“با یک غریبه سیاه بلند قد آشنا می‌شوی” داستان موازی چند جفت است که در زندگی عاطفی خود دچار تردید می‌شوند. هلنا (Gemma Jones) زن سالخورده‌ای که شوهرش به تازگی و بعد از چها سال زندگی مشترک ترکش کرده و او از یک تلاش نافرجام برای خاتمه دادن به زندگی‌اش بازگشته. سالی (نائومی واتس) دختر هلناست که با شوهر نویسنده‌اش زندگی میکند و مشکلات مالی فراوانی دارد . شوهر او روی (Josh Brolin) نویسنده است ولی تا به حال تنها یک بار کتابی موفق نوشته و باقی آثارش توسط انتشارات مختلف مورد قبول واقع نشده است. او در خلال کارش متوجه حضور دختری در آپارتمان روبروی خانه‌شان میشود. دلباخته او میشود اما دیا (Freida Pinto) در آستانه ازدواج با مردی دیگر است. اندکی بعد روی خود را در آپارتمان دیا میبیند در حالی که این بار به تماشای سالی ایستاده است.

هلنا برای سر و سامان دادن به زندگی بعد از جدایی‌اش به سراغ زن طالع بینی به نام کریستال می‌رود و از این طریق سعی میکند تا خود را به آینده امیدوار کند. از طرفی آلفی (آنتونی هاپکینز) شوهر هلنا و پدر سالی، بعد از جدایی از همسرش به دنبال انجام کارهایی است که در جوانی شاید فرصت انجام آنها را پیدا نکرده است. او اصرار دارد که صاحب ژن‌های عمر دراز است و برای همین هم به ورزش و غذاهای سالم روی آورده تا باقی عمرش را در سلامت بگذراند. در این بین او با یک زن هوس باز آشنا می‌شود و بعد از چند قرار به او پیشنهاد ازدواج میدهد…

در این داستان همه شخصیت‌های اصلی بعد از گذراندن یک دوره زندگی در میانه راه و به دلایل مختلف تردید پیدا میکنند و نمیتوانند با همسفر خود همراه باقی بمانند آنها میان ماندن و رفتن حیرانند. ما با یکسری شخصیت روبرو هستیم که در پی یافتن راه و دلیلی برای رسیدن به خوشحالی پایدار هستند. آنها به چیزی که هستند قانع نیستند و در پی جستجوی رسیدن به امیالی هسند که فکر میکنند آنها را خوشحال میکند. غافل از آنکه این جستجو قیمت بالایی برای آنها در پی دارد.

آلن این بار هم در لندن فیلمش را ساخته. شاید به این خاطر که ظاهر جریان زندگی در لندن جدی‌تر و ملموس‌تر از آمریکاست. بازیگران حرفه‌ای این فیلم به خوبی در قالب نقشها فرورفته و بازیها کاملا باور پذیر است.

در پایان هم هلنا هرگز با یک مرد سیاه پوست بلند قد دیدار نمیکند و به جایش با یک مرد سفید کوتاه و چاق که صاحب یک کتاب فروشی است ملاقات میکند. اما موضوع مهم این است که او به شاد زیستن نزدیک می‌شود.

کارگردان: هربرت راس (Herbert Rass)

فیلمنامه: وودی آلن (woody Allen) بر مبنای نمایش نامه ای نوشته خودش.

مدیر فیلمبرداری: اوئن رویزمن (Owen Roizman)

تدوین: مارین روتمن (Marion Rothmn)

موسیقی: بیلی گلدنبرگ (إBilly Goldenberg)

بازیگران: وودی آلن، دایان کیتن، تونی رابرتس، جری لیسی، سوزان آنسپاچ، جنیفر سالت

محصول: آمریکا،

مدت زمان: رنگی، ۸۷ دقیقه

خلاصه داستان:
«آلن فلیکس»، عاشق سینما و طرفدار سرسخت همفری بوگارت است که تمام دیوارهای خانه اش را پوسترهای سینمایی تشکیل داده اند. همسرش «نانسی» او را ترک می کند و «آلن» به توصیه «شبح بوگارت» و با کمک دوستانش «لیندا» و «دیک» قصد دارد علاقه دختری را به خود جلب کند. در این بین «آلن» به «لیندا» علاقه مند می شود و…

«آلن»: باران را دوست دارم! چون که می شوید خاطرات اندوهناک زندگی را.

«دوباره بزن سام» ادای دینی است به فیلم معروف و شاهکار «کازابلانکا». فیلمنامه را وودی آلن نوشته، و این در حالی است که آن را قبلا در برادوی بر روی صحنه برده بود. فیلم را «هربرت راس» فیلمساز باسلیقه و خوش فکر سینما ساخته است؛ ولی با تماشای فیلم احساس می شود که این فیلمی کاملا وودی آلنی است. “دوباره بزن سام” با صحنه پایانی فیلم کازابلانکا در سالن سینما آغاز می شود و با صحنه ای مشابه و بسیار دیدنی به پایان کازابلانکا نیز به اتمام می رسد. نکته قابل توجه در فیلم، ایده ظهور بوگارت است که «لیسی» نقش آن را به خوبی ایفا می کند (هر چند شباهت زیادی به بوگارت ندارد) ولی در کل قابل درک است. در نیمه اول فیلم شاهد شوخی ها و لحظه های کمیک بیشتری هستیم ولی در نیمه دوم، رفته رفته فیلم لحن جدی تری به خود می گیرد و همین باعث زیباتر شدن فیلم می شود. «دوباره بزن سام» بیشتر مدیون فیلمنامه آن است، فیلم پر از دیالوگ های بامزه و به یادماندنی است که تا مدتی بعد از دیدن فیلم شما را رها نمی کند. برای مثال به این دیالوگ ها توجه کنید:

«لیندا»: نظرت در مورد اون دختره چیه؟
«آلن»: عروسکه! باید ننمو براش بفروشم تا بهش برسم.

نام فیلم «دوباره بزن سام» یا «دوباره بنواز سام» که در ایران نیز با نام «دوباره سعی کن سام» نمایش داده شده است برگرفته از جمله ای است که همفری بوگارت به «سام» (پیانیست سیاه پوست کافه ریک) می گوید.

نکته قابل توجه دیگر در فیلم، حضور بازیگران در فیلم است که همگی به خوبی ظاهر می شوند، خصوصا «وودی آلن» در کنار «دایان کیتون» یکی از بهترین بازیهایش را به نمایش می گذارد. فیلمبرداری «اوئن رویزمن» و موسیقی «بیلی گلدنبرگ» هم در خدمت فیلم هستند و قابل تحسین.

در پایان دیالوگ هایی از فیلم را برایتان گذاشته ام، و توصیه می کنم هر چه زودتر این فیلم را ببینید و از آن لذت ببرید.

«نانسی»: دیگه نمی تونم باهات زندگی کنم. تو آدم شوخی نیستی، همش ساکتی. هیچ توافقی بینمون نیست، دیگه نمی تونم ریختتو ببینم!
تو رو خدا الآن این قیافه رو به خودت نگیر.
«آلن»: قیافه ای به خودم نمی گیرم، فقط می خوام خودمو بکشم!

