۲- درخت زندگی اثر تحسین شده Terrence Malick است. او این فیلم را شش سال بعد از آخرین فیلمش ساخت و همین موضوع نشان میدهد که او کارگردان پرکاری نیست و گزیده‌تر از دیگران کار میکند. بنابراین باید فیلم او را با دقت بیشتری رصد کرد. فیلمنامه “درخت زندگی” را هم خود او نوشته است. دنیای جدید، آخرین ساخته او در مقام کارگردان بود که در سال ۲۰۰۵ به اکران سینماها در آمد. و اکنون بعد از شش سال مجددا مالیک، به سمت فیلمسازی رفته است. در “درخت زندگی” در کنار او برد پیت و شان پن به عنوان بازیگران شاخص حضور دارند. برد پیت که به واسطه ازدواج با آنجلینا جولی بیشتر تبدیل به سلبریتی پر حاشیه شده بود با درخشش در این فیلم توانست تا حدودی به دنیای بازیگری حرفه‌ای بازگردد و خود را از دنیای اخبار سرگرم کننده بیرون بکشد. همچنین شان پن به عنوان یک بازیگر پر تجربه با وجود اینکه نقش کوتاهی را در این فیلم برعهده داشت، موفق شد به بهترین شکل ممکن حس انسان سرخورده و سرگشته را در دنیایی از غریبه‌ها به خوبی ایفا کند.

۳- داستان خانواده اوبراین در سالهای ۱۹۵۰ در تگزاس ماجرای اصلی این فیلم است. زن و شوهری که در فیلم با عنوان آقا و خانم اوبراین خواهیم شناخت (چون غیر از این نام، کسی آنها را خطاب نمیکند و فرزندان هم به نام پدر و مادر آنها را صدا می‌زنند و این خود نمادی از فقدان یک صمیمیت است.) همراه با سه فرزندشان در خانه‌ای در حومه شهر زندگی می‌کنند.  ابتدای تولد فرزندان زندگی شیرین است و مشکلی نیست تا آنجا که پسرها پا میگیرند و حالا به سرعت رشد می‌کنند. آقای اوبراین خود را مسئول پرورش آنها می‌داند. او میخواهد مردانی قوی، متکی بر تعقل و احساس گریز تحویل جامعه‌ای بدهد که اکثریت آن را انسانهای بی احساس سو استفاده‌گر تشکیل می‌دهند. برای همین هم مدام به کودکانش توصیه می‌کند که خوب بودن زیاد هم، دردسر دارد و به دیگران اجازه بهره برداری از انسان را می‌دهد. پس باید قوی بود و جنگید. آقای اوبراین تصویر پدری مقتر و توانمند را برای کودکانش از خود بازسازی کرده در حالی که خود مجموعه‌ی فقدان‌ها و سرخوردگی‌هاست و وقتی میبیند که آن چیزی که در کودکی میخواسته و به عنوان هدف به آن نگاه میکرده، نشده، خود را انسانی شکست خورده میبیند که”هیچی نیست.” پس برای جبران این کاستی‌ها باید کاری کند که پسرانش مثل او نشوند و در جایی از فیلم این نکته را صراحتا به جک، پسر بزرگش میگوید که “به من قول بده که مثل من نشوی.” او از بچه‌ها میخواهد او را “بابا” خطاب نکنند و با کلماتی چون “پدر” و “آقا” او را صدا بزنند. از هر حرکت کوچک آنها غافل نمیشود و کوچکترین خلاف آنها را با سختگیرانه‌ترین تنبیه‌ها پاسخ می‌دهد.

