استرالیا
ایندیانا جونز و قلمرو جمجمه بلورین
پسر جهنمی ۲: ارتش طلایی
تاریخچه اسپایدرویک
تاریخچه نارنیا: شاهزاده کاسپین
ذره ای آرامش
روزی که زمین ایستاد
سرگذشت عجیب بنجامین بارکر
سفر به مرکز زمین
شوالیه سیاه
کلاورفیلد
مرد آهنی
مومیایی: مقبره امپراطور اژدها
هالک شگفت انگیز
هنکاک

در اوایل ماه ژانویه (اواسط دی ماه)، اعضای کمیته اجرایی بخش جلوه های ویژه آکادمی، که با آراءشان این فهرست را برگزیده اند، آن را به هفت فیلم کاهش خواهند داد.
در روز پنجشنبه ۱۵ ژانویه (۲۶ دی) نیز از تمام اعضای بخش جلوه های ویژه دعوت می شود تا ۱۵ دقیقه برگزیده از هر ۷ فیلم فهرست کوتاه را تماشا کنند. پس از پایان نمایش، اعضا با رای خود سه فیلم را نامزد نهایی جایزه اسکار می کنند.
نامزدهای ۸۱مین دوره جوایز آکادمی ۲۲ ژانویه سال آینده میلادی (سوم بهمن) اعلام شده و جوایز در روز یکشنبه ۲۲ فوریه (چهارم اسفند) اهدا خواهند شد که این مراسم به صورت زنده در بیش از ۲۰۰ کشور دنیا پخش خواهد شد.

ده روز پس از اکران “هری پاتر و محفل ققنوس” سرانجام مبارزه قهرمان ما در برابر لرد ولدمورت شریر در دنیای کتاب مشخص خواهد شد، دنیایی که طرفداران واقعی هری پاتر در آن هستند. همان طور که میلیون ها خواننده مشتاق آگاه هستند، هفتمین و آخرین قسمت از کتاب های جی. کی. رولینگ باید پیشگویی ناخوشایندی را تکمیل کند: “یکی باید به دست دیگری کشته بشه تا دیگری زنده بمونه. ”

در همین شرایط، در دنیای سینما، مرزهای جنگ ترسیم شده اند. هری (دنیل رادکلیف) و هم کلاسی هایش رون ویزلی (روپرت گرینت) و هرمیون گرنجر (اما واتسون) در پنجمین سال از تحصیل در مدرسه علوم و فنون جادوگری هاگوارتز به سر می برند. و سنگین شدن مسئولیت هری نیز کافی است تا این فیلم پنجم را به طور قطع تاریک کند، خصوصا با وجود بازیگر تراش خورده ۱۷ ساله ای که نقش نوجوانی را بازی می کند که تمام رفتارهایش از هورمون است.
تفریحات بچگانه مسابقات کوییدیچ و دیگر نمودهای جادوگرانه بصری و پر زرق و برق جای خود را به نوعی ترس و خطرپذیری بزرگسالانه داده اند. به دلایل مشخصی، واگذاری این پروژه به دیوید یتس، کارگردان تلویزیونی بریتانیایی، که برای سریال هیجان انگیز و سیاسی BBC با نام “دولت نمایش” در سال ۲۰۰۳ جوایزی را کسب کرده است، انتخاب زیرکانه ای بوده است. (همچنین مایکل گلدنبرگ نویسنده فیلمنامه نیز، تازه وارد این مجموعه پاتر است.) این قسمت اطراف گروهی از دانش آموزان می گذرد که کار با چوبدستی و اجرای طلسم ها را تمرین می کنند. همچنین با لونا لاوگود (ایوانا لینچ) ، دوست جدید رنگ پریده و تلقینی هری آشنا می شویم، پس از آن با بلاتریکس لسترنج (هلنا بونهام کارتر) آشنا می شویم که نامش فراری آزکابان بودن او را یدک می کشد، اما سادیسم او را پنهان می کند.

به جز تمام این جریان ها – که فراوان هستند، هر چند فقط بخشی از کتاب ۸۷۰ صفحه ای مملو رولینگ هستند – مهمترین چیز، اتفاقی است که در سر هری می افتد، جایی که تصورات آزار دهنده ای که با وضوح و وحشت تشدید می شوند، ارتباط پیشگویی شده مرد جوان را با “اسمشونبر” تصدیق می کند، بدکاری که برای دوری از خطرش او را به این نام می خوانند. (همان طور که می دانید، باز هم بازیگر نقش ولدمورت رالف فینس است، که بدنهادی کاراکتر بدون بینی اش را با لذتی شاهانه می باوراند.) و درآن معمایی نهفته است – از همهمه و انتظار – که “محفل ققنوس” نمی تواند با جادو آن را حل کند. پیشروی ها و عقب نشینی ها جمع می شوند، اما زمان به کندی پیش می رود. حتی پس از آن که وزیر سحر و جادو، کورنلیوس فاج (رابرت هاردی) هری را به خاطر استفاده از جادو در خارج از مدرسه محاکمه می کند و آلبوس دامبلدور مدیر هاگوارتز مداخله می کند. پس از این که پدرخوانده هری، سیریوس بلک (گری اولدمن) رازهای جدیدی را با پسرخوانده اش در میان می گذارد. و پس از آن که دانش آموزان برای آمادگی برای آرماگادون ولدمورتی ارتش دامبلدور را تأسیس می کنند.