بازیگران: وودی آلن، دایان کیتون

ژانر: کمدی، جنگی، ماجرایی

زمان: ۸۵ دقیقه

محصول: آمریکا و فرانسه

خلاصه داستان:
بوریس گروشنکو جوانی بی دست و پا و اهل شعر و ادبیات، عاشق دختر عموی خود سونیاست، اما توجه سونیا به مردان دیگری، از جمله برادر بوریس است. جنگ با فرانسه و ناپلئون از سر می گیرد و بوریس به همراه برادرانش به جنگ می روند. برادر بوریس با دختر دیگری ازدواج می کند و سونیا نیز تصمیم می گیرد با یک تاجر ماهی عروسی کند. بعد از جنگ با اینکه بوریس آدم دست و پا چلفتی است، قهرمان جنگی می شود و برادرانش را نیز از دست می دهد. سونیا هم همسر تاجرش را از دست می دهد. و نهایاتا بوریس از سونیا خواستگاری می کند و با سونیا ازدواج می کند. اما سونیا به او علاقه زیادی ندارد. بعد از اینکه جنگ از نو آغاز می شود، بوریس و سونیا تصمیم می گیرند تا ناپلئون را سر به نیست کنند تا جنگ خاتمه یابد و…

نقد فیلم:
عشق و مرگ شاهکاری دیگر از وودی آلن که در سال ۱۹۷۵ ساخته شد و مورد توجه بسیاری از منتقدان سینما و مردم قرار گرفت. فیلمی که در فستیوال برلین نیز به نمایش در آمد و جایزه ای را هم نصیب خود کرد. داستانی که فقط برای کمدی و هجو ساخته شده و یک ساختار شکنی هنرمندانه از وودی آلن را در آن شاهد هستیم. هجو کلاسیک، هنر اساسی وودی آلن است و تا میتواند از آن برای رساندن پیامش بهره می گیرد و با ساخت سکانس های تئاتری کمیک داستانش را بسیار گیرا روایت می کند. با استفاده از دیالوگهای عمیق فکری و فلسفی تماشاگر را در طول فیلم جذب می کند و بیننده را می خنداند. شخصیت ها را به خوبی ساخته و پرداخته می کند و تیپ ایجاد می کند. خلاقیت در تک تک صحنه های فیلم به وضوح مشاهده می شود و با موضوعاتی که تا به حال حتی به آن فکر نمی کردیم، شما را تنها سرگرم نمی کند، بلکه کاری می کند که تا مدتها بعد از دیدن فیلم به فرضیه های آن فکر کنید و خودتان نتیجه گیری داشته باشید.

خیال پردازی با تصویر کردن واقعیت به صورت کمدی بسیار تفاوت دارد. خیالات در قالب صحنه های فیلم است. اما واقعیات تلخ زندگی پیام اصلی این ماجراجویی ذهنی است. اینکه همه چیز به طرز مسخره ای جلوه کند و دنیایی بسازد که ما آن را بسیار وحشتناک فرض می کردیم و حالا با یک دید هنری و تازه به نتایج بهتری رسیدیم و این تاثیر عمیق دیالوگهای بین دایان کیتون و وودی آلن است که جان دیگری به اثر می بخشد و شما فرصت کمی برای فکر در مورد گفتگوها دارید چون بسیار سریع ادا می شوند و مساله همین جاست که هدف اصلی همین است. اینکه اولین چیزی که به ذهنتان در این رابطه می رسد چیست و پیام را هر کس به ظن خود می فهمد و درک می کند.

آب و تاب دادن به بعضی موضوعات تاثیر را به روی مخاطب بیشتر می کند و بر ارزش اثر می افزاید. کاراکترهایی به صورت فرعی در داستان حضور پیدا می کنند و هر کدام قسمتی از پیام فیلم را با خود حمل می کنند و مجموعه ای از اینها سخنان کارگردان در مدت هشتاد و پنج دقیقه به صورت هجو به بیننده عرضه می شود. هجو جنگ، هجو عشق، هجو مرگ و به طور کل هجو داستان های کلاسیک و پا را فراتر گذاشتن از قصه هایی که سابقا فیلم شده اند و حال یک کارگردان با یک ساختار شکنی معقول و فوق العاده قصد دارد آنها را نقد کند. کاری که به شهامت بسیاری نیاز دارد تا اینچنین اثری ساخته شود و تماشاگر با لحظاتش بخندد و حتی گریه کند. گریه به معنای کمدی و پذیرفتن حقایقی که نهایاتا به مرگ ختم می شود.

اینکه با دادن پیامهای اخلاقی و بررسی آنها در الگویی ساده و داستانی و تزریق ماجرایی کمیک حتی با پایانی تلخ هنوز بتواند بیننده را بخنداند، قابل تحسین و ستایش است. همه چیز در داستان نا معقول اتفاق می افتد، اما ایجاد فضا و دنیایی خیالی از آن برداشتی حقیقی می سازد.

جست و جویی احمقانه اما فلسفی برای رسیدن به اینکه آیا خدا وجود دارد. نتیجه ای که نهایاتا از این مساله می گیرد شهودی نیست، بلکه کاملا غیر منطقی و اجباری است و رقصیدن با عزراییل در پایان فیلم در میان درختان به صورت آشکار گره گشایی داستان است و هیچ اعتراضی به وودی آلن برای قرار دادن چنین پایانی وارد نیست. بلکه تنها نتیجه ای که در قبال این پیام می توان گرفت همین بود، انتظارش از وودی آلن نمی رفت اما غیر منطقی هم نبود و این قدرت یک اثر ماجرایی است که پایان را تا انتهای فیلم آشکار نکند و به هیچ وجه نتوان کوچکترین حدسی در مورد آن زد.

در دو فیلم آنی هال و عشق و مرگ که وودی آلن در هر دوی آنها نویسنده و کارگردان است به کابوس و روان پریشی عجیبی که از دوران کودکی و با دیدن صحنه های وحشتناک به سراغ او آمده اشاره می کند و در تمام طول فیلم زندگی تجربی کارگردان به تصویر کشیده می شود. سوالاتی که از همان دوران به دنبال جوابی برای آنها بوده است و حال آنها را برای بقیه هم به صورت فیلم روایت می کند تا شاید برای وی راه حل تسلی بخشی پیدا شود تا او نیز به آن قانع شود. اما وودی آلن کسی نیست که به نتیجه ای قانع شود. در مقابل هر جواب سوالی دیگر را مطرح می کند و ممکن است هر چقدر اطلاعات فلسفی داشته باشید در پاسخ به سوالهای او ناکام بمانید. او این بار عشق و مرگ را کنار هم قرار می دهد و رابطه ای در الگویی کمدی بین آنها ایجاد می کند تا هر کس از مسیری به وجود رابطه بین این دو برسد. و اینکه چه اتفاقی سبب می شود تا از عشق به مرگ رسید. مرگ در راه عشق؟ مطمئنا معنایی وسیع تر می تواند داشته باشد. اینکه در این دنیا و در آخرت عشق چگونه است. بررسی همزمان این دو مقوله سوالی است که مدتها ذهن آلن را به خود مشغول کرده و سرانجام تا سر حد مرگ او را رسانده است. فیلم داستان و روایتی بی نظیر دارد و می توان به جرات آن را در بین بهترین کمدی های جهان جای داد.

