فیلم با صحنه باشکوهی برای معرفی فرانک لانگلا در نقش نیکسون شروع می شود. این گنجینه ای است که باید آن را برای آیندگان حفظ کرد. لانگلا به جای اینکه فقط دچار تقلید شود، در آن ذوب شد. او زیرکی، هذیان گویی، فربیندگی از دست داده و عصبیت غیر قابل اجتناب او را احیاء کرد. کاملا مشخص است که جایزه جشنواره تونی که به خاطر این نقش نصیب لانگلا شد، آخرین جایزه از مجموعه جوایز دیگر برای این نقش او نیست.

باید مایکل شین را هم تشویق کنیم که این نقش را به خوبی نقش تونی بلر در فیلم ملکه از مورگان انجام داد. او در این فیلم نقش فراست را با حالتی از حفظ اعتماد به نفس و در عین حال ترس از رویارویی با نیکسون بازی کرد. فراست می دانست که در آخر این مصاحبه یا برای همیشه حرفه اش را از دست می دهد یا یه بالاترین درجه ها می رسد. ضمنا این را هم می دانست که این کار را به تنهایی نمی تواند انجام دهد. برای همین دو خبرنگاری را که تشنه انتقام گیری از رئیس جمهور سابق و حاشیه های آن بودند با خود همراه کرد، یعنی باب زلنیک (الیور پلت) و جیمز رستون دوم (سم راکول). یکی از صحنه های جالب مربوط به زمانی است که رستون با نیکسون روبرو می شود و او با حالتی محجوب به او سلام می کند؛ و زلنیک خنده ای سر می دهد و می گوید: “اوه، خیلی ویران شدی.”

نیکسون با همسر ضعیف خود، پت (پتی مک کورمک) در ویلایی نزدیک دریا در سن کلمنت کالیفرنیا زندگی می کند و دریانورد بازنشسته ای به نام کلونل جک برنان (کوین بیکن) را به کار گرفته است. بیکن آدم استثنایی است که توانسته گرمای واقعی مردی را نشان دهد که وظیفه اصلی اش، نجات نیکسون از غروریست که او را فرا گرفته.

هوارد چهار نوار مصاحبه که در خانه دوست نیکسون بود را با مشقت و سختی تمام به دست آورد. دیدن تلاش نیکسون برای گریختن از بازی ای که فراست برای او ترتیب داده، انسان را شُکه می کند. او با اظهار نظری بیهوده، قبل از روشن شدن دوربین ها مانند مفتشین عقاید به فراست می گوید: “دیشب که فاحشه بازی نکردی؟” در آخر فراست تصمیم خود را می گیرد و به واترگیت می رود. در شب قبل از مصاحبه، نیکسون در حالت مستی و بی خبری به فراست تلفن می زند و از آنها به عنوان قربانیان نظام طبقاتی نام می برد که همیشه آنها را دور از دسترس نگاه می داشته. این تماس تلفنی کاملا افسانه ای است ولی با این حال تاثیر عمیقی بر فیلم گذاشت. دراماتیک ترین روش برای معرفی مردی که هیچ وقت از این جنبه به او نگاه نشده بود. بازی لانگلا در این مورد کاملا شگفت انگیز است.

هوارد با استفاده از این مصاحبه ها به عنوان روشی برای نمایش ریزترین لایه های آن که ذهنیت مردم را ساخته بود، مبتکرانه ترین کارگردانی خود را انجام داد. به عنوان مثال، نیکسون پیش از این هرگز تا این اندازه جوابگو یا مضطرب و بی پناه نشان داده نشده بود. فراست/نیکسون یکی از بهترین فیلم های سال است، و چیزی بیشتر از یک فیلم درام از ماجرایی حقیقی است. این فیلم به هسته زهرآلود فرهنگی ضربه می زند که سیاست را به عنوان یک نمایش تجاری معرفی می کند، فرهنگی که هنوز که هنوز است برای ما آشناست.

خلاصه داستان:
مارگو، دختر دانشجویی است که با بقیه دخترهای هم سن و سال خودش تفاوتی ندارد. باهوش و زیباست و در یک مرده شور خانه کار می کند. او شب ها در راهروهای بزرگ مرده شور خانه، به نظافت می پردازد. او شب ها با نگهبان آنجا، جورج تنها هست. جورج بعد از حادثه از دست دادن دخترش، رفتارش عوض شده و جواب کسی به جز مارگو را نمی دهد.
در یکی از شب های مرموز، مارگو با زن و شوهر و دختر کوچکشان که در جاده بدون بنزین شده اند و به مرده شور خانه آمده اند تا شاید از آنها بتوانند کمک بگیرند، همراه می شود و یک سری اتفاقات غیرعادی برای همه آنها میافتاد که در پی آن متوجه می شوند…

درباره فیلم:
فیلم مرده شور خانه (The Morgue) از هلدر گومز است که این سومین فیلم اوست. تلفظ نام فیلم “مورگ” است و نام کاراکتر دختر اصلی آن هم مارگو است که هم تلفظ و هم اسپلی شبیه به هم دارند.

نقد و بررسی:
متاسفانه نقد و بررسی خاصی برای این فیلم پیدا نکردیم. برگفته نظرات کاربران وب سایت IMDb در مورد این فیلم را به جای آن اعلام می کنیم.
۲۶۴ کاربر، به این فیلم درجه ۳.۳ از ۱۰ داده اند و از جلوه های ویژه ضعیف، تدوین نامناسب و داستان قابل حدس آن شکایت کرده اند.
یکی از کاربران گفته است که این فیلم حس واقعی ترس را به شما القا نمی کند حتی لحظه های وحشتناک آن، زیرا قاتل آن فقط در چند صحنه ظاهر می شود و تمام قتل ها به جز دو مورد، پشت دوربین اتفاق میافتاد.
به هر حال اگر طرفدار ژانر وحشت هستید، دیدن این فیلم را به شما توصیه می کنیم. درجه پایین در IMDb دلیل بر ضعیف بودن فیلم نیست.

خلاصه داستان:
در یک بعدازظهر بارانی، زن و شوهر جوانی به نام “لیسا” و “جیمی آشن” از طرف یک فرد ناشناس، بسته مرموزی را دریافت می کنند که یک عروسک عجیب و غریب مصنوعی در آن وجود دارد. سپس جیمی منزل را به قصد خرید غذای چینی ترک می کند و بعد از اینکه به خانه برمیگردد، بدن مُرده ی لیسا را با شکلی زننده و زبان بریده شده پیدا می کند. کارآگاه این پرونده، جیم لیپتون، جیمی را به عنوان مظنون درجه اول در نظر می گیرد.

جیمی در همان جعبه ی مرموز عروسک، نام شخصی به نام “ماری شاو” و آدرس شهری به نام “ریون فیر” را پیدا می کند. او به آنجا می رود تا هم مراسم تدفین لیسا را انجام دهد هم پرده از راز ماری شاو که عروسک گردان مشهوری در آن شهر بوده، بردارد.