با این حال، در میان چنین آماده سازی ریشه ای، تصویری تهدیدکننده که در پرده ای صورتی در بر دارد از راه می رسد تا جادوگران و مشنگ ها را به مانند هم تهدید کند: دلورس آمبریج، با نامگذاری جالبش. فاج که با وجود شهادت عینی هری با یکدندگی پافشاری می کند که ولدمورت برنگشته است، آمبریج را در هاگوارتز منصوب می کند تا نمونه به شدت سانسور شده و کاملا بی استفاده درس دفاع در برابر جادوی سیاه را تدریس کند. و او به همان اندازه که در نزدیک شدن به ارزش های محافظه کارانه به طور انزجارآوری فاشیست است، به طوری سرگرم کننده ای بی عرضه نیز هست. رولینگ صدای این زن را “زیر، دخترانه و هیجان زده” توصیف می کند. اما ایملدا استانتون (که پوشش یکنواختش یادآور درخشش او در فیلم “Vera Drake” است) که شاد است نقشه دیگری دارد: دلورس او که مراسم را قطع کرده، با استحکامی، حسابش را از بقیه جدا می کند. “از پیشرفتی که صرفا برای پیشرفت انجام میشه باید جلوگیری کرد!” این جمله آموزشی جهنمی را جار می زند.

او با کنار گذاشتن ردا و پوشیدن لباس و کلاهی که به رنگ ملایمی هستند، شاید ملکه الیزابت دوم را به اذهان بیاورد (ظاهرا مدل موی آمبریج تاثیر مستقیمی از آن گرفته است.) ، این کاراکتر، توپ پارچه ای به رنگ قرص های “Pepto-Bismol” و از انرژی است – و تفسیر سیاسی – که از هم بازیش حرکات بیانگر جالبی دریافت می کند. وقتی آمبریج استانتون در برابر پروفسور مک گونگال مگی اسمیت می ایستد، عجیب است که دیوارهای لوکیشن فیلم فرو نمی ریزند.
اما این زینت ها به سوالی که در ذهن طرفداران پاتر است جواب نمی دهد – چه کسی زنده می ماند و چه کسی می میرد – اما مختصرا بیهوش می شوند.

هری پاتر پس از بازگشت به هاگوارتز برای آغاز پنجمین سال تحصیلی، متوجه می شود که اکثر جامعه جادوگری، از جمله وزارت سحر و جادو ادعای او و دامبلدور مبنی بر بازگشت ولدمورت را رد می کنند. از طرف دیگر، دامبلدور و یارانش گروهی متشکل از جادوگران و ساحره های متبحر موسوم به محفل ققنوس تشکیل داده اند و به مبارزه با ولدمورت می پردازند. کورنلیوس فاج، وزیر سحر و جادو، فکر می کند دامبلدور برای گرفتن منصب وزارت او، بازگشت لرد سیاه را بهانه قرار داده است. فاج برای مقابله با دامبلدور و نظارت بر هاگوارتز استاد دفاع در برابر جادوی سیاه جدیدی را در هاگوارتز منصوب می کند. این استاد جدید که پروفسور آمبریج نام دارد، ضمن ایجاد قوانین سختگیرانه، از تدریس عملی به دانش آموزان خودداری می کند. برخی دانش آموزان ناگزیر از این اعمال او، تحت رهبری هری گروهی به نام ارتش دامبلدور تشکیل می دهند تا آموزش های لازم را ببینند. در همین خلال، هری کابوس های زیادی در مورد ولدمورت می بیند ولی ولدمورت به دنبال چیزی است که قبلاً نداشت…

“هری پاتر و محفل ققنوس”، پنجمین فیلم از مجموعه فیلم های هری پاتر، بر اساس کتابی به همین نام نوشته جی. کی. رولینگ تولید شد. دیوید یتس، کارگردان انگلیسی سکان هدایت فیلم را برعهده گرفت و در غیاب استیو کلاوز، نویسنده فیلمنامه چهار فیلم اول، مایکل گلدنبرگ فیلمنامه آن را نوشت. علاوه بر بازیگران قبلی، بازیگران جدیدی همچون ایملدا استانتون، هلنا بونهام کارتر، ناتلیا تنا و جرج هریس به مجموعه اضافه شدند و ایوانا لینچ نیز از بین ۱۵ هزار دختر برای ایفای نقش لونا لوگود انتخاب شد.

