اما مشکلی وجود دارد. کالینز ادعا می کند که پسر پیدا شده فرزند او نیست. پلیس لس آنجلس که زیر آتش فساد و بی قانونی گرفتار است، این پرونده را به عنوان یکی از نمونه های وظیفه اجرایی خوب خودشان بیان می کنند. هرچند که پسر پیدا شده سه اینچ از والتر کوچکتر است و حتی معلم و همکلاسی هایش او را تشخیص نمی دهند و طرز ترتیب دندانهای او هم با والتر واقعی یکی نیست. پلیس کالینز را بیمار “دیوانه” می خواند و او را در بند بیماران روانی حبس می کنند. اما ناپدید شدن خود او به موضوع یک برنامه صبح رادیویی یک واعظ به اسم ریو گوستاو بریجلب (جان مالکویچ) که برعلیه فساد پلیس قد علم کرده است، تبدیل می شود. در این میان، یک کارآگاه مصمم به اسم لستر ابرا (مایکل کلی) در یک مرغدانی بیرون از وینسول، اجساد ۲۰ پسر جوان را پیدا می کند.

شیوه روایی ایستوود از داستان همانند ساختار یک “تریلر” بنا نشده است بلکه سعی در باز کردن گره یک بی عدالتی دارد. روشن است که سردمداران پلیس لس آنجلس از یک چیز فرمان می برند و محافظت می کنند. از شهرت و اعتبار تیره خودشان. کالینز به دیگر زنان زندانی دیگر که تنها جرمشان فقط رنجاندن یک پلیس بوده است ملحق می شود. تاسیسات قضایی آنها را دواخور می کند، معالجات شک آوری بر آنها روا می دارد و هر معترضی را سر جای خود می نشاند. بطوری که بیماری ذهنی به عنوان یک جنایت شناخته می شود. این تمام آن چیزی است که این فیلم برآن بناشده است و براساس یک داستان واقعی درست شده است.

ایستوود یکی از فاخرترین کارگردانانی است که هم اکنون مشغول به کار است. بعضی اوقات ذکر می کنم که از مردن Fassbinder در سن ۳۸ سالگی و دهه ها نساختن فیلم برای ما تاسف می خورم. همچنین از ایستوود هم ناراحت هستم که چرا تا ۴۱ سالگی هیچ فیلمی نساخت. ما نمی توانیم او را به عنوان یک بازیگر از ذهن هایمان خارج کنیم. اما بسیاری از فیلم های بزرگ او در مقام کارگردان بعد از “سن بازنشستگی” به وجود آمده اند. بعضی از کارگردانان از جوانی شروع می کنند و خسته می شوند. اما هنوز دود از کنده بلند می شود.

“بچه اشتباهی”، صراحت و صرفه جویی مربی کلینت ایستوود، دان سیگل، را به نمایش می گذارد. فیلم حتی یک “جلوه” غیر ضروری را در خود نمی بیند. هیچ کار تزئینات هنری در آن دیده نمی شود. هیچ شیرین کاری تکان دهنده در آن وجود ندارد. فیلم یک موسیقی متن (توسط ایستوود) را در خود دارد که شاهکار نیست اما گوشنواز است. به سادگی داستان بیرحمانه خودش را بیان می کند و پلیس لس آنجلس را روبروی آن قرار می دهد. “بچه اشتباهی” داستان یک سازمان است که سر تا پا بر دروغ، تقلب، شکنجه، اعتراف گرفتن به زور، بنا نهاده شده است و البته سعی در نشان دادن چهره خوبی از خود می باشند.

سازمان پلیس لس آنجلس به اندازه کافی نمایی تاریک از خود به جا گذاشته است و در فیلم های اخیر بسیار به آن تاخته اند. فیلم هایی همچون”محرمانه لس آنجلس”، “روز تمرین”و “تراس لاکویو” بسیاری از فیلم ها پلیس های فاسد را درگیر ماجرا می کنند اما هیچ سازمان پلیسی به صورت دراماتیکی به تصویر کشیده نشده است. بله، پلیس های قهرمان هم وجود دارند اما آنها مستقل هستند و تک رو. هری کثیف با تمام مشکلاتش، محتملا این فیلم را تحسین می کند.

جان مالکویچ و جف پیرسون به عنوان وکیلی که پرونده کالینز را قبل از پلیس ها بررسی می کند، بسیار خوب از عهده نقش شان بر آمده اند. شاید محکم ترین اجرای فیلم به جیسون باتلر هارنر در نقش گوردن نورثکات قاتل است. نمی توان کاراکتر او را در یک برگ تشریح کرد. بازی مسحور کننده هرنر هر بیننده ای را انگشت به دهان می کند. او نقش یک قاتل مریض را بازی نمی کند، بلکه روح یک قاتل را در نقش می دمد.