جیمی متوجه می شود که ماری شاو در زمانی که شهر ریون فیر دوران طلایی خود را می گذراند، برنامه عروسکی داشته و در یکی از شب های اجرای برنامه اش، پسر بچه ای از حضار با ماری شاو گفتگویی مجادله آمیز میکند و بعد از آن شب، پسربچه گم می شود. آن پسربچه از اقوام جیمی بوده و خانواده پدری جیمی، برای انتقام از ماری شاو، او را می کشند و زبانش را می برند.

ماری شاو از آن زمان تا حال، در قالب عروسک هایش انتقام خود را از خاندان آشن می گیرد…

درباره فیلم:
فیلم سینمایی سکوت مرگبار اولین عنوانی که برایش در نظر گرفته شده بود، شششش… (Shhhh…) و سکوت (Silence) بود. بعد از آن پیشنهاد شد نامش را عروسک (The Doll) و ماری شاو (Mary Shaw) بگذارند که در آخر همین نام سکوت مرگبار انتخاب شد.

این فیلم را خالقان مجموعه هولناک اره، یعنی جیمز ون و لی وانل ساخته اند.

فیلمبرداری فیلم، ۶ ماه و ۱۷ روز طول کشید و بودجه آن تقریبا ۲۰ میلیون دلار بوده است.

شعر:
در فیلم، جیمی یادش می آید که وقتی بچه بود، مادرش شعری را در مورد ماری شاو و افسانه ی او برایش می خواند. متن این شعر را در زیر می خوانید:

از زل زدن به ماری شاو پرهیز کن
اون بچه ای نداره، فقط عروسک داره
و اگر اون رو در رویاهات ببینی
حواست جمع باشه که هیچ وقت جیغ نکشی
اگر پیدات کرد، این رو به خاطر داشته باش
تنها یک چیز هست که می تونه نجاتت بده:
سکوت. ششش…

در تبلیغات فیلم، نسخه دیگری از این شعر گفته شده بود که بیت آخر آن متفاوت بود:

و اگر اون رو در رویاهات ببینی
حواست جمع باشه که هیچ وقت جیغ نکشی
وگرنه، زبانت رو از حلقومت بیرون می کشه

باکس آفیس:
سکوت مرگبار در باکس آفیس موفق عمل نکرد. با وجود نقد و بررسی های متفاوت و اکران گسترده، تا اوایل آوریل ۲۰۰۷، تنها ۱۶.۵ میلیون دلار در امریکا فروخت. بعد از ۱۶ روز اکران خود در سینماها، به پایین کشیده شد. تا مارس ۲۰۰۸، در سطح جهانی، ۲۰ میلیون دلار فروخت و به همین دلیل ساخت دنباله هایی برآن، لغو شد.

نکته هایی از صحنه های فیلم:
در صحنه های پایانی فیلم، جایی که جیمی و کارآگاه لیپتون در حال قدم زدن در اتاق عروسک های ماری شاو هستند، یکی از عروسک هایی که روی زمین افتاده، عروسک فیلم “اره” است که خود جیمز ون و لی وانل آن را کارگردانی و تهیه کرده بودند.

سالن تئاتری که در فیلم نشان داده می شود و ساختمان بیرون آن، تماما با فناوری های کامپیوتری CG ساخته شده بودند.

دانی والبرگ که نقش کارآگاه لیپتون را بازی می کند، در مجموعه فیلم های اره هم نقش کارآگاه اریک متیو را بازی کرده است.

در پایان فیلم، هنگام پخش لیست عوامل، نوشته می شود که این فیلم تقدیم می شود به گرگ هافمن (Gregg Hoffman) که تولیدکننده فیلم بوده و در دسامبر ۲۰۰۵ فوت کرده است.

مقدمه:

فیلم زنان (The Women) بازسازی یک فیلم کلاسیک، ساخته ی جورج کیوکر (George Cukor) به همین نام و با شرکت ستاره های معتبر سال ۱۹۳۹ یعنی هفتاد سال پیش، نورما شیرر (Norma Shearer)، جان کرافورد (Joan Crawford) و رزالیند راسل (Rosalind Russell) است و به این ترتیب از فیلم های نوع خودش قدیمی تر است. این فیلم، آن موقع براساس نمایشنامه ای از کلر بوس لوس (Clare Boothe Luce) درست شده بود، که در زمان خودش یعنی سال ۳۶ بر روی صحنه برادوی بسیار گل کرده بود.

داستان فیلم در مورد یک دختر آرایشگر در یک فروشگاه بزرگ، شیک و گران در شهر نیویورک است که ماجرای رابطه ی یکی از دختر های فروشنده را با یک مرد زن دار و ثرومند، برای خانم متشخصی که از مشتریانش است، فاش میکند که از قضا شوهر یکی از دوست های این خانم از آب در می آید. به این ترتیب، هر چند ما این مردها را نمی بینیم، اما حرف ها درباره مردهاست. مردهایی که هوس بازی، عشق و خیانتشان، دوستی های میان این زن ها را به خطر میندازد. به این ترتیب به این فیلم نمی توان لقب زن محور داد.

کارگردان این فیلم، خانم دایان انگلیش (Diane English)، از فعالان حقوق زن است. به خصوص در کار سینما، به گروهی تعلق دارد که میگویند اگر همه ی دنیا هم عوض شده باشد، مرد محوری، مرد پرستی و مردسالاری در هالیوود عوض نشده است و از همین زاویه هم برای پیدا کردن تماشاچی برای فیلمش استفاده میکند.

نقد و بررسی:

هفته ی پیش در مراسم افتتاح اکران عمومی روایت امروز فیلم کلاسیک زنان در لس آنجلس، خانم دایان انگلیش، کارگردان فیلم از سختی ساختن فیلم های زن محور در هالیوود امروز شکایت می کند و می گوید برای راه انداختن و ساختن این فیلم، چهارده سال زحمت کشیده است.

فیلم زنان، از روی فیلم کلاسیک سال ۱۹۳۹ جورج کیوکر ساخته شده، آن هم براساس نمایشی از کلر بوس لوس بوده است. اثری زن محور با بازیگران تماما زن، با تمرکز بر واکنش زن ها به خیانت در زناشویی و دوستی.

بازیگر فیلم، اوا مندز (Eva Mendes)، می گوید مشکل زن بودن در هالیوود، کمبود نقش های مناسب برای زنان است.

در فیلم زنان، دبرا مسینگ (Debra Messing)، نقش دختر آرایشگری را بازی می کند که ناخواسته رازی سربسته درباره ی خیانت شوهر یک زن ثروتمند را فاش می کند.

دبرا مسینگ می گوید ساخته شدن این فیلم ۱۴ سال طول کشید، برای اینکه قدرتمندان هالیوود گفتند هیچ کس فیلمی درباره زن ها را نگاه نمی کند.