تمرینات نمایش “محفل ققنوس” از ۲۷ ژانویه ۲۰۰۶ و فیلمبرداری آن از ۶ فوریه آغاز شد. در این بین لوکیشن های بسیار مختلفی برای فیلم استفاده شد. لوکیشن دهلیز در وزارت سحر و جادو بیش از ۲۰۰ متر طول داشت و بزرگترین و گرانترین لوکیشن فیلم های پاتر بود. لوکیشن صحنه دادرسی که قبلا در فیلم چهارم هری پاتر نیز استفاده شده بود، این بار با حفظ ظاهر دو برابر شد. همچنین عوامل فیلم ۵ ماه مشغول طراحی اتاق ضروریات پر از آینه بودند تا دوربین در صحنه ها مشخص نباشد. فیلمبرداری در پایان ماه نوامبر همان سال به پایان رسید.

پنجمین فیلم هری پاتر بیش از ۱۴۰۰ برداشت شامل جلوه های ویژه دارد. برای صحنه هایی که گراوپ غول در آن بود از تکنولوژی جدیدی به نام Soul Capturing استفاده شد. مدل حرکات و حالت های صورت گراوپ از تونی ماودزلی گرفته شد. در ماه نوامبر ۲۰۰۶ اولین تریلر فیلم همزمان با اکران انیمیشن “Happy Feet” منتشر شد و شمار زیادی از طرفداران هری پاتر تنها برای دیدن تریلر این فیلم به تماشای “Happy Feet” رفتند.

در کل، تقدهای نوشته شده در مورد فیلم مثبت بودند. در سایت Rotten Tomatoes این فیلم با کسب ۷۷% نقد مثبت رتبه خوبی را به دست آورد. “محفل ققنوس” در وب سایت Metcritic نیز ۷۱% نقدهای مثبت را به دست آورد و از نظر رتبه سومین فیلم هری پاتر شد.

چارلز فردریک منتقد تلگراف، تیتیر نقد خود را این گونه انتخاب کرد: “این فیلم پاتر بهترین و تاریک ترین آن هاست. ” بازی ایملدا استانتون در نقش دلورس آمبریج و هلنا بونهام کارتر در نقش بلاتریکس لسترنج به شدت مورد تحسین قرار گرفت. طبق گفته منتقدان استانتون انتخابی عالی بری این نقش بود و یکی از خوشایندترین موارد فیلم بوده است. حضور بونهام کارتر نیز در فیلم “درخشان ولی کوتاه” عنوان شد.

فیلم “هری پاتر و محفل ققنوس” از ۱۱ جولای ۲۰۰۷ در ۴۸۱۱ سالن سینما در امریکا اکران خود را آغاز کرد که این تعداد سالن برای کمپانی وارنر براز یک رکورد محسوب میشد. “محفل ققنوس” با فروش ۱. ۹ میلیون دلار در اولین روز اکران در سینماهای IMAX، عنوان پرفروش ترین روز افتاحیه در سینماهای IMAX را از آن خود کرد. همچنین با فروش ۴۴. ۲ میلیون دلار در آمریکا در روز اول اکران خود، رکورد فروش روز افتتاحیه چهارشنبه را که پیش از این در اختیار “مرد عنکبوتی ۲″ بود شکست. این فیلم با فروش جهانی ۳۳۳ میلیون دلار در ۵ روز اول اکران، پس از “مرد عنکبوتی ۳″ و “دزدان درایی کارائیب: در پایان دنیا” (که تعداد فروشگاه های عرضه کننده بلیت آن ها چند برابر بود) سومین فیلم پرفروش جهان در ۵ روز اول افتتاحیه شد.
پنجمین فیلم پاتر با مجموع فروش جهانی ۹۳۸. ۵ میلیون دلار پس از سومین قسمت از “دزدان دریایی کارائیب” دومین فیلم پرفروش سال شد و در میان پرفروش ترین فیلم های تاریخ جهان مقام پنجم را به دست آورد. این فیلم هم اکنون ششمین فیلم پرفروش تاریخ جهان است.