فیلمنامه نوشته شده توسط مایکل استرازینسکی در ضمن مختصر بودن، درام بودن و خلاق بودن، یک داستان حقیقی را بیان می کند. هیچ گاه نمی توان مردی مثل نورکات را تشریح کرد. تمام پس زمینه زندگی نورثکات بطور عاقلانه ای توسط ایست وود شرح داده شده است. وهم آور، آنچنان که هست. نورثکات همانند مردی مثل جان وین، تد بانی و جفری داهمر بر داستان سوار می شود. بطور شگفت آوری خبیث، غیر قابل توضیح و غیر قابل نفوذ. شما مجبور نیستید برای خبیث نشان دادن خودتان دندان قروچه کنید.

جولی نقش کریستین کالینز را بدون تزئینات و حواشی اضافی اجرا می کند. او در یک شرکت تلفنی سرپرست است، عاشق پسرش است، در یک خانه ییلاقی دلپذیر زندگی می کنند و همه چیز به خوبی پیش می رود. او همانند هر مادری به مفقود شدن پسرش واکنش نشان می دهد. اما همین که هفته ها به ماهها تبدیل می شوند و پسری جعلی را به او معرفی می کنند، خشم و غضب او آنقدر اوج میگیرد تا زمانی که کل ساختار پلیس لس آنجلس را به زیر می کشاند. مالکویچ در نقش کشیش بسیار پر انرژی است. او در مقام کشیش یک رهبر مقدس نیست که مستقیما از طرف خدا مردم را راهنمایی کند بلکه یک فعال مذهبی است. و یک چیز دیگر، شما دوست دارید، پسری را که به جای والتر اصلی به کالینز تحویل داده می شود را بغل کنید.

منبع: Coming Soon

به گزارش رویترز، به لحاظ تکنیکی هر فیلمی که از آغاز سال جاری میلادی حداقل یک هفته در لس آنجلس پرفروش بوده، شانس حضور در رقابت‌های اسکار را دارد، اما نیمه اول سال همیشه از نظر نمایش فیلم‌های اسکاری ضعیف است و امسال نیز استثنا نیست.

جشنواره فیلم کن امسال موقعیت را چندان مشخص نکرد، هر چند صرف‌نظر از چند فیلم غیر‌‌انگلیسی ‌زبان، «معاوضه» کلینت ایستوود با بازی آنجلینا جولی نام خود را به‌عنوان یک رقیب مهم مطرح کرد. باقی فیلم‌های پاپ‌کورنی تابستان عموما از نظر حضور در رقابت اسکار ارزشی ندارند.  گو اینکه اگر پس از نمایش «شوالیه تاریکی» از ۱۸ ژوئیه، منتقدان و تماشاگران حضور هیث لجر، بازیگر فقید را به نقش جوکر مورد تحسین قرار دهند، استودیوی برادران وارنر برای آغاز مبارزه تبلیغاتی از طرف او آماده است. تاکنون تنها یکبار پیش آمده یک بازیگر پس از مرگ خود برنده جایزه اسکار شود.

این اتفاق سال ۱۹۷۷ برای فیلم شبکه روی داد و پیتر فینچ چند ماه پس از مرگ به‌عنوان بهترین بازیگر سال معرفی شد. در تاریخ برگزاری مراسم آکادمی، پنج بازیگر دیگر نیز پس از مرگ نامزد اسکار شدند که جیمز دین برای دو فیلم «شرق بهشت» و «غول» یکی از آنها بود. در حالی که کارشناسان اسکار در انتظار فصل پاییز و راه افتادن موج فیلم‌های اسکاری هستند، رقابت فیلم‌های انیمیشن از همین حالا آغاز شده است. منتقدان تازه شروع به ارزیابی فیلم «وال ـ ای» کرده‌اند و رابرت ویلونسکی نویسنده «ویلیج وویس» از آن به‌عنوان فیلمی بسیار باشکوه و کاملا صمیمی نام برده است.

اما حرف و حدیث‌ها درباره این فیلم که روایتگر یک روبات دلشکسته است از همین حال آن را به‌عنوان یکی از رقبای جدی در بخش انیمیشن مطرح کرده است. پارسال براد برد خالق انیمیشن «راتاتوی» در مقطعی قصد داشت فیلم خود را در بخش اسکار بهترین فیلم قرار دهد، اما در نهایت قانع شد بهتر است روی بخش انیمیشن متمرکز شود که پیروزی در آن بسیار راحت بود.

همین اتفاق نیز افتاد، ضمن اینکه فیلم او در چهار رشته دیگر نیز نامزد شد. در هر حالت، فیلم انیمیشن رایانه‌ای وال ـ ای باید بخش اسکار فیلم انیمیشن را تحت کنترل خود درآورد و اکنون می‌توان درباره دو نامزد احتمالی دیگر این بخش گمانه‌زنی کرد. «هورتن صدای یک هو می‌شنود» با صدای جیم کری در نقش اصلی می‌تواند یکی از این رقبا باشد.