در فیلم زنان شخصیت های مرد نشان داده نمی شوند، اما همه حرف ها و کارهای زن ها، در واکنش به آنهاست.

تهیه کننده، ویکتوریا پرمن (Victoria Pearman)، می گوید حتی پوستر فیلم قدیمی زنان هم نشان می دهد که روایت اصلی در واقع درباره مردها بود. در حالی که فیلم ما، برعکس درمورد خود زن هاست.

بازیگران فیلم، انت بنینگ (Annette Bening) و مگ رایان (Meg Ryan) هم با این موافق هستند. مگ رایان می گوید آنچه او در این فیلم دوست دارد، این است که تاثیر به هم خوردن دوستی زن ها را در اجتماع و قلب و روح آنها نشان می دهد و تاکید می کند که این فیلم، در اصل فیلمی، در مورد دوستی میان این زن ها است.

خانم انگلیش، سناریست و کارگردان فیلم زنان، زن محور بودن را دلیل مقاومت تهیه کنندگان برای حمایت مالی از پروژه اش می داند. و گفت که ۱۴ سال طول کشید که من این فیلم را توانستم درست کنم. ولی باید گفت این اولین تجربه این خانم برای کارگردانی سینماست که ممکن است سرمایه دار در تامین بودجه برای این فیلم مکث کند. یعنی همه تقصیرها هم بر زن محور بودن فیلم نیست. ولی خانم دایان انگلیش حق زیادی به گردن حقوق زن ها دارد، و این هم به خاطر کارش در تلویزیون به عنوان نویسنده و گاهی هم تهیه کننده ی یک سریال موفق به نام مرفی براون (Murphy Brown) با شرکت کندس برگن (Candice Bergen) است (که اینجا هم یک نقش کوچک در فیلم دارد) که ده سال هر هفته از سال ۸۸ تا ۹۸ پخش می شد. شخصیت اصلی این سریال، مرفی براون با بازی کندس برگن، گوینده خبر تلویزیون بود و جذابیتش این بود که ارزش های قالب در اجتماع را به چالش می گرفت و به همین خاطر هم مورد حمله محافظه کاران قرار داشت. مثلا در امریکا بچه دار شدن او بدون شوهر، رسما مورد حمله و انتقاد شدید دن کوئل قرار که آن زمان معاون جورج بوش پدر، رئیس جمهور امریکا بود گرفت که می گفت این سریال بدآموزی دارد.

کارگردان سعی کرده با آوردن مگ رایان، انت بنینگ و دبرا مسینگ به عنوان شخصیت های اصلی قصه، آنها را تا جای ممکن آدم هایی معرفی کند که با هم فرق داشته باشند که تا با این کار بتوانند به گروه های مختلف اجتماعی دست یابی پیدا کنند و تماشاگر برای فیلم جذب کنند. به قول فاربر، منتقد هالیوود ریپورتر، دوستی این زنها، با این سلیقه ها و وضع خانوادگی، وضع اجتماعی و کاملا متفاوتشان، خودش قابل قبول به نظر نمی رسد. اصلا اینها چگونه با هم دوست شدند؟ فاربر معتقد است که همین آگاهی سیاسی فیلم و تلاش دایان انگلیش برای پیام دادن است که به جنبه های دراماتیک فیلمش هم لطمه زده است.

خانم انگلیش با وسواس و تلاش زیاد، خط های اصلی قصه ی فیلم سال ۱۹۳۹ و آن نمایش کلاسیک زنان را که در زمان خودش پرفروش و محبوب عام بود، حفظ کرده و مثلا اینجا می بینیم اگر در فیلم و آن نمایش ۷۰ سال پیش، خبر خیانت شوهر، فرصتی برای طنز اجتماعی به دست نویسنده می داد که به خصوص زن های طبقه مرفه را به خاطر اختلافی که بر سر نوع واکنش به این خبر و جار و جنجالی که می کردند و چگونه به همدیگر نیش و کنایه می زدند، دست بیاندازد، در نسخه امروزی این اثر، این خبر به جای اینکه بین زن ها اختلاف بیاندازد، این زن ها را به هم نزدیک می کند، به این ترتیب به جای مبارزه جویی با شوهر خیانتکار، نسخه جدید پر از اندرز در باره ی توان بخشی به زن ها است و به قول منتقد مجله تخصصی ورایتی، دایان انگلیش به اندازه کارگردان های زن دیگر، مثل نورا افران (Nora Ephron) یا ننسی مایرز (Nancy Meyers)، در به وجود آوردن احساس محبت و خوش بینی بین زنهای قهرمان هم موفق نیست. بنابراین نمی توان انتظار داشت که این روایت جدید از فیلم زنان مثل فیلم های زن محور اخیر از جمله فلان اند د سیتی و حتی ماما میا، در گیشه، فیلم موفقی از آب در بیاید.

فرق نسخه ۱۹۳۹ و ۲۰۰۸ این است که ۷۰ سال پیش، زن های این نمایش به خاطر جسارت، سر زبانی و نیش هایی که می زدند و جلوی همدیگر در برابر مردها می ایستادند امتیاز می گرفتند. اما الان اگر به فیلم نگاه کنیم، به قول منتقد مجله هفتگی نیویورک، گرایش در فیلم به طرف حساسیت، آسیب پذیری و خواهر خواندگی زن ها است. از دید این منتقد چیزهایی که برای امروزی کردن به داستان اضافه شده است، آن را از واقعیت دور کرده است. نه امروزی است و نه دیروزی. به عنوان نمونه، دیالوگ هایی درباره جراحی پلاستیک برای از بین بردن چین و چروک زمان از روی صورت ها، نتیجه عکس میدهد. زیرا هواس تماشاچی متوجه صورت این بازیگرهای جاافتاده مثل انت بنینگ و مگ رایان می شود که کلی کار جراح پلاستیک روی اینها شده است. در فیلم شوخی های زیادی گفته می شود که این شوخی ها بدتر نتیجه عکس داده است.

فیلم با همه این امکاناتی که در دست داشته، هنرپیشه های برجسته هالیوود و حتی حضور بت میدلر (Bette Midler)، کندس برگن (Candice Bergen) و چندین هنرپیشه مهم دیگر که نقش های کوتاه در فیلم دارند، نقد خوبی نداشته است. چون بیشتر به دنبال سیاست بازی و پیام رسانی بوده تا ساخت فیلمی تفریحی و سرگرم کننده.

