مجسمه اسکار:
این مجسمه که توسط سدریک گیبونز رئیس قسمت طراحی موسسه MGM یا کمپانی مترو گلدوین مایر طراحی شده، شوالیه برهنه ای را نشان می دهد که شمشیری را روی یک حلقه فیلم نگاه داشته است. این حلقه فیلم پنج پره دارد که نشانه پنج صنف اصلی مورد نظر آکادمی (تهیه کنندگان، کارگردانان، بازیگران، تکنیسینها و نویسندگان) است. بلندی مجسمه اسکار ۳۴ سانتی متر و سه میلی متر و وزن آن ۳ کیلو ۸۵۰ گرم است. درباره چهره این مجسمه عموماً به گفته خانم مارگارت هریک کتابدار وقت آکادمی استناد می شود که گفته بود این مجسمه به عموی او که نامش اسکار پیرس بود شباهت دارد. تا سال ۱۹۳۴ این نام برای مجسمه جا افتاد هرچند که رسما از سال ۱۹۳۹ از نام اسکار برای این جایزه استفاده شد.

عضویت:
آکادمی به هنگام تاسیسش در سال ۱۹۲۷ تنها ۳۷ عضو داشت. اعضای آکادمی از افراد رده بالای صنعت فیلم بودند. امروزه آکادمی شش هزار عضو دارد. عضویت تنها از راه دعوت امکان پذیر است و تنها محدود به کسانی ست که در هنر (بازیگری، نویسندگی و کارگردانی) یا علوم (فیلمبرداری، تدوین و غیره) سرآمد هستند. هر عضو آکادمی در رشته تخصی خود حق رای دارد.

شایستگی:
معیارهایی که باعث می شوند کسی نامزد دریافت جایزه اسکار شود پیچیده اند و به مقررات تک تک صنف های آکادمی بستگی دارند. مثلا نامزد های جایزه بهترین فیلم غیر انگلیسی زبان را کشورهای مربوطه تعیین می کنند و برای آکادمی می فرستند. اما قاعده اصلی این است که همه فیلمهایی که در رقابت شرکت می کنند باید طی یک ساله منتهی به ۳۱ دسامبر در لس آنجلس به نمایش در آمده باشند. در جریان رقابت برای نامزدی، استودیوهای فیلمسازی با فرستادن نسخه دی وی دی فیلم ها برای اعضای آکادمی یا با دادن آگهی هایی با عنوان “برای ملاحظه شما” توجه آنها را نسبت به فیلم خود جلب می کنند.

برندگان و بازندگان:
بیشترین تعداد اسکاری که تاکنون یک فیلم برده است ۱۱ جایزه است. سه فیلم بن هور، تایتانیک و ارباب حلقه ها: بازگشت پادشاه هر یک برنده ۱۱ جایزه اسکار شده اند. فیلمهای همه چیز درباره ایو و تایتانیک هر یک در ۱۴ رشته نامزد دریافت جایزه بودند و این در نوع خود یک رکورد محسوب می شود. فیلمهای نقطه عطف و رنگ ارغوانی هم هریک در ۱۱ رشته نامزد اسکار بوده اند اما حتی یک اسکار هم نگرفتند. کاترین هپبورن موفق ترین ستاره تاریخ اسکار است. او در فاصله سالهای ۱۹۳۴ تا ۱۹۸۲ هشت بار نامزد دریافت جایزه اسکاربهترین بازیگری شد و چهار بار این جایزه را گرفت.

منبع: BBC

بیزاری انسان از هم نوع خود نقش بر روابط موجود بسته و ارتباطات پر از اختلاف است. سرچشمه ی این اختلاف، گذشته‌ای به اندازه‌ی سن درختی پیری دارد و درخت که خود نماد نسل هاست، این نزاع و کشمکش را ما بین بشر برجسته می کند.

اثری با داستانی معطوف به غیبت پدر خانواده‌ای که در یک منطقه‌ی حومه‌ی شهری در آمریکا زندگی می کنند و رنگ آن با توجه به نوع موسیقی و فضای بصری، گویی بر پس زمینه ی فیلم پاشیده شده است. موضوعی که ساده، اما دارای پیچیدگی های اخلاقی ست و قاب‌های نابی در درون خود دارد که فیلم را از دیدگاه جلوه‌های نمایی بسیار تاثیر گذار کرده است. روح زمستان و سردی آن در عمق پلان‌های این اثر دمیده شده و گونه ای از مرگ را در تک تک عناصر و جزئیات تصاویر می‌توان احساس کرد. به شکلی، رها شدن با کوهی از مصائب که اسرار و ندانسته‌ها بر شدت آن دامن می‌زنند و دختری در جستجوی پدری است که خانواده‌اش را با باری از نداری‌ها و مشکلات تنها گذاشته و از نگاه قانون و فرزندانش خود را گم کرده است. داستان در سیر روزمرگی دستخوش نقاط عطف و اتفاقات می‌شود. عکس‌هایی که با دقت به تک تک فریم های اثر، خلاقانه برداشت شده و چیدمان این عکس‌ها گویی تا حدی نظم خود را در میانه‌ی اثر از دست می دهد. دبرا گرانیک، کارگردان تازه کاری است که بی تجربگی و دقت بر جزئیات نامربوط در اثرش به وضوح دیده می‌شود. بدین ترتیب مقایسه‌ی تجارب او به سبب سابقه‌ی کم در فیلمسازی بلند، تحلیل آنچنانی ندارد و مقایسه‌ی سبک و شیوه فیلمسازی او نسبت به این گونه ژانر فیلم، مثل جنس چوب، خشک جلوه می کند. اما قالب را تا پایان حفظ می‌کند . تجسم زمستانی که انسان در کشمکش و غلبه بر این دشواری‌ها عاجز است و جسمش مثل چوبی است که شکسته تکان می‌خورد و تا استخوان درد می‌کشد. آرایش صحنه خام است و دکوپاژ سنگینی در دست ندارد و تعامل عوامل بازی آنگونه که باید به چشم نمی آید. تعامل نسبی موجود، فضای خشن و خسته کننده‌ای ساخته، که دقت در خلاقیت‌های آن حوصله‌ی عجیبی می‌خواهد. شما قبل از آغاز فیلم هیچ نظری ندارید که قرار است صرف نظر از گذران داستان، چه در پس دوربین او بگذرد.

اثر قبلی گرانیک، “به استخوان رسیدن” نشان دهنده ی علاقه ی عجیب او به واژه ی استخوان به سبب توصیف پدیده‌هایی است که سعی در بازگویی آنها دارد.  در این میان جنیفر لارنس بازیگر نقش “ری” خیلی نافرم و با قالبی سرد و تکراری بازی می کند، اما بسیار خوب حس انتقال می دهد و این حس را تا پایان، پایا نگه داشته و مصنوعی نمی شود. به گونه‌ای هنرنمایی می کند که هر بیننده ای از دریچه‌ی خود با او همذات پنداری کند و دیواری میان افکار و ظاهر خود می کشد که نشان دهد مصائبی دارد که هیچ کس او را به راحتی نمی تواند بفهمد. شخصیت‌ها بگونه ای در لحظات مختلف فیلم برجسته می شوند ، اما روایت جزئی آنها، در طول فیلم گنجانده نشده و به شکلی مخاطب با پایان فیلم از خیلی چیزها بی اطلاع است.

از سکانس‌های پایانی اثر که کمی چاشنی ابتکار به آن اضافه می‌کند خوشم آمد. در سکانس قبرستان، عموی ری، با اشاره بر این که پدرش اینجا نیست سعی در قانع کردن او دارد و ری گفته ی عمویش را تعمیم می دهد و می گوید که او هیچ جا نیست و با استعاره به معمای فیلم پاسخ می‌دهد و سپس عمویش جمله‌ی او را با گفتن “یک جایی می تواند باشد”، نقض می کند و با اضافه کردن سکانس رودخانه‌ای که جسد پدر در آن است، تصاویری مشمئز کننده می‌سازد و این فلسفه‌ی وجودی را در عمق لجن‌ها به زیر تیغ نقد می‌برد. این پیوستگی کمی به حیثیت اثر شکل می دهد و شکل دهنده‌ی تاثیر گذارترین صحنه‌های این فیلم است.