در این بین انیمیشن «کنگ فو پاندا» و «ماداگاسکار: فرار به آفریقا» که هنوز اکران نشده نیز شانس حضور در بخش بهترین فیلم انیمیشن را دارند. دیگر فیلم‌های احتمالی این بخش یکی «والس با بشیر» است که داستان آن در بحبوحه جنگ لبنان روی می‌دهد و امسال در بخش مسابقه کن پخش شد و دیگر «کورالین» هنری سلیک که با اقتباس از کتاب نیل گیمن اواخر دسامبر اکران می‌شود.

در بخش فیلم زنده، تصویر پیش رو بسیار محو‌ است. «بچه عوضی» ایستوود در جشنواره کن با نقدهای تحسین‌آمیز روبه‌رو شد و فیلم در مسیری قرار گرفت که «رود میستیک» او در سال ۲۰۰۳ طی کرد. بازی جولی در این فیلم به نقش مادری تنها که به خاطر بچه گمشده خود با پلیس لس آنجلس درگیر می‌شود، نام او را به‌عنوان یک نامزد قطعی مطرح کرده است.

اما نباید فراموش کرد جولی پارسال نیز با فیلم «یک قلب توانا» چنین شرایطی داشت، اما در نهایت از راهیابی به فهرست نهایی بخش اسکار بهترین بازیگر زن بازماند. سؤال اصلی درباره دیگر فیلم‌های آمریکایی است که اولین بار در جشنواره کن اخیر پخش شدند.
«چه» استیون سودربرگ، «نیویورک، جزء به کل» چارلی کافمن و «دو عاشق» جیمز گری هر سه شهر کن را بدون قراردادهای پخش ترک کردند و این احتمال مطرح شد که شاید هیچکدام از آنها نتوانند در فصل جوایز امسال مورد توجه قرار گیرند. با وجود غیبت رقبای خیلی جدی هنوز چند فیلم هست که می‌توان روی آنها حساب کرد.

لئوناردو دی‌کاپریو فیلم با موضوع سازمان سیا «مجموعه دروغ‌ها»ریدلی اسکات و درام «مسیر انقلابی» سام مندس را آماده نمایش دارد که در فیلم دوم با کیت وینسلت همبازی است. وینسلت در خواننده استفن دالدری نیز نقش‌آفرینی کرده که داستان آن در آلمان جنگ جهانی دوم روی می‌دهد.

«تردید» جان پاتریک و «فراست»  نیکسن ران هوارد دو رقیب احتمالی دیگر هستند که از روی نمایشنامه‌های برنده جایزه اقتباس شده‌اند. در این بین چند فیلم مطرح نیز با اقتباس از رمان‌های تحسین‌شده ساخته شده‌اند که از جمله این فیلم‌ها می‌توان به کوری فرناندو میره‌یس، «زندگی مخفی زنبورها» جینا پرینس،  «بیتوود» و «جاده» جان هیلکوت اشاره کرد.

دیوید فینچر نیز فیلم «مورد عجیب بنجامین باتن» را بر مبنای داستان کوتاه اف. اسکات فیتز‌جرالد آماده نمایش دارد که در آن براد پیت، کیت بلانشت و تیلدا سوئینتن بازی می‌کنند. در حوزه فیلم‌های پرهزینه باز لورمان با فیلم « استرالیا» به پرده نقره‌ای بازگشته که نیکول کیدمن و هیو جکمن در آن نقش‌آفرینی می‌کنند و داستانش پیش از جنگ جهانی دوم روی می‌دهد.

الیور استون هم این روزها در حال کار روی فیلم «دبلیو» درباره جورج بوش است و گاس ون سنت نیز به تازگی ساختن فیلم «میلک» را با موضوع هاروی میلک، سیاستمدار آمریکایی دهه ۱۹۷۰ به پایان رسانده که شان پن، امیل هیرش و جاش برولین بازیگران آن هستند.ویل اسمیت که با فیلم «در جست‌وجوی خوشبختی» گابریل موچینو نامزد اسکار شد، در فیلم «هفت پوند» بار دیگر با موچینو کار می‌کند. کایرا نایتلی درام تاریخی «دوشس» را آماده نمایش دارد که در آن با رالف فاینس همبازی است و رابرت داونی جونیر نیز در «تک‌نواز» جو رایت نقش خبرنگاری را بازی می‌کند که با یک موزیسین بی‌خانمان با بازی جمی فاکس دوست می‌شود.

دانیل کریگ در «مقاومت» اد زوئیک رهبری یک گروه از نیروهای مقاومت لهستان را در سال‌های جنگ جهانی دوم به‌عهده دارد و برادران کوئن نیز این بار با کمدی «پس از خواندن بسوزان» بازگشته‌اند که فیلم افتتاحیه جشنواره ونیز امسال است و جورج کلونی و براد پیت در آن حضور دارند. با این حال گمانه‌زنی درباره رقبای جدی اسکار ۲۰۰۹ هنوز خیلی زود است. خاطرتان باشد پارسال این موقع هیچکس حتی اسم فیلم «جونو» را نیز نشنیده بود.