از بهنام ناطقی، تایپ از سرزمین سینما

خلاصه داستان:
یک دختر گزارشگر تلویزیونی جوان و فیلمبردارش برای تهیه گزارش به شیفت شب یک ایستگاه آتش نشانی مراجعه می کنند. تلفنی به مرکز آتش نشانی می شود و خبر از زن میانسالی که در خانه اش دچار مشکل شده است را می دهند. آنها به همراه گزارشگر و فیلمبردار تلویزیونی به آن محل مراجعه می کنند. وقتی به آنجا می رسند، تمام سکنه ساختمان را مشاهده می کنند که در لابی ساختمان جمع شده اند. آتش نشان ها، گزارشگر و فیلمبردار به طبقه بالا مراجعه می کنند تا زنی که دچار مشکل شده را پیدا کنند. بعد از ورود به خانه زن مذکور، متوجه می شوند که او از حالت طبیعی خارج شده، قدرتی فراتر از حد عادی دارد و گلوی یکی از آتش نشان ها را به شدت پاره می کند. آنها از خانه فرار می کنند و وقتی قصد خروج از آپارتمان برای مداوای آتش نشان را دارند، متوجه می شوند که وزارت بهداشت، آنها را قرنطینه کرده و هیچ کس دیگر حق خروج از آنجا را ندارد. حال آتش نشان ها، گزارشگر و فیلمبردار و سکنه ساختمان در آنجا زندانی می شوند و بعد از مدتی آتش نشانی که گلوی او پاره شده بود هم به حالت همان زن در می آید و…

درباره فیلم:
فیلم سینمایی [ضبط]، فیلم ترسناک اسپانیایی است و همان طور که از نام آن پیداست، منظور از [●REC] همان عبارتی است که موقع ضبط فیلم، روی صفحه دوربین های فیلمبرداری ظاهر می گردد.
تمام فیلم را از دریچه دوربین کاراکتر فیلمبردار فیلم می بینیم. این فیلم سه تریلر داشته است و در دو تریلر اول، فیلم با تصاویر استاندارد نمایش داده شده بود ولی تریلر سوم از همین دوربین فیلمبرداری کاراکتر تهیه شده بود.
اگر فیلم Cloverfield را دیده باشید، باید بدانید که تصویربرداری این فیلم هم دقیقا به همان شیوه است.

نکته هایی از صحنه های فیلم:
فیلم در لوکیشن های واقعی تهیه و فیلمبرداری شده است. هیچ صحنه ای برای فیلم توسط عوامل فیلم ساخته نشده است.
صحنه ای که آتش نشان جوان از بالای پله ها به روی زمین پرت می شود از قبل به هیچ کدام از بازیگران گفته نشده بود و تمام عکس العمل هایی که در فیلم می بینید، عکس العمل واقعی آنها است.

بازسازی:
فیلم [ضبط] در ایالات متحده با عنوان “قرنطینه” (Quarantine) توسط جان اریک دادل (John Erick Dowdle)، بازسازی شده است و به زودی (۱۰ اکتبر ۲۰۰۸) اکران خواهد شد.

دنباله:
در اسپانیا اعلام شده است که قرار است دنباله ای برای [ضبط] با نام [ضبط] ۲ ساخته شود. هنوز تاریخ اکران مشخصی برای آن اعلام نشده است و شایعه شده است که سازندگان فیلم قصد دارند، تاریخ اکران را جلوتر از تاریخ اکران نسخه بازسازی امریکایی آن به نام قرنطینه قرار دهند.

نظر منتقدین:
این فیلم نظرات مثبتی را از جانب جمع کثیری از منتقدان به همراه داشته است. به عنوان نمونه در سایت Rotten Tomatoes بر اساس ۱۴ نقد و بررسی، فیلم ۹۳% از جانب منتقدان مقبول افتاده است. در سایت IMDb هم فیلم درجه بسیار بالای ۷.۸ را براساس نظر ۱۲.۴۹۵ کاربر و منتقد نصیب خود کرده است.
این فیلم جوایزی را هم در جشنواره هنرهای خارق العاده Gérardmer 2008 و جشنواره Cine de Sitges 2007 برنده شده است.

خلاصه داستان:
در تابستانی گرم، در اوایل دهه ۸۰، دو پسر مدرسه ای، تحت تاثیر فیلم رمبو تصمیم می گیرند فیلمی اکشن و ماجراجویانه را بسازند تا در جشنواره فیلم جوان BBC شرکت کنند و جایزه آن را نصیب خود کنند.

یکی از این پسر بچه ها به نام لی کارتر (با بازی ویل پولتر) که دانش آموزی شر و بد رفتار در مدرسه است، از دوربین فیلمبرداری و تجهیزات سینمایی برادرش به صورت مخفیانه برای تهیه فیلم استفاده می کند. پسر بچه دیگر به نام ویل (بیل میلنر) تفاوت های زیادی با دیگری دارد. ویل آرام و خجالتی است و خانواده او عضو انجمن مذهبی شهر هست و او حق ندارد فیلم یا تلویزیون ببیند.

وقتی لی کارتر به خاطر رفتار زشتش از کلاس اخراج می شود، با ویل که او هم به خاطر عدم اجازه دیدن ویدیو در کلاس مدرسه به راهرو آمده است، ملاقات می کند. لی اول او را به عنوان پادو انتخاب می کند ولی بعد از اینکه ویل فیلم رمبو را در خانه لی می بیند، او هم برای ساختن این فیلم تحریک می شود. به همین دلیل با هم دوستی نزدیکی پیدا می کنند.

حال ویل باید این راز (شرکت و ساختن یک فیلم) را از خانواده مذهبی خود پنهان نگاه دارد…

درباره فیلم:
فیلم سینمایی پسر رمبو فیلمی کمدی-درام است که برای اولین بار در جشنواره فیلم Sundance 2007 پخش شد. بعد از آن در جشنواره فیلم Newport Beach، جشنواره بین المللی فیلم سیاتل، جشنواره بین المللی فیلم تورنتو و جشنواره فیلم گلاسکو به نمایش گذاشته شد. علاوه بر اینها در ۵۱مین جشنواره فیلم لندن BFI هم پخش گردید. فیلم برای اولین بار در بریتانیا و ماه بعد در ایالات متحده به اکران در آمد.

پسر رمبو پروژه مشترک گارث جنینگز و نیگ گولداسمیت است. این دومین فیلم بلند آنها است و از تجربه کودکی خود جنینگ در سال های ۱۹۸۰ الهام گرفته شده است. همان سال هایی که تجهیزات فیلم سازی برای اولین بار در دسترس عموم قرار گرفت. فیلم فضای دوست داشتنی مدرسه های جامع انگلیسی را دوباره باز سازی کرده است و از موسیقی متنی آشنا برای تاثیر گذاری بیشتر استفاده کرده است.
اکثر صحنه های فیلم در شهرهای معروف انگلیسی فیلمبرداری شده است. سینمایی که در فیلم نشان داده می شود، سینمای آرت دکو است که از سال های ۱۹۸۹ تا ۲۰۰۴ متروکه بود. ویدیویی که از مسابقه BBC نشان داده می شود هم مربوط به همان سال ها است.