بطور کل فیلم پر از نشانه‌های خاص است، اما ساختاری از هم گسیخته، چه در روایت و چه در حضور شخصیتها در زمان فیلم دارد و داستان به شکلی خیلی معمولی، تکراری است.

آرنوفسکی: من یکی از طرفداران ناتالی هستم از بعد از فیلم «حرفه‌ای» و به واسطه‌ی یک دوست قدیمی که به اتفاق مدیر برنامه‌های ناتالی هست توانستم یک دریچه‌ی ارتباط را با او باز کنم. ما در میدان تایمز و در عمارت هاوارد جانسون که امروزه مکانی برای نشان دادن سیر تحول آمریکا به سمت پیش رو است، با هم دیدار کردیم. قهوه‌ی بدی را مزه مزه کردیم و درباره‌ی ایده‌های ابتدایی‌ای که برای ساخت این فیلم در ذهن‌ام بود، صحبت کردیم. این ایده را مابین خودمان به مرور پرورش دادیم؛ البته ایده‌ی به غایت چالش‌برانگیزی بود چونکه ورود به دنیای باله یک انسان همه فن حریف می‌خواست. وقتی شما می‌خواهید ماجرایی را به تصویر بکشید، تمام درها به روی شما باز می‌شود و می‌توانید هر کاری را که مایل بودید انجام دهید و هرچیزی را که خواستید، در آن دنیا ببینید. اما دنیای باله در حقیقت آن جذابیت ِ کافی را برای ما نداشت که بخواهیم روی‌ آن سرمایه‌گذاری کنیم. به همین خاطر زمان زیادی را صرف گرد‌آوری اطلاعات کردیم و ناتالی همیشه به من می‌گفت که من سن‌ام داره میره بالا و نمی‌تونم دیگه نقش یک رقاص باله رو بازی کنم، بهتره که دست بجنبونی. و من هم همیشه می‌گفتم که «ناتالی، تو در بهترین شکل ممکن هستی، مطمئنم در نقش، خوب ظاهر خواهی شد». تا اینکه حدود یک سال پیش یا کمی بیشتر بالاخره توانستیم با هم یک فیلم‌نامه را تهیه کنیم. این بود کل ماجرای شکل‌گیری این داستان.

ناتالی، این نقش یک نقش رویایی برای تو بود، می‌تونی بگی چرا؟

پورتمن: خب، از همان دوران بچگی من به رقص علاقه داشتم و به نوعی آن را برای خودم ایده‌آل می‌دانستم؛ همانطور که بسیاری از دختران جوان این کار را می‌کنند و با این هنر بسیار زیبا، بدون حرف زدن، سخن خود را بیان می‌کنند. من همیشه به بازی در فیلمی در رابطه با رقص، علاقه داشتم و وقتی دارن این ایده‌ی عالی را پیش رویم گذاشت که نه تنها به رقص مربوط می‌شد بلکه این کاراکتر بسیار کامل را در خود داشت – دو کاراکتر در یک تن واحد – این فرصت را مغتنم شمردم و بالخص با کارگردانی ِ دارن که من حاضرم هر کاری را برای او انجام دهم – کار فوق‌العاده‌ای بود.

از «قوی سیاه» به عنوان یک همدم برای «کشتی‌گیر» یاد می‌کنند. می‌توان در فیلم شباهت‌هایی را مشاهده کرد. نظر شما درباره‌ی این فیلم در مقابل کشتی‌گیر چیست؟

آرنوفسکی: فکر نکنم تفاوت آنچنانی مابین این دو وجود داشته باشد. به نظر من مردم، مردم هستند و اگر احساساتشان واقعی و حقیقی باشند، با شما ارتباط برقرار می‌کنند. من همیشه این را پیش خودم می‌گویم که مهم نیست اگر شما یک کشتی‌گیر میانسال از کار افتاده در آخرین روزهای حرفه‌ات هستی یا اینکه یک دختر رقاص باله‌ی جاه‌طلب بیست و چند ساله؛ اگر آنها صادق باشند به آنچه که هستند و آن کرداری را که بروز می‌دهند، حقیقی باشد، بیننده به یقین با آنها رابطه برقرار می‌کند. این همیشه یک اصل در سینما بوده است و به همین خاطر است که ما با فیلمی درباره‌ی یک دختر هفت ساله در ایران و یا یک سوپرمن آمریکایی ارتباط برقرار می‌کنیم.

این فیلم درباره‌ی دگرگونی یک کاراکتر است و شما یک دگرگونی ِ کاملی را در فیلم نشان داده‌اید. خود شما چگونه و به چه شکل به مقوله‌ی دگوگونی نزدیک می‌شوید؟

پورتمن: این فیلم در واقع خودآزمایی ِ بسیار بزرگی برای من بود و من واقعا از حمایت‌های بسیار محبت‌آمیزی بهره‌مند بودم. اینطور بگویم که تمام معلم‌ها و مربی‌ها و البته رقصنده‌ها، و در درجه‌ی اول کارگردان به طرز رفتار و کردار من برای ساختن این کاراکتر کمک شایانی کردند. اما در ابتدا من با معلم باله – حدود یکسال قبل از شروع فیلمبرداری – آغاز به کار کردم. خانم مری هلن باورز که از تمرینات پایه‌ای با من شروع کرد و به مدت شش ماه هر روز دو ساعت با هم تمرین داشتیم. این تمرینات به نوعی من را تقویت و آماده کرد که بهنگام رقص آسیبی بهم نرسد و سپس این تمرینات دو ساعته به پنج ساعت در روز بعلاوه‌ی رفتن به کلاس شنا تبدیل شد. روزانه حدود یک مایل شنا می‌کردم و سپس سه ساعت باله در روز. و خلاصه این اواخر تمرینات به حدود ۸ ساعت در روز می‌رسید و همین تمرینات مداوم و منظم کمک بسیاری به سویه‌ی احساسی کاراکتر کرد چونکه به گونه‌ای شما احساس یک زندگی ِ رهبانی را می‌کنید که در این فیلم آن رهبانیت در شمایل یک رقصنده باله ظاهر شده است. نباید بنوشی، نباید با دوستانت بیرون بروی، نباید زیاد غذا بخوری، مداوم باید بدن‌ات را زیر فشار مضاعفی قرار بدهی تا بتوانی هرچه بهتر در قالب یک رقصنده باله بروی.

میشه لطفا کمی درباره‌ی هنر رقص‌ و اینکه تجربه‌ی آن برای شما چگونه بود، توضیح دهید.

پورتمن: خب، هنر رقص برای هر کدام از کاراکترهای قوی سیاه و قوی سفید متفاوت بود. من یک مربی فوق‌العاده داشتم به نام جورجیا پارکینسون که متاسفانه دو هفته قبل از شروع فیلمبرداری از دنیا رفت. او یکی از رقصنده‌های برجسته‌ بود و مربی ِ قوی دریاچه برای Odile/Odette  بود. او بسیار در رقص به من کمک کرد از بازی با نوک انگشتان گرفته تا اینکه در حرکتهای مختلف به کجا می‌بایست نگاه کنم که تمامی ِ اینها از ملزومات رقص باله است.