۴- روانشناسی علمی مبتنی بر رفتار بشر است. لااقل روانشناسی مدرن از تئوری‌های قدیمی چون روانکاوی فاصله گرفته و تمرکز خود را بر رفتارشناسی گذاشته است. تبدیل افکار به اعمال و تاثیر افکار از اعمال از همین نظریات برمی‌خیزد و در درخت زندگی ما با چنین ایده‌ها و مفاهیمی روبرو هستیم. پدری که خواستار جبران سرخوردگی‌ها و شکستهای خود در کودکانش هست و این افکار را با سختگیری بر فرزندان پیاده میکند و این سختگیریها را هم آگاهانه انجام می‌دهد. در مقابل او فرزندانی را میبینیم که در برابر این افکار و اعمال، تنفر ریشه‌داری از پدر در قلب خود رشد میدهند. همچنین پسری که بیش از باقی فرزندان تحت تاثیر رفتارهای پدر است و با بیشتر شدن سنش دست به اعمالی مشابه پدر درباره برادرانش می‌زند، هر چند بلافاصله پشیمان شده و در صدد جبران عذرخواهی برمی‌آید. چرا که پشتوانه فکری پدر را ندارد و اساسا هدفی را از این اعمال دنبال نمیکند. اما با این وجود این مسائل مانع از این نمیشوند که جک دست به پرخاشگری نزند و تمایل به خشونت نداشته باشد. به نوعی میتوان ریزه کاریهای نظریه پیاژه را در رابطه آقای اوبراین با پسرانش دید. آنجا که این رفتارها چنان تاثیر عمیقی بر پسر بزرگ میگذارند که حتی در میان سالی هم نتوانسته با محیط زندگی جدید شهری، خو بگیرد و همچنان ساختمانها و آسمانخراشها برایش غریبه‌اند.

۵- در آخر باید به شکل تیتروار به آغاز و پایان خلاقانه این اثر اشاره کنم. ترکیبی از تصاویر زیبا و حیرت انگیز. تصاویری از خانه و دنیای ما. تصاویری از ریزترین و بزرگترین موجودات و ارتباط آنها با دنیای ما. تاثیر آنها بر زندگی ما. همچنین فیلمبرداری زیبا و هنرمندانه فیلم که گاه با دوربینِِ در حرکت همراه بود و گاه مانند دریچه‌ای رو به قاب و کادری دیدنی. همه اینها باعث میشود که درخت زندگی علیرغم زمان طولانی و چند ماجرای فرعی گیج کننده، فیلمی قابل توجه و تامل باشد.

پ ن: عکسهای فوق، تصاویر تازه منتشر شده این فیلم است.

]]> http://www.movieland.ir/articles/movie_news/in_production/tarantino/feed 2 http://www.movieland.ir/articles/previews/the-curious-case-of-benjamin-button-2 http://www.movieland.ir/articles/previews/the-curious-case-of-benjamin-button-2#comments Thu, 08 Jan 2009 09:27:36 +0000 محسن http://www.movieland.ir/?p=1668 نام فیلم: سرگذشت عجیب بنجامین باتن (The Curious Case of Benjamin Button)
کارگردان: دیوید فینچر (David Fincher)
نویسنده: اریک راث
بازیگران: براد پیت، کیت بلانشت
تاریخ اکران: ۲۵ دسامبر ۲۰۰۸ (۵ دی ۱۳۸۷)
ژانر: درام، فانتزی، مرموزانه، عاشقانه
درجه فیلم: PG-13 به خاطر خشونت و برخی صحنه های نامناسب و زبان و صحنه های سیگار کشیدن
زمان فیلم: ۱۵۹ دقیقه

نامزد دریافت ۵ جایزه گلدن گلوب
صدمین فیلم برتر در لیست ۲۵۰ تایی های سایت آی ام دی بی

داستان درباره شخصی به نام بنجامین (بنیامین) باتن است که سرگذشتی عجیب دارد او در حالتی متفاوت از دیگران متولد می شود. او پیرمرد به دنیا می آید و هر چه از عمرش می گذرد جوان تر می شود. این سرگذشت عجیب برای او دردسر هایی ایجاد می کند. او نمی تواند زمان را متوقف کند . زمان هر چه می گذرد از سن او کاسته می شود واین کاهش سن تقریبا در همه زمینه ها برای او مشکل ساز می شود، حتی درباره عشقش…

در سال ۱۹۹۴ شرکت فیلمسازی قصد اقتباس از این داستان که برگرفته از داستان کوتاهی با همین عنوان اثر اسکات فیتز جرالد است را داشت که این فیلم در آن زمان ساخته نشد تا اینکه در سال ۱۹۹۸ نویسنده ای این داستان را برای رون هاوارد به فیلمنامه تبدیل کرد و قرار شد تا جان تراولتا در آن به بازی بپردازد.