به خاطر مسائل کپی رایت برای اسم رمبو، در عنوان فیلم، در آخرِ اسم رمبو، یک W اضافه شده است که در پایان فیلم (بعد از پخش لیست عوامل)، صدای لی کارتر را می شنویم که می گوید رمبو را با W نمی نویسند. ویل هم در جوابش می گوید: اوه، باشه. کارتر هم می گوید: ولی بازم خوب بود.

نظر منتقدین:
اکثر منتقدان از پسر رمبو استقبال کرده اند. در سایت Rotten Tomatoes گزارش شده که ۷۵% از منتقدان بر اساس ۷۰ نقد و بررسی، این فیلم را پسندیده اند. در سایت Metacritic هم براساس ۲۹ نقد و بررسی، به این فیلم ۶۶ از ۱۰۰ اعطا شده است.

کیمبرلی جونز از Austin Chronicle:
“خنده دار و شیرین. تصمین می کنم که شما را در احساسی خوب غرق می کند.”

کلودی پیگ از USA Today:
“عنوان فیلم را سرسری نگیرید. این دنباله ای بر رمبو نیست ولی فیلم شگفت انگیز و خیره کننده از کمدی بریتانیا است که به صورت موازی با رمبو مرتبط شده است.”

راجر ایبرت از Chicago Sun-Times:
“داستانی نجیب و ملایم که درگیر کارهای خشونت آمیز می شود، اما اکثر خشونت ها بی صدا و رویایی است، مثل روبرو شدن با یک مترسک ترسناک که وحشتناک به نظر می رسد اما قطعا واقعی نیست، یا به اندازه کافی واقعی نیست ولی زنده هم نیست.”

گالری عکس:
مجموعه ای از عکس ها و وال پیپرهای زیبا از این فیلم را در اینجا، در گالری عکس سرزمین سینما مشاهده کنید.

وب سایت رسمی:
وب سایت رسمی فیلم سینمایی پسر رمبو: www.sonoframbow.com

خلاصه داستان:
قاتلی به نام جو (با بازی نیکلاس کیج) برای انجام ماموریت قتل چهار نفر به بانکوک می رود. او جیب بری به نام کونگ (چکریت یامنم) را به عنوان دستیار استخدام می کند و در راه با دختر کر و لال زیبایی ملاقات می کند. کونگ مرتب با او صحبت می کند و در مورد قربانی های جو از او سوال می پرسد. این کار باعث می شود تا وجدان جو بیدار شود. چهارمین هدف او سیاستمدار محبوبی است که مردم او را دوست دارند، از جمله خود کونگ هم او را دوست دارد. به دنبال تردید های جو برای کشتن این سیاستمدار، پیامدهای وحشتناکی برای او اتفاق میافتد…

درباره فیلم:
فیلم سینمایی بانکوک خطرناک، بر اساس فیلم تایلندی به همین نام از سال ۱۹۹۹ بازسازی شده است. عنوان فیلم در آغاز تولید، “تاثیر بانکوک” (Big Hit in Bangkok) بود، بعد “زمان کُشتن” (Time to Kill) شد و در آخر هم عنوان اصلی انتخاب شد.

فیلمبرداری فیلم از آگوست ۲۰۰۶ شروع شد. بودجه این فیلم ۴۵ میلیون دلار بوده است و در ۵ سپتامبر ۲۰۰۸ (۱۵ شهریور ۱۳۸۷) در امریکای شمالی اکران خواهد شد.

کاراکتر اصلی فیلم اصلی، شخص کر و لالی است که این ناتوانی او باعث شده انسانی نترس و مسلحی مصمم شود. این کاراکتر در این نسخه ی بازسازی شده تغییری نکرده است.

آکساید در این مورد گفت: “دوست داشتیم این کاراکتر همون جوری بمونه، اما متوجه این موضوع هم بودیم که از نظر تجاری باید چند خطی به او اضافه کنیم. کاری که کردیم این بود که اون رو از کر و لال بودن، به دوست دختر جو اضافه کردیم. این کار باعث شد که موقعیت دراماتیکی بین این دو کاراکتر به وجود بیاد.”

گالری عکس:
پوستر، وال پیپر و عکس هایی از فیلم سینمایی بانکوک خطرناک را می توانید در اینجا، در گالری عکس سرزمین سینما مشاهده کنید.

تریلر:
تریلر با کیفیت بالای این فیلم را می توانید در اینجا، در بخش دانلود تیزر تریلر سرزمین سینما، مشاهده و یا دانلود کنید.

اعتصاب نویسنده های هالیوود که صد روز طول کشید باعث شد که خیلی از محصولات عمده استودیوهای هالیوود به ونیز نرسند. اما در ۵ فیلمی که از امریکا شرکت کردند، بیشتر از کارگردان های سینمای غیر متعارف حضور چشمگیر دارند، به اضافه ی ستاره های برجسته هالیوود که در فیلم های این کارگردان های غیر متعارف شرکت کرده اند و به این ترتیب جبران مافات کرده اند؛ از جمله کیم بسینگر (Kim Basinger) و چارلیز ترون (Charlize Theron) را که در فیلم دشت سوزان (The Burning Plain) بازی می کنند (که فیلم غیر متعارفی است) و ههمچنین جورج کلونی (George Clooney) و برد پیت (Brad Pitt) ، ستاره های فیلم برادران کوئن (Coen) هستند. پس از خواندن بسوزانید (Burn After Reading) برنامه ی افتتاحیه جشنواره بود و دیشب پخش شد.

اما امسال کار ساختمان مجتمع جدید جشنواره ونیز هم شروع می شود که قرار است سال ۲۰۱۱ رسما افتتاح گردد. در مراسم افتتاح جشنواره برای پشت فرش قرمز که در همه ی تصویرهای روزنامه ها و تلویزیون ها منعکس خواهد شد، یک کار هنری قرار دارد. امسال برای اولین بار صحنه ای طراحی شده از طراح صحنه برجسته ایتالیایی دانته فره تی (Dante Ferretti) ، برنده دو جایزه اسکار به خاطر طر احی صحنه فیلم های امریکا، سوینی تاد (Sweeney Todd) و فیلم هوانورد (The Aviator) ، در این طرح سه شیر طلایی نشان داده می شود که از یک پرده سفید به بیرون سر در آورده اند و بر اساس مجسمه شیر طلایی جنشنواره وینز ساخته شده که جایزه جشنواره هم است. خبرنگارهایی که این طرح را دیده اند، گفتند اثریست که شایسته نمایش در بیه نال (Biennale) هنرهای تجسمی ونیز را هم دارد که می دانیم موسسه برگزار کننده جشنواره ونیز هم همان بیه نال است.

گزارش:

شب گذشته، سه شنبه شب، منظره خیر کننده شهر ونیز با حضور هنرمندان برجسته ی سینمای امریکا، ستاره باران شد. ده ها خبرنگار و صدها تن از هواداران سرسخت سینما و هنرپیشه های فیلم افتتاحیه ی جشنواره، فیلم جدید برادران کوئن “پس از خواندن بسوازنید” (Burn After Reading) ، همه در انتظار حضور آقای جورج کلونی بودند که با قایق از راه رسید و به جمع هم بازی های خود پیوست. از جمله آقای برد پیت و تیلدا سوینتن (Tilda Swinton).