“ویکی کریستینا بارسلونا” به نوعی یکی از کارهای بیشمار خوب اوست. فیلم شامل کاراکترهای جذاب در سطح های مختلف دلفریبی است، که درگیر هنر و توطئه عشق شده اند. آنها درباره صحیح و نا صحیح با هم سر جنگ دارند. آنها بدون شک آدمهایی هستند که مقداری عصبی بودن در آنها وجود دارد. آنها جذاب و سرگرم کننده هستند و در جایی و حالی زندگی می کنند که ممکن است ما به زندگی آنها حسادت کنیم. تعطیلات تابستانی در بارسلونا.

کشف اروپا توسط آلن (لندن، پاریس، ونیز و بارسلونا) فرصت های جدیدی را برای شاعر منهتن مهیا ساخته است. در این فیلم ما با دو دوست که همدیگر را بسیار دوست دارند آشنا میشویم. ویکی (ربکا هال) و کریستینا (اسکارلت جوهانسن). آنها تصمیم گرفته اند که جولای و آگوست را در بارسلونا در منزل یکی از اقوام ویکی به نام ها جودی و مارک (پاتریک کلارکسون و کیون دان) سپری کنند. یک راوی به صورت بسیار کوتاهی برای ما شرح روابط استوار و مستحکم ویکی را می دهد و اینکه قرار است با داگ (کریس مسینا) ازدواج کند وقتی که او باز گردد. کریستینا مخاطره طلب تر است و بدون فکر فوری تصمیم می گیرد و از ریسک کردن نمی ترسد.

به ما گفته می شود که ویکی رئیس یکی از استودیوهای کاتالان است که کاتالونیا را به مقصدی بی عیب و نقص برای او تبدیل کرده است.

آنها همگی به یک نمایشگاه آثار هنری می روند و کنجکاو می شود آن مرد که پیراهن قرمز به تن دارد کیست؟ جودی توضیح می دهد که او ژوان آنتونیو (خاویر باردم) است که یک هنرمند چکیده است و دارای یک رسوایی اخلاقی در طول جدا شدنش با همسرش است که می گویند می خواسته زنش را به قتل برساند و زنش هم می خواسته این کار را با او بکند. نیمه شب در رستوران (یک شام عرفی در بارسلونا) ویکی و کریستینا او را در عرض اتاق می بینند. کریستینا می گوید “یه مدتیه که به ما زل زده” ویکی می گوید”به این خاطر است که تو نمی تونی چشماتو از او برگردونی.” آنتونیو به میز آنها نزدیک می شود و با صدایی رسا و شمرده شمرده به آنها پیشنهاد می دهد که با هواپیمای خصوصی او به یک شهر جالب پرواز کنند و از طبیعت لذت ببرند و هم با او بخوابند. هر دوی آنها.

ویکی از این پیشنهاد گیج شده است و کم هم عصبانی اما کریستینا بدون هیچ ضمانتی قبول می کند. آنتونیو با آن طرز حرف زدن مودبانه و شمرده شمرده اش پیشنهادش را صادقانه و رک و پوست کنده به آنها می دهد. و فیلم به روایت پیچیدگی روابط بین این سه نفر می پردازد، قبل از اینکه چهارمین عنصر را معرفی کند. ماریا النا (پنه لوپه کروز) زن سابق آنتونیو. تراژدی اینجاست که او و آنتونیو هنوز شدیدا عاشق یکدیگر هستند اما نمی توانند بدون خشونت با هم زندگی کنند. فیلم جذاب تر می شود.

آلن وقتی که استدلال های سخت گیرانه را به کار می گیرد سرگرم کننده تر می شود. اگر همه بدانند و قبول کنند که همه مشغول به چه کاری هستند، پس جذابیت فیلم کجاست؟ کریستینا زمینه هیجان را فراهم ساخته است و عشق استوار و محکم ویکی نسبت به نامزد غایبش شروع به کمرنگ شدن می کند. جودی، فامیل ویکی راز ویکی را کشف می کند و اصرار می کند که دلش راه بیاید و بی پروا باشد. ویکی و کریستینا مکالمه ای را با همدیگر دارند که آنها را روشن فکر جلوه میدهد. اما محتملا نه خیلی محتاطانه. در این لحظه مهمانان ناخوانده و غیر منتظره ای وارد می شوند.

تا اکنون به ما در این کمدی فهمانده شده که یک فانتزی محض است. آغازش با آنتونیو است که بسیار خونسرد و خوبتر از آنی است که حقیقت داشته باشد. در طول فیلم آلن نماهایی از بارسلونا را به ما نشان می دهد، هر گادی (guadi) و میرو (miro). همانطور که هالیوود سالها پیش یاد گرفته است، هیچ چیز اغواکننده تر از یک لوکیشن فریبنده نیست که بخواهد بیینده را به چیزی که در نمای نزدیک اتفاق می افتد را علاقه مند کند.

سورپریز های زیادی در فیلم است که من نباید اینجا آنها را فاش کنم. فیلم بطور منصفانه ای قابل قبول است هرچند که احتمالات غیر ممکن زیادی در فیلم وجود دارد. آلن میخواسته که ما را سرگرم کند و همچنین ذهنمان را منحرف کند و اسرار طبیعت انسانی را کشف کند، اما نه از آن تراژدیهای عمیق. او در اینجا می شود گفت که کمی مانند اریک راهمر (Eric Rohmer) است. بازیگران جذاب هستند، شهر باشکوه است، صحنه های عشق بازی خیلی بی پروا نمی شوند و همه تعطیلات تابستانیشان را هرچند عجیب و با خاطرهای فراوان تمام می کنند. دیگه چی میخواهید بپرسید؟

راجر ایبرت از شیکاگو سان تایمز

وودی آلن ۷۰ سالگی را گذرانده و به قول خودش در حال جنگیدن با دوران پیری و کناره گیری اش از سینماست. این ماه که وودی آلن را برای مصاحبه دیدم بسیار خوش اخلاق بود متناسب با فیلم آخرش ویکی کریستینا بارسلونا یک فیلم شاد و یک کمدی زیبا در مورد دو توریست آمریکایی (الهه ثابت فیلمهای وودی آلن، اسکارلت جوهانسون و تازه واردی به نام ربکا هال) که تعطیلات خود را در اسپانیا می گذرانند و در این سفر اسیر نقاشی عاشق و دل سوخته (خاویر باردم) و همسر سابقش (پنه لوپه کروز) می شوند.