توبی ویکینس، از زمانی که کارگردانی را شروع کرد در کار جلوه های ویژه نیز بود. این کارگردان لندنی در تهیه جلوه های ویژه بیش از ۲۰ فیلم سینمایی نقش داشته و این کار خود را “پرداخت صورتحساب ها” می نامد. از سال ۱۹۹۹ پس از سفر به امریکا، شروع به ساختن فیلم کوتاه را برای خود و کمپانی Ghost House کرد.
“متلاشی” که اولین کار بلند سینمایی او محسوب می شود، حاصل تجربیات او در ساخت فیلم های کوتاهش است. فیلمنامه این فیلم را که کی بری، یان شور و خود ویلکینس نوشته اند، داستان زوج جوانی را روایت می کند که برای تعطیلات آخر هفته به یک منطقه می روند و در ادامه از دست انگلی که به جانوران و انسان ها سرایت می کند و آن ها را تبدیل به موجودی تیغ دار، وحشی و خطرناک می کند، فرار کرده و به یک پمپ بنزین پناه می آورند و در آن جا باید از دست موجودی که آن ها را تعقیب کرده فرار کنند.
“متلاشی” فیلمی است که خیلی خوب حدود خودش را می شناسد. با این که ویلکینس فیلم را با بودجه کمی ساخته، باز هم نتیجه کار راضی کننده و واقعی است.
با ویلکینس توافق می کنم که صبح روز جمعه در پارک تفریحی لابریا در لس آنجلس با هم ملاقات کنیم تا در مورد فیلم جدیدش صحبت کنیم. در آنجا متوجه شدیم که مجموعه هنوز باز نشده و به همین علت به کافی شاپ پایین خیابان می رویم.

“متلاشی” برای شما چه چیز خاصی داشت که باعث شد آن را بسازید؟
فیلمنامه آن به دستم رسید و فیلم بسیار متفاوتی بود. چهارچوب مشابهی داشت، اما فیلمی بزرگ، کلاسیک و محاصره ای بود. این چیزی بود که در واقع بهش واکنش نشون دادم. من تصور موجود دیوانه ای رو در ذهنم داشتم کم به همراه دوستم جرج کاوود حداقل دو سال قبل از این که فیلمنامه رو ببینیم در موردش صحبت می کردیم. ما همه جور جلسات هم اندیشی داشتیم تا داستانی پیدا کنیم که این موجود در اون باشه و بعد فیلمنامه “متلاشی” دستمون رسید و همونی بود که می خواستیم. ظاهرا هر دو خیلی خوب با هم جور شدن.

انگل خلق شده در فیلم نسبت به بودجه کمی که فیلم داشته، طبیعی به نظر میرسه.
روشی که موجود “متلاشی” خودش رو بروز میده در اصل شکل تغییر یافته قربانیانش هست. برای همین در این وضعیت بازسازی انسان ها کار چندان مشکلی نیست. وقتی کار با بودجه محدودی باشه، مجبور نیستی یه چیز گنده بسازی که دندون های تیز، صورت انیماترونیک، مردمک و این جور چیزها داشته باشه. پس در واقع از انسان های مرده به عنوان قالب موجود استفاده می کنیم. و بعد تصور آدم می تونه دستگیرش بشه که این بدن چه قدر می تونه بدشکل و شکسته باشه و توسط چنین موجودی که براش اهمیتی نداره اسکلت و ساختمان آدم چه طور باید حرکت کنه، دوباره به کار برده بشه.

اون پمپ بنزین که برای فیلمبرداری استفاده کردید رو کجا پیدا کردید؟
ما بیرون از شهر اوکلاهوما بودیم که این پمپ بنزین رو دیدیم که در واقع -قبل از این که ما بهش برسیم- متروکه بود یا این که شاید ده سال پیش پمپ بنزین بوده و حالا یه اتاقک بیشتر نبود. جنیفر اسپنس، طراح صحنه من و شوهرش تام اون جا رو دگرگون کردن. اونا جلوش رو گج کاری کردن و اونو تبدیل به چیزی کردن که من برای فیلم به دنبالش بودم که تصور یک تنگ ماهی شیشه ای بزرگ از اون بشه. فکر کنم این خیلی چیز ترسناکی هست. جلوی یک پنجره می ایستید که از سقف تا زمین هست و بیرون کاملا تاریکه و شما داخل این شبه قفس روشن هستید. همین به اندازه خودش ترسناک هست. این ایده در فیلم های ترسناک بزرگی استفاده شده. منظورم این تصور هست که نگاه کردن به بیرون از طریق شیشه، در اول یه چیز خیلی شکننده است، به بیرون که تاریکی مطلق هست نگاه می کنید و نمی دونید اون بیرون چی هست، و می دونین که خودتون دیده می شید. ما برای فیلمبرداری این فیلم چهار هفته وقت داشتیم، پس فکر کنم حدود ۲۱ روز مشغول فیلمبرداری این صحنه ها بودیم. بیست روز تمام و اون پایین هم واحد دو بودن، که کار واقعا کمرشکنی بود. به نظرم یک روز هم نشد که کمتر از ۴ یا ۵ صفحه رو فیلمبرداری کنیم. و یک روز نزدیک اواخر صحنه های اکشن فیلم بود که تمام سکانس های اکشن رو در نیم روز با یک برداشت گرفتیم، چون، همون طور که می توانید تصور کنید، وقتی ما محل فیلمبرداری رو به هم می ریزیم، بقیه وقت که دو یا سه ساعت هست رو باید مشغول بازسازی مغازه باشیم و چیزها رو برگردونیم سر جای خودشون.