این فیلم همچنان ساخته نشد و افراد دیگری نیز به سراغ این فیلمنامه رفتند که از میان آنها می توان به چارلی کافمن اشاره کرد. در نهایت هم در سال ۲۰۰۴-۲۰۰۵ تیم فعلی برای این فیلم انتخاب شد و “سرگذشت عجیب بنجامین باتن” ساخته شد.

منتقدان  این فیلم را در کل ستوده اند و بیشتر نقدهای مربوط به آن مثبت بوده است. بسیاری از این منتقدین به این نکته اشاره کرده اند که داستان فیلم اگر چه زمینه هایی از عشق و درام را در خود دارد اما در واقع داستانی است درباره زمان و اهمیت آن.

منتقد هالیوود ریپورتر در باره این فیلم می گوید که اثری عالی و موثر است که با بازی خوب براد پیت همراه شده. این منتقد از ۱۰۰ امتیاز ممکن به سرگذشت عجیب بنجامین باتن ۱۰۰ میدهد. اما این فیلم در کل از منتقدان مورد نظر سایت متاکریتیکز امتیاز ۶۹ را گرفته است.

تریلر با کیفیت این فیلم را میتوانید از اینجا تماشا و یا دانلود کنید.

داستان فیلم حول محور اتفاقاتی به ظاهر احمقانه می‌چرخد که به نوعی امضا کوئن‌ها برا اثر خود است. اتفاقاتی که در واقع دلمشغولی بیشتر آمریکایی‌هاست. آخرین ساخته‌ی کوئن‌ها یک کمدی سیاه دیگر از برادران متفاوت سینماست. گرچه نمی‌توان به صورت کامل این فیلم را کمدی دانست یا شاهد بهتر است این گونه بگوییم که هیچ کدام از ساخته‌های این دو برادر را نمی توان در ژانر خاصی قرار داد. کوئن‌ها به نوعی ژانر‌های مختلف را در آثار خود با یکدیگر ترکیب می‌کنند و دست به ایجاد ژانر خاص خود می‌زنند که نمی‌توان نامی بر آن گذاشت. در همین فیلم با وجود ظاهری کمدی‌وار در صحنه هایی شاهد خشونت زیادی هستیم که جزو جدا نشدنی سینمای کوئن‌هاست. و یا شاید بهتر است بگوییم که شاهد یک کمدی سیاه دیگر از این دو برادر هستیم. آنها با‌رها ثابت کرده اند که هرگز خود را مقید به ژانری خاص نمی کنند و همیشه قصد این را دارند که حرف خود را بزنند.

مهمترین چیزی که در این فیلم توجه را به خود جلب می کند بازی‌های تاثیر گذار هر یک از بازیگران فیلم است. «جان مالکوویچ» با استادی تمام در قالب یک مامور سازمان سیا ظاهر شده است. می‌توان به سکانس اول فیلم به عنوان نمونه‌ای کامل از استادی او در ایفای نقشش اشاره کرد. «جورج کلونی» باز هم خاطره‌ی شیرین «ای برادر کجایی» را در این فیلم هم تکرار کرده است. حرکات صورت و طرز بیان دیالوگ‌هایش به نوعی نمایانگر روح فیلم هستند. اما بدون شک بهترین بازی را از «براد پیت» می‌بینیم. شخصیتی که او در این فیلم نقش آن را ایفا کرده است به جرات بهترین بازی است که از او دیده‌ایم. «فرانسیس مک دورمان» هم مانند «فارگو» موفق شده است تا نقشی متفاوت و جالب توجه ایفا کند و در نهایت «تیلدا سوینتون» برای دومین سال پیاپی در فیلمی همبازی جورج کلونی است و همچون سال قبل در ایفای نقشش سنگ تمام گذاشته است.