این روزها وودی آلن در حال کامل کردن فیلم دیگرش که بعد از ۳ یا ۴ سال دوباره در نیویورک فیلمبرداری کرده است با عنوان “آنچه که کار می کند” است و برای اکران آن در سال آینده برنامه ریزی کرده است. در این مصاحبه با این فیلمساز ۷۲ ساله در رابطه با آخرین کارش که باز هم در اروپا و این بار در اسپانیا فیلمبرداری شده است و همچنین در رابطه با اپرایی که قرار است کارگردانی کند صحبتی کرده ایم.

سه سال پیش وقتی قرار بود با هم مصاحبه داشته باشیم من از مهربانی و رک گویی شما و اینکه آماده بودید در ارتباط با کارتان بحث کنیم، متعجب شده بودم. برای مثال شما به من گفتید که” پایان هالیوود ۲۰۰۲″ یک فیلم بامزه بود که منتقدان ان را کاملا نفهمیدند و اینکه “نفرین عقرب یشمی ۲۰۰۱ ” آن چیزی نبود که شما انتظارش را داشتید. می خواهم بدانم که فیلم های اخیرتان را چطور بررسی می کنید: “اسکوپ۲۰۰۶″ و “رویای کاساندرا ۲۰۰۷″ و امسال هم “ویکی کریستینا بارسلونا “؟

خوب، اسکوپ یک فیلم معمولی و سرگرم کننده است که در فیلم شما شخصیت هایی که من و اسکارلت بازی می کنیم را دوست دارید و به طور کل فیلم، آنچنان اثر ارزشمندی نیست. مثل اینکه شما در زیر آفتاب داغ ایستاده باشید و کار خاصی انجام ندهید و بعد از آن بخواهید زیر کولر خودتان را خنک کنید. باید فیلم را دید. نکات دلپسند و جالبی در آن هست و یک سری ابتکارات و خلاقیت ها. اما من شخصا نمی خواهم راجع به اهمیت و مفهوم آن صحبت کنم. منظورم این نیست که از این اثر متنفرم اما از نظر من این فیلم یک سهل انگاری کوچک و بخشودنی از من است.
فکر می کنم رویای کاساندرا یک فیلم خوبی بود با اینکه مردم زیاد از آن استقبال نکردند اما به عقیده من متن کاملا هماهنگی داشت و من شخصا از این فیلم بسیار راضی بودم حتی بیشتر از فیلم های قبلی ام که خیلی از آنها موفقیت های بزرگی کسب کرده اند. اما ویکی کریستینا بارسلونا یک سورپرایز دلپسند برای من بود. من می خواستم که یک فیلم برای شهر بارسلونا بسازم و برای بارسلونا هم آن را ساختم. به پنه لوپه و خاویر فکر می کردم و اینکه می دانستم آنها به شخصیت های نوشته ای که در ذهن من است بسیار نزدیکند و هنگامی که متن را می نوشتم آن دو را در ذهن خودم داشتم. اسکارلت که هر چیزی را می تواند بازی کند، چونکه فوق العاده است و این خیلی خوب بود که وقتش آزاد بود و توانستم از او در کنار ربکا هال برای بازی در نقش دو توریست آمریکایی در این فیلم استفاده کنم. جولیت تیلور مدیر تولید من، به من گفت که باید ربکا هال را حتما ببینی و من هم این کار رو کردم و او عالی بود. ربکا، اسکارلت نیست، پنه لوپه هم نیست، بلکه برای خودش بازیگر متفاوتی است. البته وقتی شما با او خارج از برنامه کاری و فیلمبرداری صحبت می کنید، راحت متوجه می شوید که او انگلیسی است و لهجه آنجا را هم همراه خود دارد اما در تمام طول این فیلم با لهجه آمریکایی صحبت می کند. وقتی فیلمبرداری تمام شد و فیلم را به مرحله تدوین بردیم وموسیقی و صدا را روی آن قرار دادیم و آن را آماده کردیم، وقی فیلم را دیدم بهت زده مانده بودم که قسمتهایی از فیلم بی استفاده و شناور است و با خودم گفتم شاید من نظرم این است و وقتی در جشنواره به نمایش در آمد مردم از آن لذت برده بودند و بسیار خوششان آمده بود.

خیلی جالبه، به این خاطر که شما سابقا گفته بودید که تدوین و صداگذاری آن به همراه تدوینگر و دیدن آن برای بار اول به نظر کمی ناخوشایند می آید.

شما فکر می کنید اولین باری که یک فیلم را بر روی پرده نمایش می دهید به شما این احساس دست می دهد که خدایا از این بهتر دیگه نمی شود. اما باید بگویم اینطور نیست و به خودتان می گویید، خدایا، من چی کار کردم؟ من همه را نا امید کردم و کار احمقانه ای کردم و این خیلی وحشتناک است.
گاهی اوقات شما به این نتیجه می رسید که از این بهتر نمی شود. اما گاهی هم اشتباه می کنید و فیلم نشان می دهد که صحنه های بدردنخور زیاد دارد و لحظاتی که می توانستند عالی باشند را از دست داده اید. صحنه ای را فیلمبرداری کرده اید و در جای دادن آن در فیلم خود هدف داشته اید اما این صحنه در تدوین به طور کل فراموش شده است و متوجه تغییر جهت فیلم به سوی برداشتی دیگر می شوید. اغلب اوقات، شما آن را برای بار دوم بررسی می کنید و می بینید که دارد بهتر می شود و برای بار سوم و چهارم متوجه می شوید که دارد شکل جدیدی به خود می گیرد و به یک اثر خوب تبدیل می شود. ویکی کریستینا بارسلونا اگر بخواهیم منصفانه قضاوت کنیم اثر خوبی است، حتی بخوبی امتیاز نهایی.
تفاوتی بین کسی که فیلم را می سازد و کسی که آن را می بیند وجود دارد، برداشت از اثر. چیزی که ممکن است به چشم من خسته کننده و آرام و خیلی بد به نظر بیاید برای مردم به دلایل توجیه ناپذیری دلپسند باشد. گاهی من اینجا می نشینم و فکر می کنم که این اثر خیره کننده است و خیلی بامزه است و این صحنه ها عالی هستند و سپس آن را نشان تماشاگران می دهم و آنها چنین برداشتی از این اثر نمی کنند و آنها کاملا با من مخالفند. من کاملا به مخاطب حق می دهم و موافقم که او درست می گوید. البته گاهی بیننده ها راجع به یک فیلم بد قضاوت می کنند که البته این قضیه به ندرت پیش می آید.

چرا بارسلونا؟

یک کمپانی در بارسلونا به من گفت اگر ما از لحظ بودجه تو را تامین کنیم اینجا یک فیلم می سازی؟ و من هم همیشه دنبال چنین پشتیبانی هستم و این سخت ترین قسمت ساخت یک فیلم است و با خودم فکر کردم که تجربه خوبی است. قرار نیست برای ساخت فیلم به سودان بروم. آنجا بارسلوناست. پر از فرهنگ، رستوران، موزه و این خیلی شگفت انگیز است و همسر من هم موافقت کرد که برای مدتی در بارسلونا اقامت داشته باشیم. من هم شروع کردم به فکر کردن راجع به چیزی که می توانستم در رابطه با بارسلونا بسازم. نمی خواستم متن من منحصرا برای بارسلونا باشد. می خواستم نوشته ای باشد که در هر جایی بتوان آن را فیلم کرد.

