تماشاي فيلم در جشنواره کن، اگرچه پستي دروبلاگم درباره‌اش نوشتم اما از اظهار نظر صريح و آني خودداري کردم. چون ميدانستم که فيلم تارانتينو اثر مهمي است و من مي‌خواستم فيلم را دوباره ببينم و مسئله را حل و فصل کنم. و حالا خيلي خوشحالم که اين کار را کردم. مانند بسياري از فيلمهاي  واقعي در اين اثر هم طعم و مزه اصلي را در تماشاي دوباره آن ميتوان يافت. بعد از اکران “قصه‌هاي عامه پسند” در کن تارانتينو از من پرسيد که “نظرت چيه؟”  و من پاسخ دادم” يا بهترين فيلم سال هست و يا بدترين فيلم.” نميدانم چه شد که آن حرف را زدم. نظر من بهترين فيلم بود . فيلمهاي تارانتينو در بيننده رشد ميکنند و براي همين هم يکبار ديدن آنها کافي نيست.

ترجمه نقد راجر ایبرت بر فیلم  inglourious basterds

حال MTV News  در مصاحبه ای کوتاه با اوما ترومن نظر او را در مورد بازی در یک فیلم دیگر از سری بیل را بکش جویا میشود. او میگوید:”ما با هم صحبت کردیم، اون هنوز فیلمنامه رو تموم نکرده. من حتی واقعا نمیدونم که هنوز شروع کرده یا نه! به هرحال که یک سری از ایده هاشو برام تعریف کرد که واقعا خوبند.”

بنا بر گفته تارانتینو داستان فیلم حول شخصیت اوما و دخترش که پس از ده سال از آخرین دفعه ای که آنها را دیدیم میگذرد.

منبع: MTV News

منبع: The Sun, Yahoo

پ ن: عکسهای فوق، تصاویر تازه منتشر شده این فیلم است.

]]> http://www.movieland.ir/articles/movie_news/in_production/tarantino/feed 2 http://www.movieland.ir/articles/movie_news/in_production/inglourious-basterds http://www.movieland.ir/articles/movie_news/in_production/inglourious-basterds#comments Sun, 04 Jan 2009 12:41:07 +0000 محسن http://www.movieland.ir/?p=1710 تاریخ اکران “حرامزاده های گمنام”، آخرین ساخته کوئینتین تارانتینو مشخص شد. قرار شده است تا این فیلم در تاریخ ۲۱ آگوست ۲۰۰۹ برابر با ۳۰ مرداد ماه ۱۳۸۸ اکران شود. فیلم در زمان جنگ جهانی دوم اتفاق می افتد و از شاخص ترین بازیگران آن میتوان به براد پیت اشاره کرد. تاریخ اکران این اثر با جدید ترین قسمت “مقصد نهایی” همزمان شده است که از امیدهای فروش در فصل تابستان هم خواهد بود.
تاریخ اکران اعلام شده تنها برای ایالات متحده است و تاریخی برای نمایش فیلم در انگلستان اعلام نشده است.

منبع: IMDB به نقل از WENN

با این شرایط و اوضاع میتوان نگاهی دقیق تر داشت به فیلم هایی که بر پایه روحیات و خلقیات زنان ساخته شده است و به صورت کلی زنان گرداننده ی آنها هستند. با این حال شاید این فکر به ذهن برسد که این ایده نوعی تفکر فمینیستی است اما هیچ مشکلی نیست.

یکی از فیلم هایی که به زودی قرار است اکران شود و شاید مصداق خوبی از فیلم های مورد بحث ما باشد فیلم The Sisterhood of the Traveling Pants 2 است. زنان جوانی که درباره عشق های زندگیشان درباره دغدغه هایشان و حرفه و شغلشان صحبت می کنند می تواند نمونه خوبی باشد. وقتی که به دنبال این گونه فیلم ها میگردیم که بر پایه زنان باشد بدون شک با بسیاری از فیلمهایی روبرو می شویم که درباره دختران جوان و نوجوان است و از نمونه های آن می توان به فیلم “مثل بکهام شوت کن” و… اشاره کرد. خلاصه این که نمی توان تصمیم گرفت که چنین لیستی را فراهم آورد اما اشاره ای به فیلمهایی که در مورد دختران نوجوان است نکرد.