همانطور که اشاره کردم، این فیلم درباره‌ی وسواس است. شما چطور توانستید با این مقوله به تعامل برسید و اینکه چگونه به عنوان یک بازیگر خود را از آن نقش جدا کردید؟ چه چیزی مشوق شما برای ادامه‌دارن و هرچه بیشتر فرو رفتن در نقش است؟

پورتمن: خب، اینکه چطور خودم رو از نقش بکشم بیرون، می‌توانم بگویم که به محض اینکه سکانسی را فیلمبرداری کردم فوری به خود «من» برمی‌گردم. همین که فیلمبرداری صحنه‌ای تمام شد بدون درنگ می‌خواهم دوباره به خودم بازگردم. من از آن دست آدمهایی نیستم که دوست داشته باشم در روح آن کاراکتر باقی بمانم، من مابین کاراکتر و خودم تفاوت قائل می‌شوم و به راحتی می‌توانم به خودم بازگردم. و پرسیدی که چه مشوقی برای کار دارم؟

بله، چگونه به یک توازن دست می‌یابید و چگونه آن را حفظ می‌کنید؟

پورتمن: به نظرم، یکی از دلایلی که به گمانم من و دارن دارای یک نوع خاص ارتباط تلپاتی با هم هستیم این است که من اینطور فکر می‌کنم که او یک آدم منضبط و متمرکز بر روی کار است، من یک آدم کمال‌گرا نیستم اما این لزوما به معنی بی‌انضباطی و تمرکز نداشتن نیست. اینطور بگویم که من آدم حرف گوش کنی هستم و نه کمال‌گرا.

آرنوفسکی: یک حرفه‌ای.

پورتمن: به نظر من این مهم است که هرآنچه را که در چنته داری رو کنی و مهم نیست که با چه کسی کار می‌کنی مهم فرو رفتن هرچه‌ بیشتر در روح آن کاراکتر است و این ملزم به داشتن یک برنامه‌ی مهم و تمرکز روی آن است.

دارن، شما به عنوان کارگردان آیا دوست دارید هر ژانری را تجربه کنید؟

آرنوفسکی: من زیاد به ژانر اهمیت نمی‌دم. این بهترین تجربه‌ی من در یک فیلم ژانری بود و تا کنون یا نمی‌دانستم و یا قادر به انجام یک فیلم خاص در یک ژانر خاص نبوده‌ام. به نظرم بیننده‌ها دیگر به این چیزها احتیاجی دارند؛ مثلا اینکه صرفا باید فیلم در یک ژانر خاص باشد. بیننده‌ها بسیار حرفه‌ای و سطح بالا هستند و تا زمانی که فیلم خسته‌کننده نباشد، سرگرم کننده و سهل‌الوصول است. این همان چیزی بود که من سعی داشتم آن را به عمل برسانم و از آنجایی که مردم به واسطه‌ی وجود ده‌ها جور رسانه‌ی مختلف بسیار تنوع‌طلب شده‌اند و ذائقه‌شان فرق کرده است، کار بسیار دشوار و سختی است. پس ما بر آن بودیم که فیلمی بسازیم که در عین جذاب بودن شما را به سمت فرجام ماجرا سوق بدهد و اگر خوشبختانه اینطور باشد شما درباره‌ی آن صحبت و دیگران را به دیدن این فیلم تشویق خواهید کرد.

لطفا درباره‌ی قیاس این فیلم با فیلم‌های قبلی‌تان بگویید، اینکه به نظر می‌رسد شما به سبک سورئال نیز علاقه دارید، آیا واقعا همینطور است؟

آرنوفسکی: به نظرم این بستگی به این دارد داستانی که ما می‌خواهیم بیان کنیم در چه مورد است. چیزی که من در طول ساخت یکی از این فیلم‌ها فهمیدم این بود و البته نکته‌ای خنده‌دار چونکه من همیشه در طول کنفرانس‌های مطبوعاتی بعد از فیلم‌ها بخاطر سوال و جواب‌های رد و بدل شده تازه متوجه می‌شوم که قضیه از چه قرار است؛ اینکه مثلا نوع چرخش دوربین و زاویه‌ای که ما برای فیلم «کشتی‌ گیر» استفاده کردیم کاملا متفاومت از فیلم قوی سیاه بود و در حقیقت ریسک بزرگی محسوب می‌شد به اجرا در آوردن همان شیوه برای فیلمبرداری یک فیلم باله چونکه تابحال من چنین فیلم اندروایی ندیده بودم که اینچنین فیلمبرداری‌ای با دوربین روی دست اجرا شده باشد و دقیق مطمئن نیستم که آیا موثر بود یا نه. من همیشه نگران این بودم که اگر در یک صحنه‌ی واقعی ِ ترسناک همه از اینکه ناتالی به سمت دوربین بچرخد و داد بزند که «کمک» همه تعجب خواهند کرد یا نه. پس مطمئن نبودم که این گمان موثر خواهد بود یا نه اما بعد از مدتی گفتیم گور باباش! ما اینکار رو خواهیم کرد یا خواهد گرفت یا نه، چون قبلا کسی این کار رو انجام نداده است و حقیقتا من از حرکت دوربین لذت بردم. با داشتن یک نفر که دوربین را دست گرفته باشد من به راحتی می‌توانستم دوربین را در جهاتی بچرخانم که تصور چرخاندن آن در جهات دیگر غیرممکن به نظر برسد! نتیجه‌ی این کار این شد که یک سوم ابتدایی ِ فیلم حس کاملا متفاوتی را به بیننده بدهد چون با بیننده کاری می‌کرد که انگار در حال دیدن فیلمی هستند که تابحال در طول عمرشان چنین چیزی را تجربه نکرده بودند. حس بودن در یک مکان و زمان خاص و ناگهان رفتن به دنیایی دیگر با حسی متفاوت، یک حس فوری – در کل این همانند یک فیلم مستند است البته در قالب یک فیلم.

منبع: Moviesonline

با کلیک بر روی عکس‌ها میتوانید تصاویر بیشتری از این مراسم را ببینید. همچنین لیست کامل برندگان از اینجا قابل استفاده است.

زندگی فلاکت بار جمال مالک، یک پسر زاغه نشین که تقدیر دست او را را به هزاران اسکناس ۱۰۰ دلاری می رساند. تقدیری که از لحظه ی تولدش نوشته شده و با آن همه بدبختی، با وجود عشق، ذره ای خود را محتاج آن نمی داند. شخصیت پرداخت شده ی جمال مالک، چنان صمیمیتی با مخاطب دارد، که گویی هر کسی از ما لحظه ای از زندگی جمال را تجربه کرده است. جواب هر سوالی که از جمال پرسیده می شود در دنیای سرمایه داری، تاثیری تخریبگر در زندگانی بشر صنعتی گذاشته است. این موضوع چنان تصویر شده، که هر قشر آسیب دیده به نوع خود با آن همدردی و با آن ارتباط برقرار می کند. درگیری های روستایی بر سر اعتقادات مذهبی، زندگی جمال را کاملا تغییر می دهد و او را در مسیری مرگبار قرار می دهد. در دستان خدای راما تیر و کمانی است که در صورت غلاف این تعصبات بی اساس، جمال را در اوج خردسالی و کودکی از نعمت محبت و آغوش مادر محروم نمی کرد. موسیقی را از دنیای درون کودکی نابینا می بیند، که پشت چشمان سوخته اش حقایقی تلخ، سرنوشت خواننده ی کور مادرزادی را برایش رقم می زند.

