نقد و دیدگاه

بعضی وقت ها فیلم هایی ساخته می شنود که قبل از اکران، تمام توجه ها را به خود جلب می کنند. این جلب توجه ممکن است به دلیل بازی یک بازیگر معروف در نقشی متفاوت و یا فیلم یک کارگردان بزرگ و یا حتی همبازی شدن دو اسطوره ی بازیگری باشد. «قتل مصلحت آمیز» هم از آن دست فیلم هاست. با نگاهی گذرا به عوامل سازنده ی فیلم تقریبا هیچ نام آشنایی دیده نمی شود و تنها دلیل مهم بودن فیلم همبازی شدن دو نفر از بزرگترین و حرفه ای ترین بازیگران تاریخ سینما است. «آل پاچینو» و «رابرت دنیرو» در تجربه ای به یاد ماندنی در سال ۱۹۹۵ و در فیلمی از «مایکل مان» در نقش هایی به یاد ماندنی روبه روی هم قرار گرفتند. این فیلم علاوه بر بازی این دو با داستانی درگیر کنند و کارگردانی ماهرانه تبدیل به یک فیلم به یاد ماندنی و پرفروش شد و سکانس رودر رو شدن دو بازیگر افسانه در رستوران یکی از به یاد ماندنی ترین سکانس های سینماست.

اما «قتل مصلحت آمیز» آنقدر بی رمق است که حتی توجه طرفدارانه پر و پا قرص این دو بازیگر را هم به خود جلب نکرد و تقریبا همه ی آنها را ناامید کرد. انگار این دو بازیگر هر چه قدر پیر تر می شوند قدرت و مهارت خود را هم از دست می دهند. البته مهم ترین دلیل ناموفق بودن فیلم نه حضور ضعیف این دو بازیگر بلکه فیلمنامه ضعیف و کارگردانی ضعیف تر آن است. باید گفت بازی این دو هم نمی تواند ضعف های فیلم را بپوشاند.

فیلم داستان دو مامور پلیس پا به سن گذاشته ای را روایت می کند که بعد از سال ها دوستی یکی از آنها متوجه می شود قاتل زنجیره ای که در تعقیبش هستند کسی نیست جز همکار دیرینه اش. داستان فیلم ایده ی جالبی دارد ولی کارگردان تمام تلاش خود را کرده است تا این ایده را به خاک و خون بکشد. با نگاهی به کارنامه ی نه چندان درخشان کارگردان فیلم، تنها نکته ی قابل توجه را می توان همکاری قبلی او با «ال پاچینو» در« ۸۸ دقیقه» دانست که البته این فیلم هم به نوعی یک شکست محسوب می شود. ولی فیلمنامه نویس فیلم «Russell Gewirtz» را می توان با فیلم نامه ی «مرد نفوذی» و هم چنین قسمت دوم همین فیلم، فیلم نامه نویس نیمه موفقی دانست. همان طور هم که قبلا اشاره شد ایده ی کلی فیلم جالب است ولی این ایده آنقدر ساده گرفته شده است که درست در زمانی که باید بیننده را شوکه کند موفق به این کار نمی شود.

بازی های فیلم هم در بازی پاچینو و دنیرو خلاصه می شود و باید گفت که تا حدودی از حد فیلم فراتر می روند ولی با نگاهی به سابقه ی این دو بازیگر اصلا قابل قبول نیستند. اصلا شاید در کنار هم قرار گرفتن این دو بازیگر کار اشتباهی باشد چون همانگونه که در فیلم مشاهده می شود شخصیت آل پاچینو زیر سایه ی دنیرو می ماند و تنها در لحظات پایانی فیلم قدری مجال ظهور پیدا می کند. البته این مسئله را می توان تا حدی در جهت روند داستان هم دانست ولی به طور کلی بازی این دو در کنار هم باعث می شود که تاثیرشان کمتر شود.

در کل «قتل مصلحت آمیز» نه تنها در حد و اندازه ی تبلیغات و ستارگان خود ظاهر نمی شود بلکه حتی باعث لکه دار شدن کارنامه ی دو ستاره ی سینما هم شده است. البته این روند در فیلم های آخر این دو بازیگر هم مشاهده می شود. می توان گفت هم پاچینو و هم دنیرو در دوران پیری خود افتخارات جوانیشان را به باد می دهند ودیگر کسی با شنیدن نام این دو در عنوان بندی یک فیلم انتظار یک شاهکار را نمی کشد.

قتل مصلحت آمیز از همان سکانس شروع خود به بیننده ی خود ثابت می کند که یک اثر ضعیف و ساده انگارانه است که تنها امیدش برای فروش در گیشه دو برگ سوخته بیشتر نیست.