به نوعی هیچ یک از شخصیت‌ها را نمی‌توان شخصیت محوری فیلم دانست. بلکه آنها در کنار یکدیگر تیمی را تشکیل می دهند تا کوئن‌ها بتوانند مقصود خود را به بیننده شان برسانند. یک مامور سازمان سیا که نمی‌داند چرا از همه چیز کنار گذاشته می‌شود. یک مرد بیکار که با وجود داشتن همسر همیشه به دنبال زن های دیگر است تا شاید بتواند کمبود محبتی را که در زندگیش احساس می‌کند از بین ببرد غافل از این که همین رفتار اوست که باعث جدایی او از همسرش شده است. یک زن مجرد که تمام دل نگرانیش انجام عمل زیبایی و پیدا کردن یک همسر برای خود است غافل از این که راهی که برای این کار در پیش گرفته است اجباری است از جامعه ای که در آن زندگی می کند و اگر چشمهایش را باز کند و به اطرافش نگاه کند مردی را می بیند که او را دوست دارد ولی به دلیل همین رفتار او نمی تواند احساسش را بیان کند. او آنقدر مسئله‌ی عمل زیبایی را برای خود مهم کرده است که حاضر می شود برای تامین پول این عمل، اطلاعات به ظاهر امنیتی کشورش را به بیگانگان بفروشد. و بالاخره یک جوان آس و پاس که تمام زندگیش خلاصه شده است در یک باشگاه ورزشی، او آنچنان درک ضعیفی از دنیای اطرافش دارد که تمام اعمالش از روی نادانی و اجبار صورت می گیرد. به نوعی می توان او و همه‌ی شخصیت‌های فیلم را مثال‌هایی از شهروندان آمریکایی دانست که در اثر فشار جامعه‌ی خود، به انسان‌هایی سطحی با افکار و دلمشغولی‌هایی سطحی تبدیل شده اند. کوئن‌ها علاوه بر این، نگاهی کمدی‌ وار به سازمان سیا و عملکرد آن دارند سازمانی که فقط نظارت گر اتفاقات در حال جریان در فیلم است و هیچ گونه برنامه‌ای برای جلوگیری از این اتفاقات ندارد و در آخر هم با یک نتیجه گیری احمقانه همه چیز را ماست مالی می کند. کوئن‌ها با این فیلم نگاهی به جامعه‌‌ی آمریکا و مردمان ساکن آن دارند. می‌توان این فیلم را در نگاهی دیگر «زیبای آمریکایی» از نگاه برادران کوئن دانست.

گرچه شاید نتوان «بعد از خواندن بسوزانید» را جزو آثار مهم این دو برادر به حساب آورد ولی باز هم اثریست قابل تامل و با نگاهی زیرکانه به موضوعی مهم. کوئن‌ها در اوج هنری خود قرار دارند و فیلم‌هایی که می‌سازند بدون شک بی‌نقص و قابل توجه هستند و از همین الان باید منتظر یک شاهکار دیگر از این دو برادر بود که سال آینده با نام «یک مرد جدی» بر روی پرده‌ی سینماها خواهد آمد. این دو برادر با نگاه متفاوت و خاصی که به موضوعات مختلف دارند به جرات یکی از بزرگترین فیلم سازان حال حاضر سینمای جهان هستند.

معرفی این فیلم را میتوانید از اینجا بخوانید و برای تماشا یا دانلود تریلر “بعد از خواندن بسوزانید” به اینجا مراجعه کنید.