یکی از مسائلی که در ساخت یک فیلم بسیار مطرح است، محل فیلمبرداری و شهری که در آنجا این مهم صورت می گیرد می باشد و سوال اینجاست که شهر های منتخب شما نیویورک، بعد از آن لندن، ونیز و الان هم بارسلونا است و چه هدفی در این رابطه دارید؟

شهرها مرا حرکت می دهند. این که چرا در این مورد فکر نمی کنم بدین خاطر است که ممکن است من در هر جایی فیلمی بسازم اما بسیار خسته کننده و کاری بیهوده باشد. این مساله مهم است که من بتوانم در آن شهری که قرار است فیلمبرداری کنم فضای داستان را پرورش بدهم و فضاسازی را به نحو احسنت انجام دهم. در ابتدا قرار بود نام فیلم، نیمه شب در بارسلونا باشد و من از این اسم چندان راضی نبودم و آن را به ویکی کریستینا بارسلونا تغییر دادم. به این دلیل که فیلم به طور کل در رابطه با شخصیت ویکی، کریستینا و شهر بارسلونا بود و همه آنها شایسته حضور در نام فیلم را داشتند. بارسلونا شهری پیچیده، جذاب و ترکیبی از بناهای تاریخی و ساختمان های امروزی و این بسیار جالب است.

شما برای مدتی هم به کارگردان نیویورکی معروف بودید و تمام فیلم هاتون در نیویورک فیلمبرداری می شد و بعد از اینکه برای ساخت امتیاز نهایی به لندن رفتید باعث تعجب همگان بود و وقتی دو تا فیلم آنجا ساختید و حالا هم در اسپانیا، مردم را بیشتر متعجب کرد. از این مدتی که دور از نیویورک کار کردید چقدر خودتان متعجب بودید؟

من متعجب نبودم. اجازه بدهید به شما بگویم، من به دلایلی تصمیم گرفتم دور از نیویورک کار کنم. و دلیلش این نیست که من در نیویورک اوقات خوبی را سپری نمی کردم. اتفاقا برای من نیویورک بسیار لذت بخش بود. اما خیلی برای من هیجان آور بود که در لندن برای مدتی بمانم و در آنجا کار کنم. تابستانهای خنک و نور هم خاکستری. گروه با استعداد و فعالی آنجا جمع کرده بودم و خانواده من دوست داشتند که آنجا اقامت داشته باشند. و این یک تجربه خیلی خوب برای من بود. و وقتی من خواستم همین فیلم ویکی کریستینا بارسلونا را بسازم خودم را در رویای یک مرد جوان یافتم. وقتی که جوان بودم و هنوز در فیلمی بازی نکرده بودم، در نیویورک فیلم اروپایی زیاد می دیدیم و آنها را دوست داشتیم و من هیچ چیز رو بیشتر از اینکه یک فیلمساز خارجی باشم را نمی خواستم. نمی خواستم از آن دسته ای باشم که فیلم تجاری می سازند و این در سینمای آمریکا یک از اهداف فیلمسازی است. و زیاد ساخت فیلم، به معنای واقعی سینما نبود، مگر اینکه جان هاستون و ویلیام وایلر چنین کار بزرگی را انجام دهند و این مساله به ندرت در سینمای آمریکا بود. استودیوهای فیلمسازی ۵۰۰ فیلم در آن واحد فیلمبرداری می کردند و ۶ تا از آنها اهمیت ویژه ای داشتند.
وقتی من در اروپا کار می کنم فکر می کردم که چقدر رویایی خواهد بود و من در حال حاضر در این رویا حرکت می کنم. فیلم من حال و هوای اروپایی پیدا می کند. و فکر می کردم که حالا من هم در اروپا در جایی مثل پاریس یا دوباره لندن یا برگردم به اسپانیا و یا در ونیز و یا در رم فیلمی بسازم. در نیویورک که بودم فیلمنامه ی “آنچه که کار میکند” را دوست داشتم در اروپا بسازم اما موقعیت های خانوادگی ام در نیویورک این اجازه را به من نداد و دوباره در نیویورک مشغول فیلمبرداری شدم. و بعد از این فیلم دوباره به اروپا باز خواهم گشت و فیلمی خواهم ساخت که مردم را به شور و شعف در آورد و این هدیه ای است از طرف خودم به خودم.

در فیلم های شما تنها طراحی صحنه و صحنه پردازی متفاوت نیست، بلکه نوع پردازش کاراکترها و از آن شخصیت های یهودی دنیوی و نیویورکی شما فاصله گرفته است. اینطور فکر نمی کنید؟

درست است. به این دلیل که شما به سمت چیزی می روید که قابل باور است. و شما را وارد فضایی می کند که از خود بپرسید، چه کسی در اسپانیاست. یا اینکه چه کسی در لندن است. و به طور کل این فضاها، شخصیت ها را هم با مزه می کند. من در حدود ۳۲ فیلم در نیویورک ساختم و هم اکنون می توانم دنبال فضاهای خوبی بگردم برای گسترش فیلمم. در جاهایی می توان فیلم ساخت که من تا به حال حتی اسمشان را هم نشنیده ام.

اما با بازگشت شما به نیویورک و آمدن اسم لاری دیوید برای بازی در فیلم شما، مردم دوباره به یاد همان الگوی فیلمسازی و حتی بازی وودی آلنی می افتند.

برام جالبه که اینطور فکر می کنند. من مطمئنم، با این فیلم که با لاری دیوید کار کرده ام پیش بینی و اظهار نظر زیاد خواهد بود. اینکه لاری دیوید دارد مثل وودی بازی می کند. اصلا اینطور نیست. قضیه آن چیز دیگری است و او شخصیت خودش را بازی می کند. و قرار نیست آن شخصیتی که من در فیلمهای نیویورکی خودم ایجاد کردم را دقیقا در این فیلم نشان بدهد و او خود خودش را بازی می کند.