جورج کلونی در چند فیلم از جمله سری فیلم های اوشن (Ocean) با برد پیت هم بازی بوده است. و در چندین فیلم از جمله فیلم برادر کجایی (O Brother, Where Art Thou) با برادران کوئن کار کرده است.

کمدی جاسوسی “پس از خواندن بسوازنید”، داستان دو مربی بدن سازی در یک کلوپ است که به طور اتفاقی به پرونده الکترونیکی یک ماموری CIA دست پیدا می کنند و میخواهند با فروش اسرار آن، پولدار شوند.

نویسنده و کارگردان فیلم، جوئل (Joel) و اتان کوئن (Ethan Coen) همراه با بازیگران دیگر از جمله فرنسیس مک دورمند (Frances McDormand) در کنار کلونی و پیت در کنفرانس مطبوعاتی جشنواره ونیز، دربرابر خبرنگاران ظاهر شدند.

کلونی به شوخی گفت با توجه به نقش هایی که ما بازی کرده ایم، من نگرانم که شما در باره ما دو نفر، چه فکر می کنید. کلونی افزود که برادران کوئن هم واقعا برادر نیستند، و علت کار کردن آنها با او و پیت این است که بازیگران ارزان تری پیدا نکرده اند.

برد پیت می گوید: مدتهاست می خواهد خودش را در یکی از فیلم های برادران کوئن جا کند و بعد از ساکت کردن خبرنگاران می گوید وقتی او را برای این فیلم خبر کردند، خوشحال شد. به خصوص که گفتند نقش را به خاطر او دست نویس کرده اند.

علاوه بر فیلم “پس از خواندن بسوزانید” از برادران کوئن، چهار فیلم دیگر از امریکا از جمله فیلم لاس وگاس از امیر نادری برای دریافت جایزه شیر طلایی، یکی از جوایز عمده سینمایی جهان، رقابت می کنند. در مجموع ۲۱ فیلم از جمله ۴ فیلم از ایتالیا و سه فیلم از فرانسه و سه فیلم از ژاپن برای هیئت داوری به ریاست ویم وندرز (Wim Wenders) نمایش داده می شود.

مارکو مولر مدیر هنری جشنواره ونیز می گوید برای اولین بار است که ۵ فیلم از امریکا در بخش مسابقه ی جشنواره شرکت داده شده است. او می گوید بعضی سال ها ۳ فیلم از انگلیس است. اما در حال جشنواره فیلم، اطلس کشورها نیست.
رئیس هیئت داوران جشنواره، کارگردان آلمانی، ویم وندرز می گوید، امیدوار است ۲۱ فیلم بخش مسابقه، نمایشگر وضع کنونی هنر سینما در جهان باشد.

سه کارگردان دیگر از جمله جان لندس (John Landis) امریکایی، لوکرسیا مارتل (Lucrecia Martel) کارگردان آرژانتینی و جانی تو (Johnnie To) از هنگ کنگ همراه با کارگردان آلمانی، ویم وندرز در هیئت داوران جشنواره ی ونیز، عضو هستند.

برای گرفتن فیلم های برجسته، جشنواره ونیز با جشنواره کن و با تورنتو رقیب است، که جشنواره تورنتو بلافاصله بعد از آن شروع خواهد شد. رقابت جشنواره ها بیشتر برای فیلم های پرستاره است که حضورشان جشنواره را خبرساز میکند. به عنوان نمونه در این جشنواره حواس همگان متوجه جورج کلونی و برد پیت است. هنرمندانی که (به خصوص جورج کلونی) باید گفت که به مقام ابر ستاره عصر خود رسیده اند و کلونی به خاطر اینکه زیرکی و هنر و خوش برخوردی و خوش طبعی و شکسته نفسی را در خودش جمع کرده است. به هر حال امریکا هم همان طور که اشاره کردیم، در ۶۵مین دوره جشنواره ونیز، که قدیمی ترین جشنواره سینمایی دنیاست، هرچند از محصولات سنتی استودیوهای هالیوودی کار کمتری عرضه کرده، اما با ۵ فیلم حضور برجسته ای دارد،. به خصوص هنرمند های برجسته ی غیر متعارفی مانند برادرهای کوئن که شانس زیادی برای گرفتن جایزه ندارند، زیرا در بخش مسابقه نیستند.

اما از جمله دیگر هنرمندهای غیر متعارف سینمای امریکا باید از درن آرونافسکی (Darren Aronofsky) نام ببریم که فیلم او با نام کشتی گیر (The Wrestler) در جشنواره امسال نمایش داده میشود که با هنرنمایی میکی رورکی (Mickey Rourke) هنرمند کم کار سینمای امریکا است و در نقش یک کشتی گیر بازنشسته که میخواهد روی تشک برگردد و در کنارش چهره ی همیشه زیبای خانم ماریسا تومه (Marisa Tomei) حضور دارد. آرونافسکی هنرمند سرکشی است که فیلم اولش مرثیه برای یک رویا (Requiem For A Dream) ، درباره ی تاثیر ویرانگر مواد مخدر، که احتمالا به خاطر تصاویر چندش آورش هنوز از خاطره ها نرفته است.

از سناریست مکزیکی، گیولرمو آریاگا (Guillermo Arriaga) ، نخستین کارش به عنوان کارگردان در جشنواره حضور دارد. آریاگا با نوشتن فیلم های آلاهاندرو گونزالس ایناریتو (Alejandro González Iñárritu) یعنی فیلم های بابل (Babel) ، ۲۱ گرم (۲۱ Grams) و آمورس پروس (Amores Perros) کار دوست و همکار خودش، آقای ایناریتو را جهانی کرد و حالا نوبت به خودش رسیده است. گیولرمو آریاگا تنها فیلم اول بخش مسابقه را دارد. فیلم دشت سوزان (The Burning Plain) با شرکت کیم وسینگر و شخصیت نقش مادرش با بازی شارلز ترون ظاهر خواهد شد. که باز هم داستانیست درباره چند شخصیت در چند نقطه پراکنده در امریکا و مکزیک و به خصوص در مرز مکزیک و امریکا.

فیلم راشل ازدواج میکند (Rachel Getting Married) از جاناتان دمی (Jonathan Demme) ، هنرمندی که ۲۰ سال پیش با آثارش تعریف تازه ای از سینمای غیر متعارف در امریکا عرضه کرد. این فیلم با شرکت آن هته وی (Anne Hathaway) در نقش یک مانکن که بعد از ترک مواد برای چندمین بار، میخواهد در مراسم عروسی خواهرش شرکت کند، ظاهر می شود.