منبع: همشهری آنلاین

تحت تعقیب (Wanted) فیلم اکشنی است که ظاهرا بر اساس داستان های مصوری ساخته شده است اما عملا ارتباط چندانی با آنها ندارد این کامیک بوکها را مارک میلر خلق کرده است.
این فیلم را Timur Bekmambetov کارگردانی کرده و در آن بازیگرانی چونJames McAvoy ،Morgan Freeman و Angelina Jolie به ایفای نقش پرداخته اند. تهیه این فیلم از آوریل سال ۲۰۰۷ آغاز شده و تاریخ رسمی اکران آن، ۲۷ ژوئن ۲۰۰۸ خواهد بود. این فیلم در ایالات متحده با درجه R و در انگلستان با درجه ۱۸ پخش خواهد شد و این درجه بالا هم که ممکن است عامل توقفی برای فروش فیلم باشد به دلیل کلام سخت و صحنه های پر از خشونت است.

داستان:
ویزلی گیبسون (جیمز مک آوری) فرصت و مجالی می یابد تا انتقام قتل پدرش را از قاتل بگیرد. گیبسون از طرف دوست پدرش Sloan با بازی مورگان فریمن دعوت می شود تا راه پدر را ادامه دهد. فاکس دستیار Sloan است که نقش او را آنجلینا جولی بازی می کند او به عنوان مربی گیبسون مشغول به کار می شود. کسی که در انجام کارها و پیشرفت ها گیبسون را همراهی می کند.

شخصیت ها:
جیمز مک آوری در نقش ویزلی گیبسون: کسی که در اتاقکی در یک شرکت کار می کند او دوست دختر بی وفایی داشته و رابطه آنها به همین دلیل محو شده است. همچنین رییس او با ویزلی رفتار خوبی ندارد و معمولا خشن است. مک آوری در اکتبر ۲۰۰۶ برای بازی در نقش اول این فیلم انتخاب شد و در همان زمان هم برای انجام تست در مقابل دوربین قرار گرفت.
مورگان فریمن در نقش Sloan : بازی او در نقش یک قاتل کاریزماتیک بسیار خوب بود او دوست پدر مقتول ویزلی نیز بوده است.
فاکس با بازی آنجلینا جولی: دستیار جذاب فریمن کسی که از ته قلب و با عشق خدمت می کند. او در مارچ ۲۰۰۷ به بازیگران این فیلم اضافه شد. هنگامی که کار باز نویسی فیلمنامه انجام شد و نقش او هم در داستان گنجانده شد.

کامیک بوکهای Wanted نخستین بار توانست توجه استودیوی یونیور سال را به خود جلب کند. طرفداران این داستان های مصور هم در پی این بودند که ساخت این فیلم را استودیوی موجه و اسم و رسم داری به عهده بگیرد تا کار نهایی طرفداران را ناامید نکند. در سال ۲۰۰۴ مقدمات ساخت این فیلم توسط کمپانی مهیا شد و در سال ۲۰۰۵ کارگردان روسی آن به پروژه اضافه شد. این فیلم نخستین فیلم انگلیسی کارگردان بود. از همان زمان بود که فیلمنامه نویسان کار بر روی فیلمنامه را آغاز کردند. مارک میلر خالق اصلی این داستان طرح اولیه فیلمنامه را نپسندید. او برای بهبود کار هدف خود را برای سازندگان روشن کرد و گفت: فیلمی که من میخواهم دقیقا مخالف فیلم مرد عنکبوتی است. مردی که در درون خود استعداد ها و نیروهایی را کشف می کند اما از آنها برای کار خیر استفاده نمی کند. فیلمنامه تغییراتی به خود دید و می توان گفت بیشتر آمریکایی شد! اما با این حال در مرتبه دوم فیلمنامه بیش از پیش به روح داستان وفادار ماند.

“کونگ فو پاندا” داستانی است که تقریبا عنوانش آن را بیان می کند. بسیار سخت است که یک پاندای بزرگ و پشمالو را تصور کنی که هنر های رزمی انجام می دهد و شما می فهمید که بر خلاف تمام فرمولهای عرفی قبلا، با شما رو برو می شود که خودش را به موفقیت محکوم می کند. فیلم برای تماشاگران کودک و نوجوان درست شده است که در جذب این قشر موفق بوده و حوادث اش را در انیمیشن سینما اسکوپ به صورت فوق العاده ای ترسیم کرده است.

فیلم با پاندایی شروع می شود به نام پو (po) (با صدای جک بلک) او به قدری چاق است که به سختی می تواند از تختش بلند شود. او برای پدرش آقای پینگ در یک مغاره ماکارونی کار می کند. آرزوی دیرینه و افسانه ایش نمایان می شود. فیلم پر شده است از حجم عظیمی از مخلوقات عجیب و غریب که در عمل تقریبا همه شون شبیه هم هستند.