منبع: IMDB به نقل از WENN

منبع: IMDB به نقل از WENN

کارگردان: آندرو دومنیک

تاریخ اکران: ۱۰ اکتبر ۲۰۰۷

ژانر: بیوگرافی / جنایی / درام / وسترن

بازیگران: براد پیت، مری لوییس پارکر، کیسی افلک، سام راکول

درجه فیلم: R به دلیل خشونت بالا و صحنه های نامناسب

بدون شک دوران سینمای وسترن به پایان رسیده است. این جمله را خیلی شندیده ایم به نظر من این جمله هم درست است و هم غلط از این لحاظ که دیگر به اندازه ی سال های گذشته فیلم وسترن ساخته نمی شود درست است ولی از لحاظ کیفیت همین دوسه فیلمی که چند سال یک بار ساخته می شوند شاید بهتر از شاهکار های استادانی مثل « سام پکین پا » نباشند ولی از آنها چیزی کم ندارند. سال قبل دو اثر تحسین شده از سینمای وسترن به روی پرده رفت «قطار ۳. ۱۰ دقیقه به مقصد یوما » که یک باز سازی موفق از اثر به یاد ماندنی « دلمار دیویس » بود و « قتل جسی جیمز یاغی توسط رابرت فورد بزدل» (the assassination of jesse james by the coward robert ford) اثر کارگردانی که بعد از هفت سال دومین فیلم خود را می ساخت. « آندرو دومنیک » در سال ۲۰۰۰ اولین فیلم خود به نام « چاپر » را ساخت که فیلم مورد توجه منتقدان قرار گرفت ولی او برای ساختن فیلم بعدیش هفت سال صبر کرد.

قتل جسی جیمز یاغی… به بررسی اتفاقات اواخر عمر جسی جیمز یاغی معروف و اسطوره ای غرب وحشی و قاتل او رابرت فورد می پردازد. نکته ی قابل توجه در باره ی فیلم این است که بجای شرح دزدی ها و حوادث زندگی جسی جیمز که می توانست اثر را به یک فیلم اکشن زیبا با گیشه ی خوب تبدیل کند به بررسی روحیات و زندگی واقعی یاغی افسانه ای و قاتلش می پردازد. فیلم در واقع شرح شخصیت دو آدم مهم است و سعی می کند به دور از جنجال ها و داستان های پر زرق و برقی که درباره ی آنها وجود دارد چهره ی واقعی آنها و احساساتشان را شرح دهد.

جسی جیمز به عنوان یک شخصیت معروف و تاثیر گذار شخصیتی که در ظاهر بسیار خوش بخت و موفق است در واقع در سایه ی ترسی زندگی می کند که تمام وجودش را در بر گرفته است. این ترس چنان در وجود او ریشه دوانده است که هیچ کجا بدونه اسلحه اش نمی رود. شک مثل خوره وجود او را می خورد او که بعد از سرقت قطار به تمام اعضای گروهش بدبین شده است یکی از افرادش را می کشد و بقیه ی افراد گروهش یا فکر کشتن او را در سر می پرورانند و یا از ترس او فرار می کنند. جسی به دنبال آنها و یا به عبارت بهتر برای درمان درد خود به هر گوشه ای سرک می کشد تا بدخواهان خود را مجازات بکند.

رابرت فورد یک جوان ضعیف و بزدل است که این کمبود خود را در داستان های هیجان انگیز جسی جیمز یافته است و از او برای خود یک اسطوره ساخته است. او که تمام تلاش خود را برای وارد شدن به گروه جسی به کار می برد با شناخت او از نزدیک متوجه می شود که شخصیت افسانه ای او در حقیقت آن چنان که در داستان ها نوشته شده بود نیست. در نهایت هم رابرت بر اثر ترس از کشته شدن توسط اسطوره ی خود او را ناجوان مردانه می کشد. او با این کار محبوبیتی مقطعی به دست می آورد و شخصیت ضعیف خود را در پشت نقاب جدیدش قایم می کند. ولی در حقیقت به یک دلقک تبدیل می شود که از این راه پول در می آورد. او بعد از مدتی دوباره خود را همان جوان بزدل می یابد و از کشتن قهرمان خود پشیمان می شود او که از طرف مردم که اکنون از جسی اسطوره ای بزرگتر از او ساخته اند ترد می شود و در نهایت به دست یکی از هواداران جسی به قتل میرسد.