آرزوهای جمال یک به یک دستخوش جبر و تهدید می شوند که تا آخرین لحظه ی زندگی اش، حسرت رسیدن به آنها از ذهنش محو نشود. آرزوی داشتن امضای آمیتا باچان، حتی اگر به قیمت سقوط در حوضی از کثافت برایش تمام شود و هیچ در بسته ای نمی تواند مانع رسیدن او به هدفش بشود. برای رسیدن به این آرزوها، هدف، یک عشق پاک و دوست داشتنی است که آدمی را وارد سخت ترین شرایط و خطرناک ترین موقعیت ها می کند. بازی کریکت هم تنها تفریح جمال به همراه همسالانش در زمین های وقفی و یا غصبی توسط سرمایه داران، لذتی است که با حضور پیوسته ی ماموران دولتی، جمال را از آن محروم می کند. زاغه، تنها محدوده و آشیانه ی کوچکی است که جمال در آن حق زندگی دارد. دنی بویل تفریحات این کودک مفلوک را با دنیای وطن خود قیاس می کند و با یک مونتاژ پایان به ابتدای موفق، تصویری تکه تکه می سازد و با یک هارمونی روایت منظم، آن را منسجم می کند. این یک تز سینمایی موفقی است که آکادمی، ارائه ی آن را ستایش می کند. برای این مقصود مهم، فیلمبردار بارها به یاری دنی بویل شتافته و ذره ای اجازه ی یکنواحتی و بی حرکتی و هجو را نمی دهد. فیلمنامه، هماهنگ و قدم به قدم با داستان و شخصیت ها پیش می رود و آن طور که آغاز می شود تا پایان، شعور تماشاگر را محترم می شمارد و استرس را در درون خود رئالیسم ایجاد می کند. نه اینکه، آنرا به زور به خورد تماشاگر بدهد و یا با یک حیله ی غیر حرفه ای، احساسات تماشاگر را درگیر کند.

شخصیت سلیم برادر جمال هم، یک بیمار اجتماعی است که عاملش خود اجتماع است. ذات هر کس گرایش به مثبت ها و منفی های آنرا تعیین می کند. این بیمار ممکن است در هر جامعه ی کوچک و بزرگی باشد و یا حتی ایجاد شود، خصوصا در یک خانواده. غرور، باعث می شود تاثیر منفی در سلیم رشد کند و ماجرایی تلخ از زندگی درام جمال تا دوران جوانی و قبل از شرکت در مسابقه ی ” چه کسی می خواهد میلیونر شود ” بسازد. سلیم و جمال، دو روی سکه ی عشق هستند. روی حیوانی و روی انسانی. سلیم می خواهد همیشه رئیس باشد. ناتوانی اش در مدیریت و وارد کردن صدمه ی عاطفی به برادرش روح او را از این عقده و حسادت کمی آرام می کند. اما همچنان، بابت از دست دادن برادرش عذاب می کشد. به طوری که گویی هر لحظه منتظر تماس تلفنی اوست تا همه چیز را به او برگرداند. اما گردابی که سلیم اسیر آن شده، عمیق‌تر و قدیمی‌تر از آن چیزی است که بتوان از آن گریخت.

دنی بویل کارگردان نماد گرایی نیست. کمتر سعی می کند مفهومش را نمادین مطرح کند. تلاش دارد با حضور یک رئالیسم ایده آل، مفهوم و درون مایه ایجاد کند. دید و پنجره‌ی هنری را با حضور اتفاقات و نتایجش مطرح می کند. خواه نتایج در تصاویر و دیالوگ ها نباشد، سعی می کند تا هر قشری از تماشاگر، برداشتی تاثیرگذار از آن داشته باشد. داستان بلند و بالای سه تفنگدار الکساندر دوما، نمونه ای است بزرگ برای مدل کردن آن در دنیای کوچک میلیونر زاغه نشین، تا بخش اعظمی از اهداف ساخت آن را تکمیل کند. داستانی که در زمان لوئی سیزدهم و قبل از انقلاب فرانسه رخ می دهد و این استفاده ی بجا خود جنبشی برای یک انقلاب فرهنگی و اجتماعی در جامعه ی متمدن هند و تاثیر بر اقشار متفاوت آن است. غیبت یک دارتانیان شجاع برای نجات این وضعیت نابسامان، آرمان شهر دنی بویل را جلوه گر می کند.
تحسین دنی بویل، تنها به واسطه ی فیلم ارزشمندش نیست، بلکه ترفیع بخشیدن ارزش سینمای هند است. این همان چیزی است که سینمای هند برایش سالها زحمت کشید و حالا نتیجه ای ارزشمند برای تمام اهالی این سینمای صاحب سبک دارد. سبکی که قابل مقایسه با سینمای ژاپن، لهستان، رومانی، ایتالیا، فرانسه، آلمان و آمریکا نیست. با میلیونر زاغه نشین، سینمای هند، قطارساخته شده اش را روی ریل سینمای روز و هنری می گذارد.

فیلم با صحنه باشکوهی برای معرفی فرانک لانگلا در نقش نیکسون شروع می شود. این گنجینه ای است که باید آن را برای آیندگان حفظ کرد. لانگلا به جای اینکه فقط دچار تقلید شود، در آن ذوب شد. او زیرکی، هذیان گویی، فربیندگی از دست داده و عصبیت غیر قابل اجتناب او را احیاء کرد. کاملا مشخص است که جایزه جشنواره تونی که به خاطر این نقش نصیب لانگلا شد، آخرین جایزه از مجموعه جوایز دیگر برای این نقش او نیست.

باید مایکل شین را هم تشویق کنیم که این نقش را به خوبی نقش تونی بلر در فیلم ملکه از مورگان انجام داد. او در این فیلم نقش فراست را با حالتی از حفظ اعتماد به نفس و در عین حال ترس از رویارویی با نیکسون بازی کرد. فراست می دانست که در آخر این مصاحبه یا برای همیشه حرفه اش را از دست می دهد یا یه بالاترین درجه ها می رسد. ضمنا این را هم می دانست که این کار را به تنهایی نمی تواند انجام دهد. برای همین دو خبرنگاری را که تشنه انتقام گیری از رئیس جمهور سابق و حاشیه های آن بودند با خود همراه کرد، یعنی باب زلنیک (الیور پلت) و جیمز رستون دوم (سم راکول). یکی از صحنه های جالب مربوط به زمانی است که رستون با نیکسون روبرو می شود و او با حالتی محجوب به او سلام می کند؛ و زلنیک خنده ای سر می دهد و می گوید: “اوه، خیلی ویران شدی.”

نیکسون با همسر ضعیف خود، پت (پتی مک کورمک) در ویلایی نزدیک دریا در سن کلمنت کالیفرنیا زندگی می کند و دریانورد بازنشسته ای به نام کلونل جک برنان (کوین بیکن) را به کار گرفته است. بیکن آدم استثنایی است که توانسته گرمای واقعی مردی را نشان دهد که وظیفه اصلی اش، نجات نیکسون از غروریست که او را فرا گرفته.

هوارد چهار نوار مصاحبه که در خانه دوست نیکسون بود را با مشقت و سختی تمام به دست آورد. دیدن تلاش نیکسون برای گریختن از بازی ای که فراست برای او ترتیب داده، انسان را شُکه می کند. او با اظهار نظری بیهوده، قبل از روشن شدن دوربین ها مانند مفتشین عقاید به فراست می گوید: “دیشب که فاحشه بازی نکردی؟” در آخر فراست تصمیم خود را می گیرد و به واترگیت می رود. در شب قبل از مصاحبه، نیکسون در حالت مستی و بی خبری به فراست تلفن می زند و از آنها به عنوان قربانیان نظام طبقاتی نام می برد که همیشه آنها را دور از دسترس نگاه می داشته. این تماس تلفنی کاملا افسانه ای است ولی با این حال تاثیر عمیقی بر فیلم گذاشت. دراماتیک ترین روش برای معرفی مردی که هیچ وقت از این جنبه به او نگاه نشده بود. بازی لانگلا در این مورد کاملا شگفت انگیز است.

هوارد با استفاده از این مصاحبه ها به عنوان روشی برای نمایش ریزترین لایه های آن که ذهنیت مردم را ساخته بود، مبتکرانه ترین کارگردانی خود را انجام داد. به عنوان مثال، نیکسون پیش از این هرگز تا این اندازه جوابگو یا مضطرب و بی پناه نشان داده نشده بود. فراست/نیکسون یکی از بهترین فیلم های سال است، و چیزی بیشتر از یک فیلم درام از ماجرایی حقیقی است. این فیلم به هسته زهرآلود فرهنگی ضربه می زند که سیاست را به عنوان یک نمایش تجاری معرفی می کند، فرهنگی که هنوز که هنوز است برای ما آشناست.