آنها در دره ای زیبا با یک معبد قدیمی که در بالای آن قرار دارد، زندگی می کنند. این معبد پله های زیادی دارد که پوی خپل ما به سختی می تواند از آن بالا رود، اما به وسیله یک واگن کشان کشان بالا می رود . تمام اهالی دره در آنجا جمع می شوند برای شاهد بودن اینکه اژدهای جنگ جو، تای لانگ (یان مک شین) چه کسانی را برای مبارزه کونگ فو انتخاب می کند . پنج مدعی قهرمانی انتخاب می شوند. پنج نفر تند و تیز. میمون (جکی چان)، پلنگ (آنجلینا جولی)، آخوندک (مث راجن)، افعی (لوس لیو) و ماهیخوار (دیوید کراس) پلنگ به نظر می رسد که قادر به انجام دادن هرگونه خرابکاری باشد اما بقیه کمتر تاثیر گذار به نظر می رسند. به خصوص آخوندک که بنظر می رسد یک اونس وزن دارد. هر پنج نفر توسط شی فو (shifu) ی عجیب تعلیم داده شده اند که با صدای داستین هافمن یکی از ابعادی ترین (dimensional) کاراکترهای داخل داستان است که به دیگران عمق زیادی نمی بخشد. بهر حال، بین این پنج نفر ، ارباب اوگوی (راندال روک گیم) که یک لاکپشت عهد باستانی است، یکی را انتخاب می کند، بله او بین این پنج نفر “پو” ی خپل و بیچاره را انتخاب می کند.

از این به بعد داستان ضرورا به یکی سری سکانسهای اکشن تبدیل می شود . بعد یه جورایی فیلم به داخل واقعیت هایی دور از ذهن می رود که مثلا مبارزان در هیچ جا زخمی نمی شوند و یا آسیب نمی بینند . حتی اگر از جاهای بلندی سقوط کند یا با کله به کنارصخره ها کشیده شوند. مبارزه ای طولانی بین تای لانگ و پو روی یک پل (آیا این پل را قبلا ندیده ایم؟)، روبه روی هم، دست در دست هم انجام می شود. مبارزه ای جانانه که همه کاری در آن شدنی است.

“کونگ فو پاندا” یکی از بزرگترین انیمیشن های اخیر نیست. از جهتی داستانی قابل پیش گویی است و من مجذوب کاریزمای پو شده بودم. زیبا درست شده است. سکانسهای اکشن بسیار پر انرژی هستند و به اندازه کافی کوتاه است که برای بینندگان بزرگتر قابل بخشش باشد. برای بچه ها البته از زیاد هم زیادتر است .

سوال : فیلم “قلب مقتدر” همانند این فیلم، کاراکتر شما، داستان قلمرو احساسی یک زن است که عشق اش را ربوده اند.
آنجلینا جولی: من نسبت به شباهت های این دو که عشق هایشان را که بسیار به آنها نزدیک است را گم می کنند، بسیار هشیار بودم. اما وقتی این فیلم نامه را خواندم نتوانستم آن را از یاد ببرم. به عنوان یک مادر، چیز بسیار متفاوتی بود. کریستین در بازه زمانی ای زندگی می کند که زنها حق اعتراض را نداشتند، کاری که ماریان پیرل انجام داد. کار کردن در این بازه زمانی برای من بسیار جالب بود . او زنی است که در دهه ۱۹۲۰ زندگی می کند و به عنوان زن بی پروای مدرن می دانستم که این کار چالش برانگیز و متفاوتی است. من نمی توانم چیزی بدتر از، از دست دادن یک بچه را تصور کنم. بخصوص که ندانی سرنوشتش چه می شود پس این برای من کار بسیار متفاوتی بود، هر چند که شباهت هایی را با فیلم قبلی ام داشتند.

سوال: چطور از فیلم نامه آگاه شدید؟
کلینت استوود: برایان گریزر فیلمنامه را به من داد و گفت که بخوانم. در آن موقع در راه سفری به برلین بودم و هنگام برگشت، در راه آن را خواندم و کاملا مجذوب آن شدم.
سوال: چالش های گفتن یک داستان حقیقی درباره مبارزه برای عدالت بدون از دست دادن نیروی احساسات آن افراد که درگیر هستند چه هست؟
کلینت ایستوود: به نظر، مثل هر دو یا سه دهه در لس آنجلس، اداره پلیس و ساختار سیاسی آنجا دستخوش تغییر شده است، جایی که آنها درگیر بعضی از مسائل و فعالیت های فسادکارانه شده اند. سال ۱۹۲۸ یکی از آن زمانها است. اینجا بچه ای گم شده است و می گویند که ما او را به شما باز میگردانیم، در عوض این که ماموری را به دنبال آن بچه بفرستند. او یک مادر مجرد است و شاید در آن روزگار نتواند به خوبی زندگی کند، کی میداند؟ او فقط می تواند با کمک یک وزیر که نقش او را جان مالکویچ بازی می کند به دنبال او بگردد و بعد از مدتی پرس و جو فقط چند جواب را دریافت می کند.