در چنین فیلم هایی، من تصور می کنم یک نفر به راحتی توسط هیولا به عنوان طعمه دزدیده میشه، آیا شما مطمئن بودید با ورود به این زمینه می تونید جنبه احساسی کاراکتر و پیچیدگی های وابسته به اون رو هم کنترل کنید؟
کاملا. یعنی در اصل این کانون توجه من بود که حدس می زنم وقتی کارگردانی رو شروع کردم برای خودم هم غیرمنتظره بود. من عاشق بازیگرها هستم. من دوست های زیادی دارم که بازیگر هستن و به نظرم این بخش از کار بیش از همه راضی کننده بود. شوخی ها، جلوه های ویژه و کار با این عوامل چیزیه که من همیشه انجام دادم، و لذت بسیار زیادی از اون بردم، ولی دیگه چندان احساس یک چالش رو به آدم نمیده. نمی دونم این کاملا درسته یا نه، اما من کارگردان های زیادی رو می شناسم که این شوخی ها رو دوست ندارن، این رو کسل کننده می دونن و به نظرشون جزئی بودنش خنثی کننده است و من کاملا برعکس اونا فکر می کنم. اگر درست سر تیربار رو نشانه گیری کنم می تونم پنج ساعت یک چاقو رو به گردن یک نفر شلیک کنم تا اونو درست بگیرم. در مرحله فیلمنامه (دوست دارم) مطمئن بشم که این کاراکترها یک چیز جالب رو به فیلم میارن و تماشا کردن اونا جالبه. خصوصا در فیلم هایی مثل “متلاشی” که در اون تعدادی غریبه طی اتفاقاتی به هم می پیوندند و ما داریم تماشاگرها رو نیز در این وضعیت قرار میدیم. این کاراکترها باید جالب باشن.

این فیلم منو تحت تأثیر قرار داد چون منو به یاد فیلم های آخر شب انداخت که در دهه ۸۰ رشد کردن. هنگام ساخت این فیلم چه جور موجودی در ذهنتون متصور شده بودید؟
مشخص هست که “متلاشی” خیلی از فیلم “چیز” (The Thing) الهام گرفته چون محتوای مشابهی دارن و چون این موجود هست که آدم ها رو در اختیار می گیره. فکر کنم در تمام اون فیلم ها، در فیلم های زامبی، در “۲۸ روز بعد” (۲۸ Days Later) و در “چیز”، گاهی یه لحظه خیلی کوتاه وجود داره که آدم ها قبل از این که تغییر رفتار بدن، متوجه میشن که آلوده شدن و بعدش دیگه مسئله ای نیست. می دونید که در “چیز” اونا در واقع تبدیل به ارواح متحرک میشن و متوجه نیستن که مشکلی وجود داره. در “۲۸ روز بعد” چند ثانیه قبل از آلودگی این اتفاق می افته، و شما می دونین که داره میاد. پس در “متلاشی” کشته شدن توسط یک موجود یک چیزه، ولی کشته نشدن و کنترل شدن ساختمان بدن از درون توسط اون، به نظر من بدتر از مرگه. پس این چرخش رو من بهش دادم. “طلوع مرده” (Dawn Of The Dead) یکی از فیلم های مورد علاقه منه. “بیگانه” (Alien) از نظر من بهترین فیلمه. تمام اون فیلم ها در حس تفکیک، جداسازی و تحت محاصره بودن با “متلاشی” مشترک هستن، و باید از تمام منابعی که هست استفاده کرد. توی تمام اون فیلم ها آدم ها با اسلحه سر و کار دارن و دنبال راهی برای حل مشکل هستن.

این که روش کار خودتون بر فرمول محاصره تحمیل کنید یا این که عمدا از برگشتن به فیلم های شبیه “متلاشی” خودداری کنید، کارتون رو سخت نکرد؟
من از این که کاری رو انجام بدم که در یک فیلم دیگه دیدم ترسی ندارم. یه صحنه توی “متلاشی” هست که کاملا تابع یکی از صحنه های “بیگانه” است. با این که اینجا به جای یک سفینه فضایی هولناک یه پمپ بنزین داشتیم، اما توی اون صحنه ای که اونا توی آزمایشگاه هستن و دارن دنبال موجود فضایی می گردن، ترکیب اصلی احساس به دنبال چیزی بودن، مثل صحنه ای از “متلاشی” هست که من سعی کردم همون سطح فشار و تنش “بیگانه” رو ایجاد کنم. البته معلومه که ریدلی اسکات (کارگردان “بیگانه”) این کار اول انجام داده. (می خندد) من غرق در ترس اون فیلم ها هستم و اگه در هر نقطه ای از فیلم موفق بشیم به اونا نزدیک بشیم، من خیلی خوشحال میشم.