اولین فیلم مورد نظر که من برای هدفم خیلی زود آن را پیدا کردم آخرین ساخته مشترک تارانتینو و رودریگرز است. منظورم Grindhouse است. این فیلم در باره گروهی از دختران است که حرف می زنند و حرف می زنند و حرف می زنند. آنها در باره زندگیشان، دوست پسر هایشان و موسیقی مورد علاقه شان حرف میزنند. این فیلم نشان تارانتینو را نیز بر خود دارد. این دختران به ماشین و البته شیرین کاری و هیجان علاقه مندند و این را تنها در آثار کوئینتین میتوان یافت! اثر قبلی تارانتینو هم میتواند در لیست ما قرار بگیرد. منظورم بیل را بکش است که شخصیت عروس جای مردانی که کوه عضله بودند را گرفته. او از برزخی می آید تا انتقام بگیرد. صحنه های خونریزی در هتل آن فیلم از بیادماندنی ترین صحنه هاست.

اثر بعدی فیلم اسکاری “جونو” است این اثر دیالوگ های رنج آور بسیاری داشت اما از نظر من نمایش دهنده فرهنگ عمومی بود و مسایلی از این دست را پوشش می داد. فیلم در باره مسائل جنسی و… بود حتی شخصیت اصلی فیلم باردار بود اما این به این معنی نیست که داستان منحصر می شد به رابطه با جنس مخالف داستان چیزی فراتر از رابطه های ابتدایی بود.

Hairspray یا اسپری مو فیلم دیگری است که رنگ زنان و دختران در آن بسیار پر رنگ است. هر دوی این فیلمها یعنی هم نسخه سال ۲۰۰۷ و هم نسخه سال ۱۹۸۹ این المان ها را در خود جای داده اند البته فیلم مورد علاقه من نسخه اصلی است! دختری، ایده آلی برای خود دارد و برای رسیدن به آن ایده آل تلاش بسیاری می کند. او سعی می کند تا بتواند بی انصافی ها و بی عدالتی های اجتماعی را برای رسیدن به هدفش از سر راه بردارد. اسپری مو شاید داستان ساده موزیکالی باشد اما حضور فراوان دختران جوان و مادرانشان حال و هوای فیلم را تغییر می دهد. (حالا که حرف از فیلمهای موزیکال شد خیلی دوست داشتم تا نامی هم از فیلم مامامیا بیاورم که پر است از زنان و دختران جوان اما مشکلی که هست اینکه آن فیلم فقط درباره مردان است و زنان و دختران هم، صحبتشان درباره آنهاست.)

درست است که گفتم میخواهم درباره فیلمهای هالیوودی صحبت کنم اما اصلا نمی توانم درباره این اثر فرانسوی سال ۲۰۰۷ حرف نزنم. پرسپولیس انیمیشنی است که اصلا مناسب کودکان نیست. مرجان دختری ایرانی است که در جریان انقلاب اسلامی در اواخر سال ۷۹ و اوایل ۸۰ رشد می کند او در سال های نوجوانی دارای یکسری دغدغه های عاطفی است. در این سختی های دوران اولیه زندگی مرجان را میبینیم که برخی از آنها بسیار ابتدایی هستند. از جمله مشکلاتی که علاقه او به یک گروه موسیقی راک برایش ایجاد می کند. گفتگو های او با مادربزرگش بسیار جالب و زیباست. مادربزرگی که صدای او را کاترین دونووو اجرا کرده است.

فیلم هایی با این مضامین بسیارند و روز به روز هم بر تعداد آنها افزوده می شود و به نظر میرسد که آن فضای مرد سالار گذشته کم کم به دست فراموشی سپرده می شود و توازنی در میان داستان ها در حال شکل گیری است…