سوال: چطور از عهده نقش برآمدید؟
آنجلینا جولی: مطمئنا بیشتر نقش، مادر بودن و تصور کردن است که “اگر این اتفاق برای خودم افتاده بود …” ولی من مجبور بودم که چیز دیگری را پیدا کنم بخاطر اینکه، همانطور که گفتم، آنطور که ما امروز نسبت به مسائل واکنش نشان می دهیم، در آن زمان نمی توانستیم. این یک مسئله شخصی است ولی حقیقت دارد. من مادرم را چند ماه قبل از فیلمبرداری از دست دادم و برای من، کریستین بسیار شبیه به مادر خودم بود… بسیار منفعل از جهات زیاد و خیلی خیلی شیرین، اما وقتی که پیش بچه هایش می آمد ، مثل یک شیر بود. اما به عنوان یک مادر او زنی بسیار خجالتی بود. خوب، کریستین بسیار شبیه به مادر خودم بود و این راهی بود برای ملاقات دوباره با مادرم بعد از رفتنش و گذراندن زمانی با او.

سوال: آیا فیلم، امروز ایجاد طنین می کند؟
کلینت ایستوود: این قصد من بود برای ساختن داستانی که در زمانی، بسیار خبری بوده است، هرچند تاریخ خودش می تواند آن را تکرار کند و چه کسی می داند؟ از همان سال ۱۹۲۸ به بعد، تغییراتی در ساختار پلیس لس آنجلس (LAPD) انجام شده است که بعضی اوقات خوب بوده و بعضی اوقات بد. اما به هر حال، همانطور که قبلا اشاره کردم، در سازمان پلیس لس آنجلس روش های کنترل بسیار متفاوتی وجود داشته و این داستان خاص به طور ویژه ای از آب در آمده است. این زن، طرز برخورد بسیار سر سختانه ای دارد ، به طوری که تمام ساختار پلیس و سیاست لس آنجلس را زیر سوال میبرد. او در آن مقطع از زمان به عنوان اقلیت حساب می شد ولی از راه باز نایستاد و وقتی که او را به اطاق روان درمانی می برند، او همچنان به اعتراضش ادامه می دهد و این درس بزرگی برای منش بشریت است. این مادر در مقابل تمام شهر ایستاده است و مبارزه می کند.
آنجلینا جولی: به طور آشکارا، فیلم با سازمان پلیس لس آنجلس طرف است، اما ما همه می توانیم این گونه مسایل را در سرتاسر جهان ببینیم و نمونه های زیادی در دنیا وجود دارد. جاهایی را ببینید که مردم علیه حکومت های فاسد یا پلیس به مبارزه بر خواسته اند، ما هر وقت به اخبار نگاه می کنیم این چیزها را به وفور می بینیم. این عملی است از چیزهایی که امروز اتفاق می افتد و حقیقتی غیر قابل انکار.
کلینت ایستوود: حتی امروزه، بسیاری از مسائل مهم به دلیل بی علاقه گی مردم و از خود راضی بودن آنها حل نمی شود. باید صدایی وجود داشته باشد، در این داستان، این صدای زن و وزیر با هم بود که توانستند شهر را زیر سوال ببرند، ولی این می تواند امروز هم اتفاق بیافتد. در سالهای اخیر هم از این گونه اتفاقات افتاده است. در هر زمانی یکی هست که قدم جلو بگذارد و بگوید “دیگر طاقتم طاق شده، من دیگر اینو تحمل نمی کنم.”

سوال: دوست دارین که این مشکلات را مطرح کنین و آیا با اشکال قدرت مشکلی ندارید؟
کلینت ایستوود: دوست دارم این مسائل را مطرح کنم. طبیعتا شما همیشه داستانهایی را انتخاب می کنید که ارزش دراماتیک آن یا تضاد آن، منبع خود درام باشد. داستانهایی مثل این که کشاکش زیادی را می طلبد برای من بسیار جالب هستند. شما نمی خواهید داستانی را بیان کنید که همه چیز به طور بی عیب و نقص پیش برود. چون اصلا دلیلی برای گفتن آن وجود ندارد.