من احساس کردم داستان کمی از نگاه محیط زیست هم هست. انگار اون مرد اتفاقی از یک مرز خاکی ناشناخته تجاوز کرده و یه جورایی مزاحم انگل شده. در این مورد اشتباه می کنم؟
داستان اولیه ای که من از اون موجود توی ذهنم داشتم همونه که همیشه بوده و یک نسخه رشدیافته از یک نوع موجود خارپوست دریایی هست، یک خارپوست دریایی که مثل خرچنگ بدقواره هست و همه ما می دونیم که در عمیق ترین قسمت اقیانوس هستند. اوکلاهوما نزدیک اقیانوس نیست اما دو جهت در رابطه با محیط زیست داره که خیلی خوب تصور تماشاگر رو به منشاء اصلی اون معطوف می کنه و ما در دو جا به این موضوع اشاره کردیم. در فاصله یک مایلی لوکیشن حدود پنج، شش جایگاه چاه نفت هست. پس این جهت “مزاحمت برای محیط زیست” وجود داره. و در واقع اوکلاهوما، همون طور که در فیلم هم بهش اشاره کردم، تعدادی از قدیمی ترین مناطق جنگلی دست نخورده در آمریکا رو داره. حتی بیشتر از سکویاها، نه به بلندی سکویا، اما به قدمت اون هاست، و اصلا به اندازه کافی در اون ها کاوش نشده. دلیل هم برای این کار وجود نداره. پس این دو چیز با هم ترکیب میشن تا حداقل به ما بگه که در بیرون یک خاستگاه تقریبا قابل قبولی برای این موجود وجود داره. وقتی اون در حالت غیرفعال هست، همون طور که بعضا در فیلم می بینیم، به نظر می رسه یک قتل خیابانی هست که میخ هایی ازش بیرون زده. و به محض این که به حالت غیرفعال دراومد دیگه منتقل نمیشه یا سرایت نمی کنه مگر این که یه چیزی اتفاقی بیاد و اونو به کار بندازه و دوباره جریان رو شروع کنه. و در واقع دوره زندگی یک موجود آلوده کوتاهه. اگه یکی از حیوانات جنگل آلوده بشه، وحشی میشه، به اطراف می دوه، سعی می کنه یه چیز دیگه با خون گرم پیدا کنه و اونو آلوده کنه و موفق نمیشه، یعنی داره تبدیل به چیزی میشه که سریع غیرفعال میشه. پس حادثه نوعی نقص ذاتی داره که می تونه باعث بشه اون برای مدتی طولانی ناپدید بشه و کسی هم مزاحمش نشه.

این موجود به طور واقعی ایجاد شده. شما عمدا چنین تصمیمی گرفتید؟
کاملا. من از موجودات کامپیوتری بد و جلوه های ویژه بد متنفرم – و فکر نمی کنم این کلمه شدت لازم رو داشته باشه – و فکر می کنم هر طرفدار فیلم های ترسناکی ازش متنفر باشه. و این چیزیه که من ۹۹ درصد اوقات سعی می کنم انجامش ندم. دو تا صحنه بود که مجبور شدیم انجامش بدیم، اون هم به خاطر خطرناک بودن حرکت ها، غیر عملی بودن طناب های پرواز و چیزهایی بود که از توانایی ما خارج بود و مجبور بودم از جلوه ها استفاده کنم و هنوزم میگم کاش مجبور نبودم. اما در ۹۹ درصد صحنه های فیلم، موارد واقعی هستن و من از همون اول هم همین دیدگاه رو داشتم. ما به هیچ وجه با این بودجه از عهده ساخت یک موجود کامپیوتری خوب برنمی اومدیم. یعنی واقعا راه دیگه ای نداشتیم. ما همه شاهد فیلم های دارای موجودات هستیم که استودیوهایی که بودجه کلانی دارند، میلیون ها و میلیون ها دلار خرج می کنن تا موجوداتی بسازن که کاملا غیر قابل باور هستن. ما شاهد این هستیم. انگار نه انگار که ما داریم در این مورد بهتر می شیم.