سوال: وودی آلن تاکنون چندین بار دست به خلق کاراکتر های فوق العاده ای از زنان در فیلم هایش زده که چند باری هم شما آنها را بازی کرده اید. بگویید در این شخصیت اخیر چه چیز هایی با کاراکتر های قبلی تفاوت داشته است؟
جواب: خب، آنها همه با هم تفاوت داشته اند. سوال سختی پرسیدید زیرا که همه چیز در رابطه با آن زن هست. من خیلی تلاش کردم تا تفاوتی بین این شخصیت و شخصیت فیلم اسکوپ وجود داشته باشد. به عبارتی این شخصیت جدید به نوعی شخصیت خنده دار کاراکتر فیلم اسکوپ است. اما من فکر می کنم مزیتی که در کار کردن با وودی آلن وجود دارد این است که میشود تمام روز را با گپ زدن گذراند… (میخندد)… او هنوز فیلمنامه هایی می نویسد که در آنها شخصیت های زن فوق العاده ای حضور دارند و هیجان انگیز ترین بخش، آن قسمت است که ما فیلمنامه را میخوانیم تا ببینیم کدام بخش آن مال ماست و بعدا چه کاری باید انجام دهیم. او خیلی خوب در مورد پیچیدگی های ذهن زنان می داند. من فکر می کنم که او میخواهد بگوید که ما گونه ای ممتاز هستیم. او واقعا زنان را دوست دارد و برای همین هم همیشه کاراکتر های الهام بخشی می آفریند.

سوال: آیا شما هیچ رابطه و شباهتی با کاراکتر در فیلم دارید؟
جواب: از جهات فلسفی موجود، با کاراکتر شباهت هایی دارم. مثلا اینکه او در زمان حال، زندگی می کند و از اتفاقاتی که برایش می افتند احساس رضایت می کند. او تنها زندگی می کند، زندگی میکند و زندگی می کند. من فکر می کنم از این لحاظ و از جهت نوع نگرش به زندگی و فلسفه زندگی شباهت ها و رابطه هایی هست. ولی خب به هر حال ما اختلافاتی هم داریم.

سوال: آیا شما باور دارید که شخصیت شما در فیلم دچار نوعی عشق یک طرفه و ناتمام می شود؟
جواب: من فکر نمی کنم که این اتفاق برای عشق ممکن باشد. البته که این طور نیست. به نظرم همه میخواهند که کاملا عاشق باشند و در عشق غرق بشوند. به عقیده من عشقی که یک طرفه باشد و طرف مقابل احساس نیازی به آن نداشته باشد بسیار غم انگیز است. همچنین بهترین عشق آن است که دو طرف برای مدتی طولانی یکدیگر را بشناسند و همدیگر را دیده باشند. مثلا دو دوست و یا یک زن و شوهر، که چهارده پانزده سال با یکدیگر زندگی میکنند و هنوز از دیدن همدیگر و با هم بودن هیجان زده میشوند. اینها می توانند بخوبی عاشق هم باشند. من فکر می کنم این رومانتیک ترین نوع عشق باشد.

سوال: من و تمام کسانی که پیگیر کارهای شما و آلن هستند فکر می کنیم که توطئه ای در میان بوده. همه میدانیم که پیش از اینکه شما برای این فیلم انتخاب شوید کیت وینسلت گزینه انتخابی بود آیا توطئه و رابطه پشت پرده ای وجود داشت که بعد از همکاری در فیلم امتیاز نهایی شما مجددا با آلن همکاری کنید؟ همچنین او در چند جا مطرح کرده بود که شما آخرین بازیگر زن ثابت فیلمهایش هستید. احساس شما نسبت به این ایده چیست؟
جواب: ما در سفر های مختلفی که با هم داشتیم و در حین کارها همیشه این بحث را داشتیم آلن همیشه این حرفش را تکرار می کرد که من بازیگر زن ثابت فیلم هایش هستم و من همیشه با او مخالفت کردم و این حرفش را رد کردم اما او باز هم ادامه می دهد. من اعتقاد دارم که تنها به اندازه کافی خوش شانس بوده ام که در برهه ای از زمان کار حرفه ای، با او همراه شوم و به او کمک کنم و این همکاری تنها به عنوان یک دختر جوان است نه در حد بازیگر زن ثابت فیلمهایش. آلن خیلی خوب میتواند از زمان استفاده کند و برای ما اوقات خوشی را می ساخت زمان کار کردن با او اصلا خسته کننده نیست و خیلی خوش میگذرد. ما همدیگر را خوب میفهمیدیم و درک میکردیم و از این دست شوخی ها هم داشتیم.

سوال: وودی آلن در کنفرانس خبری درباره شما گفته بود که من اسکارلت را بازیگر ی می بینم که از پس هر نقشی بر می آید و میشود او را در هر نقشی تصور کرد او هر کاری می تواند بکند. شما نسبت به این گفته چه حسی دارید آیا از شنیدن آن خوشحال نشدید؟
جواب: برای اینکه وودی این حرف را بزند من برایش یک چک فرستاده بودم. (میخندد) البته که من خوشحال هستم و از شنیدن آن هیجان زده هم شدم. من همیشه خودم را بازیگری خوش شانس میدانم که شانس این را داشته ام تا با کسی مثل او همکار شوم و در فیلم های او حاضر شوم. من هرگز نمیفهمم که چه اتفاقی برای من افتاد (میخندد) خوشحالی من از این است که در کارهای او حاضر شدم و نقش هایی را ایفا کردم که وودی آلن نوشته بود من موفقیتم را مدیون او هستم.

سوال: کاراکتر شما در فیلم گهگاهی احساس سر گشتگی میکرد و نمی دانست که چه میخواهد آیا در زندگی واقعی شما هم این احساس را داشته اید؟
جواب: حتما این حالت را داشته ام. من هم انسانم و به نظرم همه آدم ها در طول زندگی این احساس را داشته اند. اما من همیشه توانسته ام از این کشاکش به سلامت عبور کنم و همیشه پیدا کرده ام که از زندگی چه می خواهم…

نویسنده و کارگردان: وودی آلن

بازیگران: اسکارلت جوهانسون، ربکا هال، خاویر باردم، پنه لوپه کروز، پاتریشیا کلارکسون، کوین دان، کریس مسینا

ژانر: عشقی، درام، کمدی

تاریخ اکران: ۱۵ آگوست ۲۰۰۸

محصول آمریکا و اسپانیا

درباره داستان:
هر فیلمی که از وودی آلن به روی پرده می آید مثل هدیه کریسمسی است که از طرف عمه ی عجیب غریب خود می گیرید. معلوم نیست داخل هدیه چیست، ممکن است دستمال توالتی بافته شده باشد، یا اینکه جواهری گرانبها و پر قدمت از آن شما بشود. خوشبختانه جدیدترین فیلم وودی آلن با نام “ویکی کریستینا بارسلونا” به نظر فیلم خوبی می آید. داستان با ویکی (ربکا هال) و کریستینا (اسکارلت جوهانسون) آغاز می شود، دو دوست صمیمی که می خواهند برای تفریح به مدت ۸ هفته به بارسلونای اسپانیا سفر کنند.

ویکی در بارسلونا دو دوست به نام های جودی (پاتریشیا کلارکسون) و مارک (کوین دان) دارد که از ویکی و کریستینا دعوت کرده اند تا دوران تابستان را در کنار آنها و در بارسلونا بگذرانند، جایی که ویکی قرار است برای اساتیدش به تحقیق بپردازد و کریستینا هم با فرهنگ محلی و جاذبه ها آشنا بشود. ویکی با شخصی به نام دوگ (کریس مسینا) که مردی خوش اندام، دوست داشتنی اما کمی حوصله سر بر است، نامزد کرده و قرار است که با وی ازدواج کند و کریستینا هم شدیدا دچار افسردگی روحی شده و از نظر عشقی ضربه خورده و قصد دارد که آن را به فراموشی بسپارد.