دارن آرنوفسکی و میکی رورک: این دو در کشتی گیر با یکدیگر همکاری داشتند. البته رورک تا آستانه حذف از این فیلم قرار گرفت. نیکلاس کیج بازیگری بود که ب عنوان جانشین او مطرح شد اما با تصمیم کارگردان و استودیو او دوباره به این فیلم بازگشت.

کیت وینسلت و سام مندس: زوجی که در فیلم “جاده انقلابی” با یکدیگر همکاری داشتند.

گاس ون سنت و شان پن: فیلم میلک اثر جنجالی و نامزد اسکاری است که حاصل همکاری این دو هنرمند است.

پنه لوپه کروز و وودی آلن: ویکی کریتیانا بارسلونا فیلمی است به کارگردانی وودی آلن و بازی کروز.

رون هاوارد و تام هنکس: این دو، تا به حال چهار بار با یکدیگر همکاری داشته‌اند که آخرین آن فرشتگان و شیاطین است.

نیکول کیدمن و باز لهرمن: همکاری این دو به فیلم مولن روژ بر میگردد و اکنون بعد از  آن فیلم برای فیلم”استرالیا” با هم همکاری می‌کنند.

مریل استریپ و جان پاتریک شانلی: اثر پر سر و صدایی که شانلی ساخت با بازی بازیگران آن معنا گرفت. بازیگرانی که یکی از مهمترین‌هایشان مریل استریپ بود.

کریستوفر نولان و هیث لجر: همکاری این دو در شوالیه تاریکی شاید مهمترین اثر لجر بود که حتی فرصت نکرد تا شاهد بازخوردهای نقشش باشد. امسال او کاندیدای دریافت اسکار نیز هست.

کلینت ایستوود: تا به حال بیست و دو فیلم را کارگردانی و بازی کرده است. که دوتای آنها به عنوان بهترین فیلم و بهترین کارگردان برنده اسکار بوده‌اند یکی Unforgiven و دیگری Million Dollar Baby.

جیمز براردینلی در نقد خود بر این فیلم به نکته قابل توجهی اشاره می کند و آن هم زبان فیلم است. استفاده نابه‌جا از زبان و یا زیر نویس، در فیلمها اگر به خوبی انجام نگیرد میتواند کل اثر را زیر سوال ببرد. او می‌نویسد که پیش از این قرار بود که اکثر دیالوگهای این فیلم به زبان انگلیسی باشد که البته هم همین طور بود اما نمیشد از ورود زبان هندی به فیلم جلوگیری کرد و از طرفی با زیاد شدن صحنه هایی که به زبان هندی در آنها تکلم میشد، معضلی به نام زیرنویس به وجود می آمد. کارگردان برای این مشکل راه حل خوبی پیدا کرد. زیر نویس‌های رنگی در سراسر فیلم کمک می کرد تا هم نوشته‌ها راحت‌تر خوانده شوند و هم اینکه در ذهن بیننده باقی بمانند. این منتقد در ادامه نوشته اش به نکته جالب دیگری اشاره کرد که برای خود من پیش از تماشای فیلم جای سوال بود. وقتی فهمیدم که درجه این فیلم R است واقعا تعجب کردم چون بر اساس چیزهایی که از فیلم میدانستم به نظر نمی آمد که اثری نامناسب باشد. اما همان صحنه اول فیلم به ما این نکته را گوشزد می کند که درجه فیلم بی جهت بالا نیست. ایستگاه مخوف و نمناک پلیس بمبئی و نوجوانی که حال و روز مناسبی ندارد، باز جویی‌های پیاپی و البته تحریک برای گرفتن جواب. مطمئنا با این منتقد هم نظریم که صحنه وارد کردن شوک به متهم صحنه مناسبی برای سنین پایین نیست.

جمال مالک کودک فقیری که در بمبئی زندگی می کند و در جوانی ناگهان خود را بر روی صندلی مسابقه “چه کسی میخواهد میلیونر شود؟” می بیند. او به سوالات، یکی پس از دیگری پاسخ می‌دهد و تا سوال یکی مانده به آخر پیش می‌رود اکنون او ۱۰ میلیون روپیه برده است اما وقت برنامه اجازه نمی‌دهد تا سوال بعدی پرسیده شود. پس همه باید تا فردا تحمل کنند اما کار برای جمال از دیگران سخت‌تر است. او شب را در مقر پلیس میگذراند چون آنها  اعتقاد دارند که یک جوان تقریبا بی‌سواد تنها از طریق تقلب می‌تواند در مسابقه‌ای اینچنینی پیروز شود. بعد از شکنجه برای اعتراف، جمال شرح می‌دهد که چگونه توانسته است به سوالات پاسخ دهد. هر توضیح جمال همراه است با فلاش بک‌هایی درباره زندگی گذشته او. در این تصاویر بهتراز هر مستندی با واقعیت زندگی در هند آشنا می شویم کشور پر جمعیتی که کلاسهای درسش مملو از دانش آموز است و آنقدر جمعیت زیاد است که گویی زمین برای زندگی کم است و انگار خیلی ‌ها جای دیگران را تنگ کرده‌اند.

در فلاش بک‌های جمال دو کاراکتر محوری دیگر نیز حضور دارند. یکی سلیم برادر تند خوی جمال و دیگری دختری که او دوستش دارد. آنها با یکدیگر رشد می‌کنند و بزرگ می‌شوند. اما این وضعیت درباره لاتیکا صادق نیست. جمال چندین مرتبه او را گم می کند و دوباره پیدا می کند و دوباره از دست می‌دهد و باز می‌یابد و اصلا فلسفه حضورش در مسابقه “چه کسی میخواهد میلیونر بشود؟” سودای ثروت نیست. او ابدا به پول توجهی ندارد و به لاتیکا نیز در جایی از فیلم می گوید که با عشق زندگی می کنیم. او در مسابقه و در برابر دوربین های تلویزیونی حاضر شده است تا لاتیکا را دوباره بیابد.

به نظر من دنی بویل قصد داشته است تا از طریق این فیلم و به نمایش گذاشتن محدودیت های جمال از کودکی تا سنین جوانی، پرده از روش زندگی محرومین در هند بردارد. وضعیت اقتصادی بد، فاجعه آموزش و همچنین فساد اجتماعی که در بدنه جامعه سنتی هند ریشه دوانده تا حدی که پلیس هم نمی‌تواند و یا نمی‌خواهد به آن خاتمه دهد از مفاهیم اصلی مورد نظر داستان بوده است. یادآوری صحنه ای که در آن پیروان دینی غیر از اسلام به ساکنان مسلمان منطقه ای یورش می‌برند و مادر جمال و سلیم در آنجا از بین می‌رود و سپس جمال و سلیم در برابر کامیون حامل سربازان می ایستند و تنها با بی توجهی نیروهای نظامی روبرو می‌شوند موکد همین مسئله است.

اقتصاد پر از آفتی که در آن اکثریتی در فقر به سر می‌برند و ثروت های عمومی تنها در اختیار عده ای کم است و تازه آنها نیز از راه مشروع و قانونی این ثروت را جمع آوری نکرده اند نیز آینه‌ی حال و روز هند، در این فیلم است. وقتی اوضاع به اینجا کشیده شود کودکان، بی پناه ترین و ضعیف ترین افراد هستند که آسیب می‌بینند و مورد سواستفاده قرار میگیرند. همه اینها مسائلی است که میلیونر زاغه نشین به خاطر آن ساخته شد اما در خلال این ماجرا داستان فرعی پر رنگی نیز جریان دارد. قصه قدیمی عشقی که همیشه با موانعی روبرو بوده است. شاید بویل این داستان فرعی با اهمیت را برای آن در داستان قرار داده تا نخست، از تلخی واقعیت بکاهد و توسط این داستان عاشقانه گریزی به رویا بزند و دیگر اینکه به نوعی امضای داستان های هندی را بر پای اثر خود داشته باشد. داستانهایی که روایت عشقی، جزیی جدا نشدنی در آن است.