فیلم دیگر امریکا در بخش مسابقه جشنواره وینز، فیلم صندوق رنگ (Hurt Locker) است که کترین بیگه لو (Kathryn Bigelow) آن راساخته که باز هم یک فیلم غیر متعارف دیگر است.

فیلم دیگر امریکا کار جدید امیر نادری کارگردان برجسته سینمای ایران است که نزدیک ۲۵ سال در نیویورک مقیم بوده است. فیلم آقای نادری، فیلم وگاس: براساس یک ماجرای واقعی (Vegas: Based On A True Story) نام دارد و داستان یک زوج قمار باز است که بعد از باختن دار و ندارشان، خانه ی مسکونی خود را هم در پی یافتن گنج، زیر و رو و ویران می کنند.

از هنرمندان ایرانی، دو فیلم دیگر در جشنواره ونیز حضور دارد. یکی خداحافظ سولو (Goodbye Solo) که در بخش اوریزانتی (Orizzonti) جشنواره نشان داده می شود. این فیلم از هنرمند ایرانی تبار امریکایی مقیم نیویورک، آقای رامین بهرانی است که سومین کارش به حساب می آید. او که بزرگ شده ی کارولینای شمالی است تمام کارهای خود را بیشتر در نیویورک ساخته است. او قبل از این فیلم Man Push Cart را ساخته بود که در مورد یک خواننده افغانی بود که در خیابان های نیویورک چای و قهوه دست فروشی می کرد و فیلمی بود که توجه زیادی برانگیخت.

فیلم ایرانی دیگر در جشنواره ونیز، خارج از مسابقه در بخش خارجی، کار جدید عباس کیارستمی است، به نام شیرین که احساسات و عواطف برانگیخته شده در چهره های ۱۱۴ هنرپیشه از جمله خانم جولیت بینوش را در حال تماشای یک نمایش براساس خسرو و شیرین نشان می دهد که آن را هم آقای کیارستمی کارگردانی کرده ولی در فیلم دیده نیم شود، بلکه تاثیرش را بر روی صورت های آنها می بینیم.

توسط: بهنام ناطقی (تایپ از سرزمین سینما)

اره ۵ را دیوید هکل کارگردانی می کنند و در پنجمین قسمت توبین بل، کوستاس مندیلور، اسکات پترسون، بستی راشل، مارک رول استون، کارلو روتا، جولی بنز، گرگ بریک، لورا گوردن و مگان گود هم به عنوان بازیگر حضور خواهند داشت.

در این قسمت، هافمن به نظر تنها شخص زنده ای است که باید مسئولیت جیگساو را دنبال کند. اما وقتی راز او برملا شود، هافمن می بایست رد پاهای خود را از بین ببرد.

این پوستر جدید را در اینجا مشاهده کنید. تریلر این فیلم را می توانید در اینجا، در بخش دانلود تریلر سرزمین سینما مشاهده و یا دانلود کنید.

در داستان فیلم دو تروریست داریم که یکی خشن، سنگدل، یک دنده و یک طرفه فکر میکند و دیگری متفکر و شکاک است و نمی دانیم در پشت افکارش واقعا چه میگذرد. دو مامور FBI هم وجود دارند که اولی یک طرفه و قانون شکن است و سعی می کند که این ترویست ها را به دام بیاندازد و آنها را یک طرفه می بیند و دیگری عرب شناسی است با پیام تحمل پذیری. فیلم در کل انتقادی از سیاست خارجی دولت امریکا است بدون اینکه به جزئیاتی مانند عراق، اسرائیل و یا نفت وارد شود.

در فیلم خیانتکار، دان چیدل (Don Cheadle) نقش یک تروریست اسلام گرای متولد امریکارا بازی می کند که با همکاری یک تروریست عرب دیگر در حالی که FBI را در تعقیب خود دارند، از زندانی در یمن می گریزند و در شهرهای مختلف اروپا حادثه می آفرینند. ماجرای او همزمان با ماجرای تعقیب او توسط دو مامور FBI دنبال می شود. با بازی هایی از گای پیرس (Guy Pearce) و نیل مک دانف (Neal McDonough).

دان چیدل می گوید این فیلم اساسا یک داستان جنایی جاسوسی بین المللی است با پس زمینه حوادثی که هر روز در اطرف آن اتفاق می افتد. او می گوید تلاش نداریم در این فیلم پیامی بدهیم، اما شخصیت سمیر هورن (که او بازی می کند) سرانجام متوجه می شود که با افراطیون در دو سوی این مباحثه، موافقت ندارد.

تلاش مامور FBI با بازی گای پیرس برای به دام انداختن تروریست با مشکل اداری روبرو می شود.
گای پیرس می گوید: مشکلات اداری و کاغذ بازی در یک صنعت کار بدی است ولی مشکلات اداری بین کشورها و کاغذ بازی بین آدم ها که جنبه روانی پیدا می کند، مدام دست و پا گیر می شود و خوب است راهی برای از میان برداشتن آن پیدا بشود.

در سال های اخیر، فیلم های سینمایی درباره مبارزه علیه تروریسم، با استقبال تماشاگران در امریکا مواجه نبوده اند.

گای پیرس می گوید شخصا دنبال فروش فیلم ها نیست، بلکه برای او مهم این است که تماشگر از تماشای فیلم، تاثیر بگیرد.

کسی نمی تواند سناریست و کارگردان این فیلم یعنی جفری نک مانوف (Jeffrey Nachmanoff) را متهم کند که سعی در هم وزن نشان دادن جنایتکاران تروریستی جهادی را با ماموران FBI داشته و یا سعی کرده خطر افراط گرایی اسلامی را کمتر از واقع جلوه بدهد. ولی سوال فیلم این است که در نبرد بین حق و باطل یا خیر و شر، طرف حق مرگ چند بی گناه را می تواند توجیه کند؟ راجر ایبرت، منتقد شیکاگو سان تایمز در این مورد می گوید: جواب این سوال در فیلم معلوم نیست، اما مسلما این هم نیست که مرگ حتی یک نفر هم قابل تحمل نیست. به هر حال تلاش فیلمی که نک مانوف درست کرده، این است که پیچیدگی روانی شخصیت سمیر که آقای چیدل بازی می کند را تصحیح کند که مسلمانی سیاه پوست و متولد سودان است با سابقه ای طولانی در نیروهای ویژه امریکا و جنگجویی با وفاداری و یا با جهت گیری های مبهم است. در واقع او آدمی است که دوگانگی در ذاتش است و هر انتخابی که داشته باشد و هر طرفی را که بگیرد، در طرف دیگر خیانت به حساب میشود. او شخصیتی است که هر چند با جهادی ها در عملیات تروریستی در اروپا همکاری میکند ولی تماشاچی همیشه در وفاداری این شخص به اهداف تروریست های اسلامی تردید دارد.