اندرو دومنیک چنان ساختاری در فیلم خود قرار داده است که به جرات می توان گفت آن کاری را که « پکین پا » می خواست با ژانر وستر بکند را بخوبی با فیلم خود انجام داده است. او وسترنی ساخته است که مانند یک شعر زیبا لطیف و قدرتمند است. این مسئله بخصوص در فیلمبرداری و نورپردازی اثر قابل مشاهده است. در سکانس ابتدایی فیلم که به دزدی از قطار اختصاص
دارد چنان قدرتی در تصاویر فیلم نهفته است که مو را بر بدن بیننده سیخ می کند. لحظه ای که نور قطار چهره های پوشیده ی افراد جسی را که در پشت درختان مخفی شده اند را روشن می کند واقعا به یاد ماندنی است و زمانی زیبایی این صحنه دوچندان می شود که کارگردان آن را با نمای اسلوموشنن به تصویر می کشد. در این صحنه ماسک هایی که افراد جسی به چهره دارند شما را به یاد مرد فیل نما و آن کیسه ای که او بر چهره داشت می اندازد. این قدرت در تصاویر ادامه ی فیلم هم وجود دارد و بخوبی شخصیت تمام کاراکتر های فیلم و تاثیر حوادث داستان را نشان می دهد. نور پردازی اثر هم بخوبی در
تکمیل تصاویر قوی عمل می کند در همان سکانس دزدی قطار وقتی جسی وارد تصویر می شود نوری که از از پشت سر او می تابد در ترکیب با بخار قطار سیاهی و نا آشنایی شخصیت جسی را به خوبی نشان می دهد. در کنار این عوامل در نماهای کوتاهی حرکت ابرها در آسمان و نور خورشید بر روی اشیاء اتاق به خوبی در بیان یاس و ناامیدی شخصیت های اصلی فیلم کمک می کند. در این بین رنگ بندی حزن آلود و تیره ی اثر هم در کنار عوامل بالا به خوبی در به وجود آوردن جو منحصر به فرد فیلم کمک می کند.

دومنیک در واقع می خواهد برای بیننده ی خود داستان این دو شخصیت را تعریف بکند و برای این کار هم روش جالبی به کار برده است. حوادث فیلم توسط یک راوی روایت می شود ولی راوی فقط به بیان اتفاقات نمی پردازد بلکه به بیان حالات و روحیات جسی و دیگر شخصیت ها می پردازد تا بیننده را بیشتر با او آشنا کند و نیز به بیان تاثیر اتفاقات بر شخصیت ها می پردازد. در نگاهی دیگر راوی در فیلم به بیان اتفاقات می پردازد تا اینکه شخصیت ها به یکدیگر برسند و با هم گفتگو کنند برای مثال زمانی که جسی در دشت ها و کوه ها به دنبال افراد خود می گردد راوی آن را روایت می کند و ما فقط شاهد تصاویر زیبایی از طبیعت هستیم که به نوعی گذر زمان را هم نشان می دهند (حرکت سریع ابر ها در آسمان یا وزش باد در گندومزارها) تا زمانی که جسی به مقصد می رسد و ما شاهد گفتگوی آنها هستیم. فیلم در کل ریتم کندی دارد ولی اگر با داستان بخوبی همراه شوید این ریتم کند لذت بخش می شود و بیشتر به این موضوع پی می برید که این فیلم بیشتر از آن که فیلم باشد یک شعر است. شعری تصویری که اسطوره ای نه چندان کهن را روایت می کند.