جیمز براردینلی اعتقاد دارد که میلیونر زاغه نشین تمام المان‌ها و خصیصه‌های لازمه را دارد تا اثری در خور اسکار شناخته شود. به نظر این منتقد در این فیلم شاهد بازی های خوب و عالی و فیلمبرداری زیبا و لوکشین های زشت و در عین حال زیبا هستیم. مکانهایی که نمایان گر واقعیت زشت فقر و تبعیض است اما به خوبی در یک اثر سینمایی گرد آمده تا انتقال مفهوم از سازننده به بیننده را آسان کند.

Dev Patel بازیگر نقش جمال که از همان ابتدای فیلم به خوبی نقش جوان محجوب هندی را ایفا میکند. همچنین Anil Kapoor که در سینمای هند (بالیوود) چهره‌ای شناخته شده است و در این فیلم نقش ی مجری بامزه تلویزیونی را بسیار زیبا به تصویر کشیده از عوامل موفق در بازیگری فیلم هستند.

چیز دیگری که در این فیلم باعث می‌شود تا فراموش نکنید که در حال تماشای یک فیلم هندی هستید رقص پایانی فیلم است. آن را از دست ندهید.

HEATH LEDGER
وقتی که مرد ۲۸ سال سن داشت. او برای بازی در نقش جوکر نامزد دریافت اسکار شد.  این بار دوم است که نامزد دریافت اسکار می شود. اولین بار در سال ۲۰۰۵ برای بازی در فیلم کوهستان بروک بک کاندیدای دریافت اسکار شد.
او برای بازی در نقش جوکر ابداعات جدیدی انجام داد. پیوند شخصیت جوکر با علایق و خصوصیات آنارشیستی، چیزی بود که این جوکر را از جوکر های دیگر متمایز می‌کرد. لجر در فیلمی فانتزی با عنوان The Imaginarium of Doctor Parnassus بازی کرد که البته به دلیل مرگش نیمه کاره ماند و هنوز اکران نشده است. (صورت بازیگر در تصویر دیده نمیشود. این به دلیل برش اتوماتیک تصویر است که با کلیک بر روی عکس بر طرف می‌شود.)

ROBERT DOWNEY JR
این بازیگر ۴۳ ساله برای بازی در فیلم تندر استوایی (Tropic Thunder) نامزد دریافت اسکار شده است. او نقش یک بازیگر را ایفا می کند که جرات می‌کند و در یک فیلم درباره جنگ ویتنام حاضر می‌‌شود.
او پیش از این هم در سال ۱۹۹۳ برای بازی در نقش چارلی چاپلین در فیلمی با عنوان “چارلی” نامزد دریافت اسکار بود.
او برای فیلم تندر استوایی روزانه یک ساعت و نیم مجبور بود روی صندلی گریم بنشیند.
از پروژه ‌های بعدی او میتوان به The Soloist اشاره کرد که فیلمی درام است و در آن در مقابل جیمی فاکس بازی می کند. او رد شرلوک هولمز گای ریچی هم نقشی بر عهده دارد . همچنین بازی در ادامه Iron Man نیز از برنامه های بعدی اوست. The Avengers فیلمی دیگر بر اساس داستان مصور است که او در آن بازی خواهد داشت.

PHILIP SEYMOUR HOFFMAN
او در۴۱ سالگی به خاطر بازی در نقش یکی از اعضای کلیسای کاتولیک که متهم به تجاوز به یک پسر بچه است، نامزد دریافت اسکار شد.
او سابقه اسکاری خوبی دارد. برنده اسکارسال ۲۰۰۶ برای فیلم کاپوتی و نامزد دریافت اسکار بازیگر مکمل نرد در سال ۲۰۰۷ برای فیلم جنگ چارلی ویلسون.
او در کار بعدی اش صدایش را به انیمیشنی با عنوان Mary and Max قرض میدهد.

JOSH BROLIN
بازیگر ۴۰ ساله ای که برای بازی در فیلم “میلک” نامزد دریافت اسکار است. این نخستین بار است که او نامزد دریافت جایزه‌ای چون اسکار می شود. او برای بازی در نقش قاتل هارروی میلک نامزد اسکار شده است. فردی که در سان فرانسیسکو به شدت محبوب بوده است. این مسئله از وقتی که برولین در نزدیکی Castro زندگی می کند بسیار اعصاب خردکن شده است.
کار بعدی او بازی در فیلمی اقتباسی است با عنوان Jonah Hex.

MICHAEL SHANNON
بازیگر سی و چهار ساله ای که در “جاده انقلابی” به ایفای نقش پرداخته و به خاطر همین فیلم نامزد دریافت اسکار است.
این اولین بار است که او به اسکار نزدیک می‌شود. او در فیلمهایی چون ۸ مایل و “پسران بد ۲” بازی داشته است.
او در آینده در درامی با عنوان The Missing Person بازی خواهد داشت. همچنین در حال بازی در فیلم ترسناکی با نام My Son, My Son, What Have Ye Done است که در حال حاضر در پرو فیلمبرداری می‌شود.

PENÉLOPE CRUZ
بازیگر سی و چهار ساله ای که کاراکتر ماریا النا در فیلم “ویکی کریستیانا بارسلونا” او را کاندیدای دریافت اسکار کرده است.
او تا به حال نامزد دریافت جایزه اسکار بهترین بازیگر زن در سال ۲۰۰۷ برای فیلم والور آلمادوار شده است.
او از کار کردن با کارگردانی چون وودی آلن بسیار خشنود است و این را به عنوان یکی از بهترین تجربه هایش به حساب می آورد.
از کارهای آینده او میتوان به صدا پیشگی در انیمیشنی با نام G-Force اشاره کرد و همچنین ادامه همکاری با کارگردان اسپانیایی، پدرو آلمادوار در اثری با عنوان Broken Embraces، او در این فیلم با دنیل دی لوئیس همبازی خواهد بود.

VIOLA DAVIS
این بازیگر چهل و سه ساله برای بازی در فیلم شک کاندیدای دریافت جایزه است. او برای اولین بار است که نامزد دریافت اسکار می‌شود. کار آینده او اثر هیجان انگیز است با نام State of Play که در آوریل به نمایش در می‌آید.

AMY ADAMS
بازیگر سی و چهار ساله ای که نقش خواهر روحانی با حرارت و خام و بی تجربه ای را در فیلم شک بازی می کند و همین نقش او را به اسکار نزدیک می‌کند.
این دومین بار است که او برای بهترین بازیگر مکمل زن نامزد دریافت اسکار می شود. پیش از این در سال ۲۰۰۵ او برای فیلم Junebug نامزد دریافت جایزه شده بود.
کار بعدی او بازی در نقش Amelia Earhart در ادامه “شبی در موزه” است. در ماه آگوست نیز فیلم Julie & Julia را در کنار مریل استریپ خواهد داشت.

TARAJI P. HENSON
بازیگر سی و هشت ساله ای که برای بازی در فیلم سرگذشت عجیب بنجامین باتن نامزد دریافت اسکار است. او در این فیلم نقش زنی را بازی می کند که برای اولین بار بنجامین را پیدا می کند و از او مثل بچه خود مراقبت می کند.
افتخار نامزدی برای اسکار، نخستین بار است که نصیب او می‌شود. به یادماندنی ترین نقش او را شاید بتوان بازی در فیلم Hustle & Flow دانست.
کار بعدی او بازی در فیلمی است با عنوان Hurricane Season که درامی ورزشی است و در آن با فارست ویتاکر همبازی می شود. همچنین در فیلم Once Fallen با اد هریس همبازی خواهد شد.

Marisa Tomei
بازیگر چهل و چهار ساله ای که برای بازی در فیلم “کشتی گیر” نامزد دریافت اسکار شده است. او در سال ۱۹۹۳ به عنوان بهترین بازیگر مکمل زن و به خاطر بازی در فیلم My Cousin Vinny جایزه اسکار گرفت. همچنین در سال ۲۰۰۱ برای بازی در فیلم In the Bedroom نامزد دریافت اسکار شد.