جالبه. بعضی کارگردان ها عقیده دارن صرفا به این خاطر که بودجه ای ندارن می تونن با تکیه بر جلوه های ویژه مشکلشون رو حل کنن.
رویکرد ما از همون اول ترکیب دو چیز بود: یک: تا اون جایی که می تونیم به جلوه های باورپذیر و واقعی برسیم. دو: طوری فیلمبرداری کنیم که به طور اجمالی چیزهایی رو نشون تماشاگر بدیم و اونو متقاعد کنیم چیزی دیده که در واقع ندیده… نوع فیلمبرداری و نحوه تدوین دقیقا تحت تاثیر فیلم های “بورن” هستن. می دونم برای دوربین لرزان و دستی مورد انتقاد واقع میشه، ولی راستش رو بخواید، “اولتیماتوم بورن” (The Bourne Ultimatum) یکی از بهترین فیلم هاییه که اخیرا دیدم. ما موقع فیلمبرداری تصمیم گرفتیم که این سکانس های اکشن رو در واقع به صورت برداشت پیوسته بگیریم. سکانس های اکشن بزرگ رو می خواستیم طوری بگیریم که با انفجار، تابش نور، پرتاب شدن اشیاء به اطراف و آدم ها در حال شلیک باشن. می خواستیم از اونا مثل یه نمایش فیلم بگیریم. در واقع فقط کاملا اجراشون می کردیم و فیلم می گرفتیم، بعد داد می زدیم “ایست. ” و “اگر کسی صدمه می بینه بایسته. ” و وقتی داد می زدم کات، فورا همه سرجاشون می ایستن، صبر می کردن تا گرد و خاک بشینه، و بعد نگاه می کردیم که چی گرفتیم. عوامل فیلمبرداری آخر یکی از این سکانس ها نفس نفس می زدن چون سخت کار می کردن که مطمئن بشن همه چی رو گرفتن، چون برداشت دومی در کار نیست.

برای بازی قربانبان انگل بازیگران خاص انعطاف پذیری استخدام کردید؟
ما در مواقع مختلف از تکنیک های متفاوتی استفاده کردیم. اولین قربانی از صحنه آغازین فیلم موجودی هست که خیلی سریع به حالت غیرفعال میره، برای همین مناسب بقیه اوقات فیلم نیست. اما در حقیقت آموزش اون شامل چهار سال مطالعه در حرکات جسمانی بود. ما خیلی اونو در لباس طراحی شده گذاشتیم تا حرکات خیلی نامتعارف و گویایی داشته باشه. ما یک قهرمان ملی ژیمناستیک رو هم آوردیم و مدام باهاش کار کردیم. اون اتفاقا از باشگاه “اوکلاهوما سونرز” بود که گروه ورزشی دانشگاه اوکلاهوما هست. اگه مسابقات ژیمناستیک المپیک رو دیده باشید، برخی از اعضای تیم المپیک ایالات متحده از دانشگاه اوکلاهوما اومده ن. ما خیلی خوش شانس بودیم که اون بچه ها رو در اختیارمون قرار دادن. و یکیشون بود به اسم جیمی، که وقتی لباس رو پوشید می تونست با قدرت بدنی خودش کارهایی بکنه که هیچ کس دیگه در اون لباس نمی تونست. بعدش یه بدلکار داشتیم که لباس رو پوشید و می تونست به اطراف حمله کنه. واقعا مکمل هم بودن. فکر نکنم بشه توی فیلم تشخیص داد. امیدوارم توی فیلم نشه تشخیص داد، اما وقتی از زاویه ای به زاویه دیگر تصویر کات میشد، کسی که توی لباس هست رو عوض می کردیم.

چه کسی مسئول جلوه های واقعی بود؟
کمپانی Quantum Creation FX تمام مدل های واقعی رو ساخت. اونا کارشون عالی بود، لباسی رو ساختن که از روی طراحی های قبلی دورو بود. در پرش ها از یک جهت، اونا لباسی پوشیده بودن که جلوی اون رو به یک جهت بود، و بعد وقتی اونا فرود می اومدن و جای دیگه ای پریدن، لباس برعکس میشد. به علت نحوه فیلمبرداری و تدوین اون صحنه ها، نمی دونم توی فیلم میشه تشخیص داد یا نه، ولی بیشتر تمرکز بر این بود که اون حرکات چه طور قراره اجرا بشن. لباس دردسرهای خودش رو داشت. ما یه قهرمان ملی ژیمناستیک داشتیم که سال ها آموزش جسمانی دیده، اون وقت توی این لباس داره خسته و کوفته میشه. سنگین بود و داخلش صد درجه بود، بیرونش هم ۱۰۰ درجه. این چالش های فیزیکی مطمئنا برای این بچه ها عواقبی داشته تا این چیز رو برای من به پرده بیارن.

شما بعد از کارگردانی “متلاشی” دوباره با Ghost House همکاری می کنید تا “کینه ۳″ (The Gradge 3) رو بسازید. در زمینه تجربیات، تغییرات مهمی وجود نداره، چیزی برای شما تغییر کرد؟
تفوات های سبکی وجود داره، ولی در اصل فقط کاراکتره که مهمه. اگه قراره آدم ها رو در خطر قرار بدین و انتظار داشته باشین تماشاگرها نگران اون باشن، قوانین کاملا مشابه هستن، چه دستی فیلمبرداری شده باشه و به شیوه بورن یا هر چیز دیگه، چه نباشه، در فیلم سازی با استفاده از تکنیک های مشابه تاکاشی شیمیزو همه چیز خیلی روان و خیلی حساب شده و دقیق هست. خیلی روانه و خیلی خیلی با دقت پیش میره. کم کم می رسه به نقل داستان. واقعا مهم نیست که یه هیولا باشه، یه روح باشه یا یه آدم مرده… این بخش یک عنصر کوچکی از تفسیر بزرگتر داستانه که در اصل یه چیزه.