در یک گالری نقاشی، کریستینا نگاه اش با یک نقاش خوشتیپ به نام خوان آنتونیو (خاویر باردم) گره می خورد. وی چشمش را از کریستینا بر نمی دارد و کریستینا هم به او خیره می شود. کریستینا از جودی و مارک در ارتباط با آنتونیو سوال می کند. آنها هم به کریستینا می گویند که او یک نقاش است که شایعه شده در ازدواج اش شکست خورده و بر سر همین موضوع دعوای شدیدی رخ داده و یک نفر هم چاقو خورده است. همین کافی بود تا ویکی نخواهد چیز بیشتری راجع به او بداند با وجود آنکه توجه کریستینا به او جلب شده است. بعد ار آن شب ویکی و کریستینا آنتونیوی نقاش را در رستورانی می بینند و دوباره به هم خیره می شوند. آنتونیو سینه سپر می کند و به طرف میز آنها می رود، خودش را معرفی می کند و سریعا هر دو دختر را برای تعطیلی آخر هفته به اویدو دعوت می کند و به آنها می گوید که در آنجا مناظر محلی با شکوهی است و هر سه از آنجا لذت خواهند برد تا شاید بتواند با شور عشق درونش آنها را به سوی خود جلب کند.

ویکی، به سردی با خوان آنتونیو برخورد می کند و با این پیشنهاد موافق نیست، اما کریستینا آماده ماجراجویی و تجربه های جدید است و با آنتونیو موافقت می کند. ویکی نیز از روی حس دوستی کریستینا را سرزنش می کند تا شاید بتواند جلوی رفتن او را بگیرد تا گرفتار این نقاش مودب خوشتیپ نشود.

خیلی غیر معقول به نظر می رسد که یک زن جوان با یک غریبه برای تعطیلی آخر هفته قرار بگذارد و پیشنهاد او را بپذیرد. اما باردم طوری خوان آنتونیو را خلق کرده که خیلی صادقانه و بدون دردسر کریستینا را مجذوب خود کرده است و قلب زنان جوان زیادی را اسیر خود می کند. ویکی در اویدو مدتی در برابر دلربایی آنتونیو مقاومت می کند، اما وقتی کریستینا از غذا مسموم می شود، زمان بیشتری را با جان آنتونیو می گذراند و لذت عشقی را در کنار یکدیگر تجربه می کنند و هر دو از آن لذت می برند.

بعد از بازگشت آنها به بارسلونا جان آنتونیو دوباره سراغ کریستینا را می گیرد و ویکی را به حال خودش رها کند تا برای ازدواج غریب الوقوعش مشکلی ایجاد نشود. کریستینا با جان آنتونیو می رود و در همین موقع ها سر و کله همسر سابق جان آنتونیو، ماریا النا (پنه لوپه کروز) پیدا می شود. او کلی پرخاش می کند و رجز می خواند و …

دوگ قصد دارد که به بارسلونا برود تا با ویکی ازدواج کند، کسی که حتی راجع به جان آنتونیو فکر هم نمی کرد. وقتی ویکی، جودی را در حال معاشقه با یک مرد دیگر می بیند، جودی اغتراف می کند که مدتهاست که با مارک رابطه ندارد. ویکی هم تمام قضایایش را با خوان آنتونیو برای او تعریف می کند.

نقد داستان:
وودی آلن یکی از بهترین فیلم های سال های اخیر کارش را ساخته است. یک فیلم بامزه، فلسفی و تخیلی و ابتکاری که به دنبال جست و جوی معنای واقعی عشق و هوس و رابطه بین این دو است.

پنه لوپه کروز خوب ظاهر شده، با اینکه حرکاتش خیلی شبیه بازی اش در بازگشت است اما اینجا با مزه تر و جالب تر بازی می کند. جوهانسون مثل همیشه کاراکترش را خوب ایفا می کند و باردم هم با آن بازی هنرمندانه کاری می کند که شما فراموش کنید این همان قاتل سریالی فیلم “جایی برای پیرمرده نیست” می باشد. نقش جان آنتونیو را به طوری که مردی است که معنای واقعی عشق سوزان را می خواهد نشان دهد را ایفا می کند.

کلارکسون در این فیلم خشک است، به طوری که حتی اگر می خواست فیلم را بد بازی کند، اینطور بازی اش بد از آب در نمی آمد. از همه مهمتر ربکا هال در نقش ویکی به زیبایی هر چه تمام تر بی میلی به زندگی را نشان می دهد و شاید قلب داستان فیلم با این بازیگر بتپد.

نویسنده و کارگردان این فیلم وودی آلن را بابت این فیلم باید سپاس گفت و از وی قدردانی کرد. او با این نوشته اش به کشف دنیای فانتزی عشق و ارتباط یک مرد با خانم ها پرداخته است و اثری به یاد ماندنی خلق کرده است.

وودی آلن آثار سابقش را بیشتر در نیویورک فیلمبرداری میکرد، اما این بار به سراغ یک شهر اروپایی به نام بارسلونا رفته و حتی یک کاراکتر هم از این محل به عنوان یک لوکیشن فیلمبرداری ساخته است. و سرانجام قرار دادن آن در کنار دو نام ویکی و کریستینا شخصیت های اصلی فیلم و نهایتا ویکی کریستینا بارسلونا. بارسلونا جایی که به نظر می رسد انسان را دستخوش حال و هوای سنتی آنجا می کند و مسائل ممکنی را به روی ما باز می کند که قبلا حتی تصورش را نمی کردیم. وودی آلن در میانه فیلم بسیار زیاد از صدای خارج از تصویر استفاده می کند و از زمانی که فیلم شروع می شود این راوی همراه ماست.
وودی آلن با این فیلمش هدیه بسیار زیبایی را به ما می دهد و یک اثر ستودنی را از خود بر جا می گذارد.

ادامه عکس ها را از اینجا و تریلر با کیفیت فیلم را از اینجا مشاهده و دانلود کنید.