نامزد دریافت پنج جایزه اسکار

خلاصه داستان:
داستان کتاب خوان در سال ۱۹۹۵ در برلین آغاز می شود. جایی که فرد خوش لباسی به نام Michael Berg در حال آماده کردن صبحانه برای زنی است که شب را در آپارتمان او گذرانده است.
هر چند “کتابخوان” ممکن است از نژاد فیلمهای اغراق آمیز هولوکاستی باشد اما بازیگران تحسین بر انگیز و منبع ادبی و خیز برداشتن برای بدست آوردن اسکار و اکران در زمان مناسب، آن را متفاوت از بقیه نشان می‌دهد.
کیت وینسلت در نقش Hanna Schmitz یک رل مکمل زن را ایفا می کند. زنی که ماجرایی عاشقانه با Michael Berg دارد. پسری ۱۵ ساله در دهه پنجاه آلمان.
Michael همه آثار چخوف را برای هانا می‌خواند تا اینکه هانا به طور ناگهانی ناپدید می شود و Michael  به زندگی عادی بر می‌گردد. تقریبا یک دهه بعد Michael شروع به تحصیل در رشته حقوق می کند. وقتی که او دوباره هانا را می‌بیند او در حال محاکمه شدن بخاطر جرایمش است. هانا متهم است که به عنوان یک افسر اس.اس در طول جنگ جنایاتی را مرتکب شده است. Michael میان اشتیاقش برای عدالت و تلاش برای نجات هانا گرفتار می‌شود.
کتاب خوان فیلمی است بر اساس بهترین کتاب Bernhard Schlink. داستان از زبان Michael که حالا سنش زیاد است روایت می شود.
این فیلم اثری است که پاسخ سوالات شکل گرفته در ذهن بیننده را به سادگی نمی‌دهد.

حاشیه های فیلم:
سه آهنگساز برای ساخت موسیقی اصلی این فیلم مطرح بودند. Nico Muhly و Ozren K. Glaser و Alberto Iglesias نام این سه تن است.

در ابتدا کیت وینسلت برای بازی در این فیلم مطرح بود اما حجم بالای کار او و همچنین بازی در فیلم” جاده انقلابی” باعث شد که او از این پروژه کنار گذاشته شود. نیکول کیدمن بازیگر جایگزین او بود. او برای بازی در این فیلم آماده شد تا اینکه وقفه ای در کار بوجود آمد و هنگامی که کار از سر گرفته شد او به دلیل وضع حمل قادر به ادامه کار نبود. البته هنگامی که این پروژه به کیدمن پیشنهاد شد او در حال بازی در “استرالیا” بود. اما وقتی که آن فیلم به پایان رسید و او به مجموعه “کتاب خوان” پیوستتوقف در کار موجب شد تا او نتوانت این نقش را بدست آورد.
بعد از این ماجراها بود که وینسلت از بازی در “جاده انقلابی” فارغ شد و به این تیم پیوست.

کیت بلانشت نیز از بازیگرانی بود که برای بازی در نقش Hanna Schmitz مطرح شده بود.

دو تهیه کننده این فیلم یعنی آنتونی مینگلا و سیدنی پولاک هر دو پیش از کامل شدن فیلم در گذشتند.

برای ضبط برخی از صحنه های مربوط به David Kross  تیم، مجبور بود تا صبر کند تا سن دیوید به ۱۸ یعنی سن قانونی برسد.

منتقد مجله پریمیر در نقدی که بر این فیلم نوشته است، آن را لایق نمره ۱۰۰ از ۱۰۰ میداند و می‌گوید: وینسلت شایسته دریافت اسکار برای ایفای این نقش حیرت انگیز است.

BRAD PITT
ستاره چهل و پنج ساله ی سینما. او برای ایفای نقش “بنجامین باتن” نامزد دریافت اسکار است. در این فیلم او نقش مردی را بازی می کند که در زمان تولد پیر است و در حالتی غیر طبیعی روند رشد معکوسی دارد هر چه سالهای بیشتری می گذرد او جوان‌تر می شود.
از سوابق اسکاری او میتوان به نامزدی بهترین بازیگر مکمل مرد در سال ۱۹۹۵ برای بازی در فیلم “دوازده میمون” اشاره کرد.
بازی او در فیلم “سرگذشت عجیب بنجامین باتن” کمی متفاوت از بازی در دیگر فیلمها بود. توسط تغییرات کامپیوتری، او در این فیلم بسیار تغییر کرده و شاید در نگاه اول باز شناسی‌اش  کار ساده ای نباشد.
دیوید فینچر در رابطه با این فیلم و بازی پیت می گوید که پیت آرامش خاصی را به کاراکتر بنجامین داده است.
براد پیت هم اکنون در حال بازی در فیلمی از “کوئینتین تارانتینو” است. این فیلم درباره وقایع جنگ حهانی دوم ساخته می شود.

MICKEY ROURKE
میکی پنجاه و شش ساله است. او برای بازی در نقش “رم رابینسون” ستاره کشتی در دهه هشتاد لایق نامزدی اسکار شناخته شده است و برای اولین بار نامزد دریافت آن گردیده.
او درباه انتخاب و بازی در این نقش می گوید: فیلمنامه را خواندم و در آن شخصیت های زیادی متناسب با خودم پیدا کردم. و احساس کردم که باید آن را بگیرم.
کار بعدی او فیلمی است با عنوان The Informers و همچنین گفته می شود که احتمال حضور او در “مرد آهنی ۲″ نیز هست.

SEAN PENN
او هم مانند براد پیت نامزدی است که نیازی به معرفی ندارد اما برای اینکه در این لیست حاضر است مثل باقی کاندیدا ها با او رفتار می کنیم. او چهل و هشت ساله است و بازی در نقش هاروی میلک هنجار شکن، که در هیبت یک فرد سیاسی بسیاری از تابو‌ها را از بین برد، او را به اسکار نزدیک‌تر کرد.
او تا به امروز پنج بار نامزد دریافت اسکار برای بهترین بازیگر مرد شده و در سال ۲۰۰۳ برای بازی درفیلم “رودخانه مرموز” کلینت ایستوود آن را برد. او فیلم خوب درکارنامه کم ندارد. اثر تحسین شده “من سام هستم” نیز بسیار مورد توجه قرار گرفت.
کی گفته که پن غمگین‌تر از آن هست که توان بازی در “میلک” و به جای کاراکتر زنده دل و با نشاطی چون هاروی را داشته باشد؟
فیلمنامه نویس و کارگردان گاس ون سنت تمام کلیپ های یوتیوب که مربوط به سخنرانی های سیاسی شان پن بود را تماشا کردند. آنها این خطابه ها را بسیار آتشین و پر احساس و البته بامزه عنوان کردند.
کار بعدی او بازی در The Tree Of Life همراه با براد پیت است.

FRANK LANGELLA
شاید هفتاد و یک سالگی برای اولین نامزدی اسکار کمی دیر باشد اما فرانک لانگلا نشان میدهد که واقعا دیر نیست. بازی در نقش ریچارد میلهاوس نیکسون برای او نامزدی اسکار به همراه داشت.
او درباره نقشش میگوید که به نظرم نیکسون بازیگر بدی بود. او هنگام بازی در پوستش احساس ناراحتی می‌کرد.
The Box یا جعبه، فیلم بعدی اوست که در مقابل کمرون دیاز بازی خواهد کرد.

RICHARD JENKINS
او به خاطر بازی در نقش Walter Vale در سن شصت و یک سالگی به اسکار نزدیک‌تر شده است. استاد دانشگاهی که همسرش را از دست داده است و به نیویورک بر میگردد و دو مهاجر غیر قانونی را در آپارتمانش جا می‌دهد.
او اولین بار است که در برابر نامش عنوان نامزد دریافت اسکار را می‌بیند.
The Visitor نخستین فیلمی است که در آن او نقش اصلی را بر عهده دارد. جنکینز این فیلم را اینگونه معرفی می‌کند. این فیلم توسط تام مک کارتی به صورت اختصاصی برای او نوشته شده است.
فیلم بعدی او یک کمدی رومانیک به نام Waiting For Forever خواهد بود.