فیلم از شباهت به فیلم هایی در ژانر خود پرهیز کرده است، زیرا مخصوصا ریتم فیلم را کند کرده اند و سعی داشته اند هیجان را به کندی و آهستگی و بصورت حتی درونی به وجود بیاورند. مثلا از طریق قطع موازی بین تروریست های جهادی از یک طرف و مامورهای FBI از طرف دیگر. در فیلم های پلیسی و یا حتی جاسوسی زیاد دیده ایم که مامور مخفی برای به دام انداختن جنایتکارها ناچار به شریک شدن در عملیات آنها می شود. به همین دلیل از این فیلم انتقاد شده است. به عنوان نمونه منتقد USA Today می گوید این کارگردان نمی تواند بین یک فیلم حادثه ای پر هیجان جاسوسی و درام متفکرانه، یکی را انتخاب کند.

این فیلم اولین تجربه جفری نک مانوف به عنوان کارگردان است. آقای نک مانوف قبلا سناریست بوده و یکی از فیلم های گذشته او مثلا The Day After Tomorrow در مورد تئوری سرد شدن زمین در اثر گرمایش بود. در هر صورت بعضی ها به باور ناپذیر بودن بعضی از جنبه های قصه ی این فیلم حمله کرده اند. مثلا منتقد واشنگتن پست نوشته است که تکرار کلیشه های فیلم های تروریستی اخیر است. اما همه این منتقدها، فیلم رو به خاطر فضا سازی هایش که ما را از خاورمیانه به امریکا و اروپا می برد، ستایش کرده اند. خیانتکار، فیلمی است که تلاش دارد عناصر فیلم های حادثه ای جاسوسی را در قالب یک فیلم سیاسی داخل کند ولی به دلیل اینکه محور داستان دو گانگی و ابهام یک شخصیت است، فیلم روی دوش بازیگر آن نقش، یعنی دان چیدل قرار گرفته است. راجر ایبرت منتقد شیکاگو سان تایمز در این مورد می گوید: بدون اینکه تلاش کند می تواند در نقش های آدم های پیچیده و متفکر فرو رود و چون متظاهرانه بازی نمیکند، هیچ وقت ستاره نشده است ولی کسی است که بهتر از هر هنرپیشه ی دیگری به درد نقش های این چنینی میخورد.

توسط بهنام ناطقی (تایپ از سرزمین سینما)

با این همه بنا بر خبرهای موثق با نزدیک شدن به زمان نمایش فیلم «مجموعه دروغ ها» ساخته ریدلی اسکات پیشنهادهای جدیدی به فراهانی شده و او قصد دارد همزمان با حضور در برنامه های آغازین نمایش فیلم این پیشنهادها را بررسی کند یا احیاناً در آنها حضور یابد. این منابع از فیلم آینده تونی اسکات برادر سرشناس ریدلی اسکات که داستانش در سودان می گذرد به عنوان یکی از این پیشنهادها نام می برند. حاشیه ها درباره گلشیفته فراهانی با انتشار تیزرهای فیلم «مجموعه دروغ ها» و انتشار خبر بازی اش در فیلم «مجموعه دروغ ها» آغاز شد. نمایش این فیلم از ۱۰ اکتبر در سینماهای امریکا آغاز می شود.

منبع: روزنامه اعتماد (عکس از روزنامه جام جم)

خلاصه داستان:
وقتی جینا (با بازی آلونا تال)، دوست دختر کوین (دریک بل)، رابطه اش را با او به خاطر خسته کننده بودن کوین به هم میزند، این پسر که سال آخر دبیرستان است، تصمیم می گیرد که به گردش آخر هفته که برای دانشجوهای سال اولی در دانشگاه فیلدمونت ترتیب داده اند، نرود؛ زیرا تا پیش از این اتفاق، قرار بود هر دو با هم به آنجا بروند. اما دوستان صمیمی کوین، یعنی کارتر (اندرو کُلد ول) و موریس (کوین کاوایز) او را متقاعد می کنند که با رفتن به این گردش، این اتفاقات را از یاد ببرد.

در آنجا، یکی از جنجالی ترین گروه های پسرهای دانشگاه، وانمود به دستگیری آنها به عنوان گروگان جهت اعطای مجدد مجوز ورودشان به برنامه مهمانی دانشگاه می کنند. و آنها را مجبور به تحمل این گروگانگیری مسخره ی گروهشان می کنند. بعد این گروه پسران با گروه دخترها ملاقات می کنند. اما وقتی که گروه پسرها متوجه رابطه جدید کوین با یکی از افراد گروه دخترها می شوند، احساس خطر می کنند و گروگان ها را اذیت می کنند و آنها را مجبور به مقاومت می کنند.

درباره فیلم:
فیلم سینمایی دانشگاه، فیلمی کمدی از کارگردانی تازه کار به نام دب هیگان است که اولین اثر خود را با حضور بازیگرانی چون دریک بل، اندرو کلد ول و کوین کاوایز ساخته است.

این فیلم اول قرار بود ۴ ژانویه ۲۰۰۸ اکران شود، اما بعد به ۵ آوریل ۲۰۰۸ و در آخر هم به ۲۹ آگوست ۲۰۰۸ تغییر کرد و اکران آن به تعویق افتاد.

بسیاری از صحنه های بازیگران در دانشگاه، در محوطه دانشگاه Tulane در نیو ارلیانز فیلمبرداری شده است.

فیلم سینمایی دانشگاه با بودجه ای معادل ۷ میلیون دلار، در ۲۰۰۰ سینمای ایالات متحده در ۲۹ آگوست ۲۰۰۸ (۸ شهریور ۱۳۸۷) اکران خواهد شد.

سایت رسمی:
سایت رسمی فیلم دانشگاه: www.college-themovie.com

گالری عکس:
عکس ها و پوسترهای فیلم سینمایی دانشگاه را می توانید در اینجا، در گالری عکس سرزمین سینما مشاهده کنید.

تریلر:
تریلر با کیفیت بالای این فیلم را می توانید در این بخش مشاهده و یا دانلود کنید.

فیلمنامه ی فیلم توسط تیم رت ریز و پاول ورنیک نوشته شده است. اثر قبلی این دو فیلمنامه نویس، نمایش احمقانه جو (The Joe Schmo Show) بود. سرزمین زامبی ها حول محور ازدواج نامتناسب مردان و زنان نجات یافته از حمله جهانی زامبی ها است. هارلسون نقش یکی از این مردان مبارز زامبی به نام آلبوکرکی (Albuquerque) را بازی می کند.

منبع: ComingSoon

فیلم نگهبان که اقتباس سینمایی از رمان زک اشنایدر است، بازیگرانی همچون پاتریک ویلسون، جکی ارل هلی، میتو گود، بیلی کرودآپ، جفری دین مورگان، مالین آمرکن، کارلا گوگینو، استفن مک هتی و مت فره ور در آن بازی می کنند. این فیلم از کمپانی وارنر براز، در ۶ مارس ۲۰۰۹ (۱۶ اسفند ۱۳۸۷) اکران خواهد شد.