نویسنده و کارگردان: وودی آلن

بازیگران: اوان مک گرگور – کالین فارل – تام ویلکینسون

ژانر: جنایی – درام – هیجانی

محصول آمریکا و انگلستان ۲۰۰۷

خلاصه داستان:
دو برادر که تصمیم دارند استقلال مالی پیدا کنند و به پول خوبی دست یابند در مسیری قرار می گیرند تا به خواسته خود برسند. تری (کالن فارل) و یان (اوان مک گرگور) ، قصد دارند تا قایقی را خریداری کنند. تری که در قمار و شرط بندی مهارت بالایی دارد، پول قایق را فراهم می کند. اما بعد از مدتی تری که با نامزدش زندگی می کند از این قمارها به شدت بدهکار می شود و دست به دامن برادرش یان که می خواهد در کار تجارت هتل برود و با دختری به اسم آنجلا که هنرپیشه تئاتر است ازدواج کند و او را به کالیفرنیا برود می شود. اما یان هم به پول زیادی نیاز دارد تا به خواسته اش برسد. دایی آنها، هاوارد (تام ویلکینسون) که فرد ثروتمندی است برای تولد مادر آنها از چین به لندن می رود تا آنها را ببیند. دو برادر مشکلشان را با دایی خود مطرح می کنند. اما گویا دایی شان مشکل بزرگتری دارد، اما نه مشکل مالی. بلکه یکی از شرکایش می خواهد مسائلی را افشا کند که او را تا پایان عمرش به زندان خواهد برد. هاوارد از آنها می خواهد تا این شخص را از بین ببرند تا بتواند آنها را از نظر مالی تامین کند و….

نقد فیلم:
رویای کاساندرا آخرین اثر وودی آلن با موجی از انتقادات کوبنده مواجه شد و منتقدین اعتقاد داشتند که داستان فیلم بسیار غیر منطقی روایت می شود و با اثری تا حدودی شبیه همین اثر با عنوان ” قبل از اینکه شیطان بفهمد مردی ” به کاگردانی سیدنی لومت زمین تا آسمان فرق دارد و مسیر فیلمنامه نتوانسته به اندازه این فیلم کشمکش و به طور کل درام ایجاد کند. ایجاد ساختار یک جنایت در دل یک درام. کاری که وودی آلن در فیلم امتیاز نهایی به نحو احسنت انجام داد و یک اثر به یاد ماندنی را در کارنامه خود ثبت کرد. منتقدین حتی میگویند که این فیلم آثار دیگر وودی آلن نظیر آنی هال که شاهکار سینمای جهان است را نیز زیر سوال می برد.

اما باید کمی به ساختار ریشه ای این فیلم دقت کرد و یافت که هدف آلن از این روال غیر منطقی چیست. اگر این فیلم با فیلم سیدنی لومت تفاوت روایت و باور پذیری دارد اما الگو و سبک تفاوت دارد. اگر وودی آلن را بشناسید حتما به آن پی می برید. اینکه مسیری در فیلمش ایجاد می شود، خیلی ساده بیان می شود و گره گشایی را به بیننده واگذار می کند. سبکی که وودی آلن در پیش گرفته با سایرین متفاوت است و این مساله ای است که منتقدین کاملا از آن مطلعند و با سبک فیلم نامه های خاص او به طور کامل آشنا هستند.

پس صحبت در این مورد که چرا فیلم رویای کاساندرا این قدر نسبت به فیلم های سابق اش افول دارد کاری بسی مشکل است و شاید نزدیکترین منتقد به وودی الن نیز نتواند آن را زیر ذره بین ببرد.

تماشاگر مدام از خود سوالاتی می پرسد و به دنبال جوابی منطقی است. اما پاسخی جز نمی یابد و داستان را اجبارا می پذیرد. اما اگر به نام فیلم نگاه کنیم جواب ساده تر می شود. رویای کاساندرا و تمام. این اثر می تواند کاملا یک رویا باشد. همانگونه که رسیدن به یک قایق و قایق سواری با آن برایشان یک رویاست. در این فیلم بارها می بینیم که تری از شرط بندی هایش ناراضی است اما به برادر خود می گوید که شرط را برده است و این رویای تری است که در شرط بندی ببرد و به پول خوبی برسد. یان هم رویاهایی باور ناپذیر دارد. کسی که مدتی در رستوران پدرش کار می کرده است می خواهد با سرمایه اندکی تجارت هتل کند و با دختر مورد علاقه خود ازدواج کند و او را به کالیفرنیا ببرد. این برای آنها فقط یک رویاست که در شهری مرموز به نام لندن باور می گیرد. باوری که سر انجامش دردناک است و انسان را به تباهی می کشاند. یان حاضر است که هر کاری بکند تا به این پول دست یابد و تری از اینکه بخواهد این پول را از راهی منفی به دست آورد پریشانی دارد و با خود کلنجار می رود. خیمه زدن در عمق رویای انسان، کاری است که وودی آلن در تمام کارهایش به زیبایی انجام می دهد.

انسان برای رسیدن به اهداف خود تا کجاها پیش می رود؟ برای رسیدن به آرزویی که اهدافش را تکمیل کند و زندگی راحت را برایش بسازد. آیا حاضر است دست به هر کاری بزند.؟ طوری که حتی خانواده اش را هم نشناسد؟ انسانی جاه طلب که فقط برد می خواهد و باخت را نمی تواند بپذیرد. وقتی می بازد برای جبران تاوانش به هر کاری دست می زند.

رویای کاساندرا، رویایی از نوع پست مدرن و به شدت باور ناپذیر که از عنصر قایق در دل عنصری بزرگ به نام دریا استفاده می کند و آرزوهای بشر را غرق می کند. هر چقدر تلاش می کنی تا از غرق شدن نجات پیدا کنی راهی نمی یابی و کوچکترین فرصت را برای بازگشت به زندگی عادی امتحان می کنی. قایقی که سرنوشت و تقدیر تو را تعیین می کند. چه بسا انسانی باشی که به داشته هایش قانع است و بخواهی نیک باشی و سرافراز زندگی کنی. نه با عذاب وجدان به ثروتی برسی که به قول معروف لقمه اش از گلویت پایین نرود و در آن گیر کند و تو را خفه کند.

منتظر حوادثی هستیم که بتوانیم پیش بینی کنیم، اما ایده جدید و نو ما را متحیر می کند و از این حیث کارگردان را به ساختار شکنی متهم می کنیم. کاری که عادت بیننده و منتقد است. ما حتی رویاهای خودمان هم نمی توانیم باور کنیم چه برسد به رویاها و دنیای یک کارگردان که افکار متفاوت دارد. می خواهیم به نتیجه ای برسیم و در ذهن خود کلاسیک بسازیم اما کارگردان از همان ابتدا که تیتراژ آغاز می شود، کلاسیک را که خود هم آثار گرانبهایی در این مجموعه دارد، هجو می کند و ما را به قلب یک پست مدرن، با روایتی غیر معقول می برد. دوران بانی و کلاید به پایان رسیده است و تکرار معنا پیدا نمی کند. باید بیننده را راضی نگه داری و تاثیری روی او بگذاری که در ذهن خود حوادث را مرور کند و تا مدتی راجع به ان فکر کند و با یاد آوری صحنه هایش بخندد یا حتی گریه کند و به شما اجازه انتخابی برای پایان این درام جنایی می دهد تا خودتان سرانجام قضاوت کنید و به نتیجه باور پذیر یرسید.

ممکن است اثر اشکالاتی داشته باشد، اما این اشکالات را هر کسی نمی تواند پیدا کند، مخصوصا اگر کارگردانش وودی الن باشد. رویای کاساندرا اثری است خوب اما نه به خوبی آثار قبلی کارگردان از جمله امتیاز نهایی.