KATE WINSLET
The Reader فیلمی است که کیت برای بازی در آن نامزد دریافت اسکار شده است. او نیز مانند آنجی، سی و سه ساله است و در این فیلم نقش Hanna Schmitz را بازی می کند. این فیلم سالهای پیش از جنگ آلمان نازی را روایت می کند.
وینسلت جوانترین بازیگری است که تا کنون شش بار کاندیدای دریافت اسکار شده است اما تاکنون موفق به دریافت آن نشده.
گریم او در این فیلم یکی از نقاط قوت فیلم است که به خوبی کیت را از چهره ای زنی زیبا به یک جنایتکار جنگی تبدیل کرده است. او برای این چهره متفاوت هفت ساعت و نیم زیر گریم بوده و این واقعا طاقت فرساست.
آیا انتظار کیت به سر می‌رسد و او امسال اسکاری می شود؟ نظریه ای هست که می‌گوید، هر فیلمی که درباره جنگ جهانی دوم و هولوکاست ساخته شود اسکار می‌گیرد. فهرست شیندلر، نجات سرباز رایان و پیانیست از نمونه‌هایی است که این فرضیه را تحقق می بخشد. پس درباره کیت هم میتوان امیدوار بود که فیلمی درباره جنگ جهانی اسکاری را نصیبش می کند.

ANNE HATHAWAY
او بیست و شش سال سن دارد و برای فیلم “Rachel Getting Married” کاندیدای دریافت اسکار شده است. او در این فیلم نقش کیم را بازی می کند که خواهرش در آستانه ازدواج قرار دارد.
این نخستین بار است که او نامزد دریافت جایزه ای چون اسکار می شود. پیش از این هم برای همین نقش کاندیدای کسب گوی طلایی بود که این عنوان به او نرسید.
او اصرار دارد که شخصیت اصلی خودش شبیه “کیم” در این فیلم نیست. او در این باره می گوید که “کیم” بی نهایت صادق است و من  فرد با ادبی هستم و سپس می خندد!
پروژه بعدی که او در آن حاضر خواهد شد نقش “ملکه” در “آلیس در سرزمین عجایب” تیم برتون است. همچنین در کمدی رمانتیکی با عنوان The Fiance بازی خواهد کرد.

MERYL STREEP
بازیگر پنجاه و نه ساله و محبوب ما برای بازی در فیلم “شک” نامزد دریافت جایزه است. او این جایزه را مدیون خواهر Aloysius است مدیر تنگ نظر یک مدرسه کاتولیک.
اگر به سابقه او در زمینه اسکار نگاهی بیاندازیم متوجه می‌شویم که با یک رکورد‌دار طرف هستیم. او تا به حال ۱۵ بار نامزد دریافت اسکار شده است. اما تنها دو بار موفق به کسب آن شده. یک بار برای فیلم Sophie’s Choice  در سال ۱۹۸۲ و یک بار هم به عنوان بهترین بازیگر مکمل زن در فیلم Kramer vs. Kramer.
فیلم بعدی او اثری است با نام Julie & Julia که یک کمدی خواهد بود.

MELISSA LEO
او برای بازی در فیلم “رودخانه یخ زده” نامزد دریافت اسکار شده است. بازیگر چهل و هشت ساله ای که نقش Ray Eddy را در این فیلم بازی می کند. Ray زن فقیری است که مهاجران غیر قانونی را در مرز مریکا و کانادا جا‌به‌جا می کند.
او نیز نخستین بار است که نامزد جایزه اسکار می شود.
او در آینده با Ellen Burstyn و Hilary Duff در درامی که به ارتباط نسل‌های مختلف میپردازد بازی خواهد کرد.

ANGELINA JOLIE
او سی و سه ساله است و برای بازی در فیلم “بچه عوضی” (Changeling) نامزد دریافت اسکار است. او در این فیلم نقش مادری را بازی می کند که برای یافتن پسرش می جنگد. پسر او گم شده است و پلیس کودک دیگری را به عنوان فرزند گمشده، به او میدهد. اما او کوتاه نمی آید و به نوعی وارد جنگ با پلیس می شود.
او در سال ۲۰۰۰به عنوان بهترین بازیگر مکمل زن در فیلم “Girl, Interrupted” اسکار گرفت.
فیلم بعدی او Salt  نام دارد که اثری هیجان انگیز خواهد بود و در بهار امسال اکران خواهد شد. این فیلم را Phillip Noyce خواهد ساخت.

منبع: EW

بهترین فیلم:

- سرگذشت عجیب پنجامین باتن
- فراست/نیکسون
- میلک
- کتاب خوان
- میلیونر زاغه نشین

بهترین کارگردان:

- دنی بویل – میلیونر زاغه نشین
- استیفن دلدری – کتاب خوان
- دیوید فینچر – سرگذشت عجیب بنجامین باتن
- ران هاوارد – فراست/نیکسون
- گاس ون سنت – میلک

بهترین هنرپیشه مرد نقش اول:

- ریچارد جنکینز – میهمان (The Visitor)
- فرانک لانگلا – فراست/نیکسون
- شان پن – میلک
- برد پیت – سرگذشت عجیب بنجامین باتن
- میکی رورک – کشتی گیر

بهترین هنرپیشه نقش اول زن:

- ان هداوی – ریچل عروسی می کند
- آنجلینا جولی – Changeling
- ملیسا لئو – رودخانه یخزده
- مریل استریپ – شک
- کیت وینسلت – کتاب خوان

بهترین هنرپیشه نقش دوم مرد:

- جاش برولین – میلک
- رابرت داونی جونیور – توفان حاره ای
- فیلیپ سیمور هافمن – شک
- هیت لجر – شوالیه سیاه
- مایکل شنون – جاده انقلابی

بهترین هنرپیشه نقش دوم زن:

- ایمی آدامز – شک
- پنه لوپه کروز – ویکی کریستینا باسلونا
- ویولا دیویس – شک
- ترجی پی هنسون – سرگذشت عجیب بنجامین باتون
- ماریسا تومی – کشتی گیر

بهترین فیلم خارجی:

- روانچه – اتریش
- کلاس – فرانسه
- گروه بادر ماینهوف – آلمان
- عزیمت – ژاپن
- والس با بشیر – اسرائیل

توضیح: لیست فیلمهای نامزد اسکار از بی بی سی

استرالیا
پسر جهنمی ۲: ارتش طلایی
سرگذشت عجیب بنجامین باتن
سفر به مرکز زمین
شوالیه تاریکی
مرد آهنی
مومیایی: مقبره امپراطور اژدها

و اما اسامی فیلم‎هایی که از راهیابی به مرحله بعد بازمانند عبارت است از وقایع نگاری نارنیا: شاهزاده کاسپین، کلاورفیلد، روزی که زمین ایستاد، هنکاک، هالک شگفت انگیز، ایندیانا جونز و قلمرو جمجمه بلورین، ذره ای آرامش و وقایع نگاری اسپایدرویک.
اسامی تمامی نامزدان نهایی ۸۱مین دوره جوایز آکادمی در روز پنج شنبه ۲۲ ژانویه (سوم بهمن) و ساعت ۵:۳۰ قبل از ظهر به وقت محلی از سالن سموئل گلدوین آکادمی اعلام میشود.
و جوایز در روز یکشنبه ۲۲ فوریه (چهارم اسفند) با برگزاری مراسم به رسم هر ساله در سالن کداک تیاتر واقع در های‎لند سنتر هالیوود اهدا خواهند شد و به طور موستقیم از شبکه تلویزیونی ABC پوشش داده خواهد شد.