سوال: بازی در فیلمی به کارگردانی کلینت ایستوود چطور بود؟
آنجلینا جولی: شگفت انگیز. هرکسی هم که در این اطاق جای من بود این را می گفت. اول روز عصبی بودم (رو به ایستوود: “گوشهایت را بگیر چون میخواهم ازت تعریف کنم.”) ولی او واقعا رهبر بزرگی است. یک رهبر به تمام معنا نه فقط به عنوان یک کارگردان. دستوراتش قطعی است و در پیشبرد ساخت فیلم بسیار قاطع. به تک تک گروه فیلم سازی احترام میگذارد و وقتش را در اختیار آنان قرار می دهد. من هیچ وقت یک کارگردان را ندیده بودم که چنین محترم و قابل احترام باشد. نه به این خاطر که او کلینت ایستوود است، بلکه به این خاطر که او دلپذیر و متفکر است و با همه کس در ارتباط است. باعث افتخار بود. و مطمئنم که تمامی اعضای گروه همین را می گویند.

سوال: چرا داستان را درباره نسبیت حقیقت و دروغ بیان کردید؟
کلینت ایستوود: حقیقت مهم ترین چیز است. بسیاری از داستانهای توطئه ای سعی دارند که به حقیقت برسند و بیان حقیقت برای یک بازیگر از مهم ترین چیزهاست. راستگو بودن بزرگترین فضیلت در روی این کره است.

سوال: در رودخانه مرموز هم همانند این فیلم شما به بچه های افتاده در خطر ارتباط دارید.
کلینت ایستوود: خوب، بچه های در معرض خطر، بالاترین فرم درامی است که شما می توانید داشته باشید. گمشده یک مادر مطمئنا بزرگترین فاکتور این فیلم است همانند از دست رفتن معصومیت در رودخانه مرموز.

سوال: چرا این بار متمرکز شدن روی روابط یک مادر و پسر را انتخاب کرده اید؟
کلینت ایستوود: این طبیعت داستان است. روابط مادر و فرزند. همینطور که کاراکتر آنجلینا جولی در فیلم می گوید “پسرم همه چیزم است” خوب، مهم ترین چیز زندگی اش را از او دور کرده اند. این درام داستان است.

سوال: آیا فیلم راهی است برای نشان دادن قدرت مردم علیه حکومت؟
کلینت ایستوود: شما در جامعه ای زندگی می کنید که مردم قطعا نمی توانند حرف بزنند و زنان حق اعتراض نداشتند. در حالی که امروزه قادر به اعتراض هستند.
آنجلینا جولی: این چیزی است که دیدنش در عمل زیباست. دیدن کار عدالت. امروزه تم های بزرگی وجود دارد، عدالت بین الملل، عدالت محلی و… چیزی که حق است. در فیلم نامه، آنها شامل لس آنجلس می شود و وقتی که شما این داستان غیر قابل باور را می خوانید واقعا احساس می کنید که این واقعا اتفاق افتاده است. خواندن داستان مبارزه یک نفر علیه فساد و حق اعتراض کردن و حق رفتن به دادگاه و حق تغییر قانون همیشه دلگرم کننده است. این عالی است. ما (در آمریکا) این را داریم و آرزو دارم کشورهای بیشتری این حقوق را داشته باشند.

سوال: آیا چیزی را در فیلم نامه تغییر دادید؟
کلینت ایستوود: اولین بار که جو (جی مایکل استرازینسکی) را دیدم بسیار مراقب بودم که از روی فیلم نامه جلو بروم. من از او پرسیدم که اصل قضیه کجاست و او هم اصل قضیه را که همان لس آنجلس تایمز و روزنامه های منطقته لس آنجلس بود را برایم آورد. بسیاری دیالوگ های خسته کننده در فیلم بود و ما سعی در کم کردن یا حداقل جالب کردن آن داشتیم.

سوال: چرا خودتان در فیلم بازی نداشتید؟
کلینت ایستوود: دلیل این که چرا من در فیلم نیستم این است که بسیار جوانتر از آنم که بخواهم نقش یکی از آن پسرها را بازی کنم. چون هیچ نقشی برای من در فیلم نامه نبود. ترجیحا تمام وقتم را در پشت دوربین گذراندم. این یک چیز طبیعی است.

سوال: شما فیلم هری کثیف را در کن در ساحل به نمایش می گذارید. آیا درک شما از پلیس بودن از آن موقع عوض نشده است؟
کلینت ایستوود: خوب، ۳۸ سال پیش بود که هری کثیف به نمایش در آمد و در آن موقع خاص، آن فیلم بیشتر از یک داستان حادثه ای بود. اما همچنین آن نمایشی بود از پلیسی سرسخت که می خواست علیه تشریفات اداری که به نفع مجرمان بود، بایستاد. در آن زمان که آن فیلم ویژه به نمایش در آمد، فیلم های زیادی که قربانیان خشونت را نشان بدهد، وجود نداشت و آن فیلم توجه زیادی را به خود جلب کرد و واکنش های بسیاری نسبت به سیاست زمانه از آن فیلم برداشت کردند. اما هر جور واکنشی که نسبت به آن فیلم بود، برای من بسیار عالی بود. نقش جالبی با یک اسلحه مگنوم ۴۴ که می گفت ” احساس می کنی خوش شانسی؟”

سوال: شایعه شده است که شما به هری کثیف باز می گردید. حقیقت دارد؟
کلینت ایستوود: نه، این شایعه نادرست است. چون الان دیگه هری بازنشست شده و دیگر در سازمان پلیس کار نمی کند.

ترجمه شده از پریمیر

درباره داستان:
در چین باستان جایی که حیوانات صحبت می کنند. جایی که بدترین و شرور ترین موجود تای لونگ پلنگ است. تای لونگ از زندان فرار می کند. داستان درباره یک پاندای تنبل بی ادب و بی مسئولیت است. اسم این پاندا “پو” است. او بزرگترین علاقه مند کونگ فو در آن حوالی است. او در مغازه خانواده اش کاملا به درد نخور و بی مصرف است. ناگهان پو از طرف یک ستاره شناس معروف برای تکمیل کاری باستانی انتخاب می شود. رویاهای او به واقعیت تبدیل می شوند زمانی که می بیند میتواند به دنبال علاقه اش یعنی آموختن کونگ فو برود و زیر نظر استاد ارشد به تمرین بپردازد. اما قبل از اینکه او متوجه بشود. پلنگ کینه توز و خائن کارشکنی می کند. آیا او می تواند با این شرایط به رویاهایش وفادار بماند؟

دلایلی برای دیدن فیلم:
مهمترین مسئله در باره این فیلم لیست درخشان کسانی است که صدایشان را در اختیار کارکتر های فیلم گذاشتند. این اتفاق به نظر من از زمان اولین شرک و داستان کوسه ای رایج شد. یعنی زمانی که بازیگران بزرگ دست به کار شده و در انیمیشن ها هم شرکت کردند. در باره این انیمیشن هم چنین اتفاقی افتاد کافی است اسامی آنها را مرور کنید.

این فیلم یک اثر خانوادگی است که در خلال نمایش مطالب خوبی را به بیننده مخصوصا کودکان می آموزد. پیام فیلم در واقع خود باوری و یافتن خویش و مسئولیت پذیری است.

مطمئن باشید جذابیت های ویژه ای در این مسئله نهفته است که حیوانات با فنون رزمی با یکدیگر مبارزه کنند.

به گزارش BBC، سئوالی که این چند روز در جشنواره میان شرکت کنندگان مطرح بوده این است که چه فیلمی برنده نخل طلایی امسال می شود.

کن، به قولی تنها جشنواره بین المللی فیلم است که اهمیتی معادل اسکار دارد.

محور اغلب فیلم های بخش مسابقه جشنواره امسال را موضوعاتی چون فقر، تجاوز، جنایات سازمان یافته، فساد سیاسی و عملکرد نامناسب پلیس تشکیل می دادند.

کلینت ایستوود، بازیگر و کارگردان آمریکایی که تنها چند روز به جشن تولد هفتاد و هشت سالگی اش مانده، شانس تصاحب نخل طلایی را با فیلم “بچه اشتباهی” را دارد.

فیلم ببینده را به دهه بیست میلادی می برد و درباره زنی است که پسرش ربوده شده است؛ آنجلینا جولی، جان مالکوویچ و ایمی رایان بازیگران این فیلم هستند.

یکی از رقبای اصلی برای تصاحب جایزه اصلی، فیلم اسرائیلی “والس با بشیر” است. این فیلم مستند انیمیشن از آری فولمن، کارگردان اسرائیلی درباره کشتار صبرا و شتیلا در لبنان است.

ایل دیوو به کارگردانی پائولو سورنتیونو که درباره جولیو آندرئوتی، نخست وزیر پیشین ایتالیا و اتهامات علیه اوست، نیز بخت تصاحب جایزه اصلی را دارد.

در بخش رقابتی امسال، چند برنده پیشین نخل طلایی نیز حضور داشتند که از آن جمله می توان به ژان پی یر و لوک داردن اشاره کرد. این دو امسال با فیلم “سکوت لورنا” که درباره زن مهاجری است که برای اخذ تابعیت بلژیک، به یک ازدواج اجباری تن می دهد.

استیون سودربرگ نیز که پیش از این جایزه کن را به خود اختصاص داده، با فیلم “چه” درباره ارنستو چه گوارا از بخت های اصلی جشنواره امسال به حساب می آید. در این فیلم دو قسمتی چهار ساعته، بنیسیو دل تورو بازی می کند.

هیات داوران بخش رقابتی کن، شامل نه نفر است که امسال ریاست آن با شون پن، هنرپیشه و کارگردان آمریکایی است. ناتالی پورتمن و آلفونسو کوارون، کارگردان یکی از فیلم های هری پاتر، از جمله دیگر داوران این مسابقات هستند.

جایزه نخل طلایی، امشب توسط رابرت دونیرو، بازیگر سرشناس آمریکایی به برنده آن اهدا خواهد شد.