تریلر “متلاشی” را با کیفیت بالا می توانید در اینجا مشاهده یا دانلود کنید.

کارگردان: مایک نیوئل

بازیگران: دنیل رادکلیف، اما واتسون، روپرت گرینت، رالف فینس، مایکل گمبون، برندان گلیسون، آلن ریکمن و گری اولدمن

مدت کمی پس از این که اژدهایان خروشیدند و مردم دریایی از میان دندانهای شکسته شان تهدید توخالی خود را جیغ زدند، دوران کودکی هری پاتر به پایان می رسد، جادوگر جوانی با زخمی صاعقه مانند و دنیایی خارق العاده از دشواری ها و مشکلات. و درست مانند کتاب “هری پاتر و جام آتش” که این فیلم آخر و خوشبختانه راضی کننده بر اساس آن است، کودکی با جیغ ها و ترس های نهایی در قبرستانی تمام می شود که پر از سنگ های قبر و افراد شیطانی است. در یک صحنه به شدت تکان دهنده، یک پسر می میرد، در حالی که دیگری از دست نیروی شیطانی که پیوسته از میان مجموعه جی. کی. رولینگ به سمت شکارش راه پیدا کرده است، آزاد می شود.

این دومین بار است که هری (دنیل راکلیف) ، که حالا ۱۴ ساله است، پایان کودکی را تجربه می کند، البته همان طور که خانم رولینگ و کارگردانان هر چهار فیلم به ما یادآوری کرده اند. هری که ابتدا توسط لرد ولدمورت، جادوگر خبیث، یتیم شده، در طول این سال ها رشد کرده است، کتاب ها و فیلم ها از یک شکل احساسی دیکنز مانند، طوری تغییر کرده اند که دخترها برای این نوجوان زخم خورده، مشکلی به اهمیت مشکل لرد سیاه به وجود می آورند.

این فیلم جدید هری پاتر نیز مانند قبلی، “هری پاتر و زندانی آزکابان” با نکته شومی آغاز شده و پایان می یابد. در “آزکابان”، یک درخت غول پیکر هم در ابتدا و هم در انتهای فیلم یک پرنده را با ضربه ای سرنگون می کند؛ در “جام آتش” این مردم هستند که سرنگون می شوند. این دو حیوان بیچاره در رمان نیستند، اما با زیرکی تکیه گاه “آزکابان” قرار داده شده اند، تا زمینه را برای داستانی ترسناک تر، شوم تر و جدی تر در ادامه مهیا کنند، و نیز داستان های تاریکتری که پی آیند آن خواهند بود. اگر دنیای دو قسمت اول، “هری پاتر و سنگ جادو” و “هری پاتر و تالار اسرار” هر دو توسط کریس کلمبوس به طور متضادی شاد کارگردانی شده اند و برای پسر جادوگر نوعی بهشت ترسیم شد، این بهشت طوری بود که تا می خواستیم آن را ببینیم، طولی نمی کشید که از بین می رفت.

خزیدن مار و از پای در آمدن سرایدار که بخش آغازین “جام آتش” هستند به وضوح اعلام می کنند که اکشن PG به PG-13 ارتقاء یافته است. مایک نیوئل کارگردان نیز مانند کارگردان قبلی، آلفونسو کوارون که زیبایی و عمق جدیدی را به مجموعه آورد، با استعداد خود پذیرای طرف تاریک حماسه می شود. این بار، داستان حول محور مسابقه قهرمانی سه جادوگر می چرخد، مسابقه ای که در آن جان هری به خطر می افتد و او خود را در کنار سه حریف و دشمنان خطرناک دیگر می بیند. در میان رویارویی جسورانه با اژدها های پیشرفته دیجیتالی، صحنه های رمانتیک در سالن غذاخوری، نزاع در محوطه مدرسه و گروهی از دختران مهمان است که مانند چندین (Madeline 1998) به صف حرکت می کنند، فقط برای این که مانند La Femme Nikita خلاف معمول باشند.

دنیل رادکلیف که اکنون ۱۶ ساله است، انصافاً از نظر حالات چهره خوب است، اما هنوز هم باید توانایی های خود را گسترش دهد تا حالات چهره اش از نظر عاطفی حقیقی احساس شود. این کار ممکن است مانعی در برابر فیلم ها ایجاد کند، اما هنوز این اتفاق رخ نداده، دلیل عمده آن نیز این است که تماشای رشد او و بازیگران جوان مکمل او -روپرت گرینت فوق العاده در نقش رون، اما واتسون که به طور ملموسی هرمیون را با حرارت بازی می کند- در سینما به جای خود یک کمک محسوب می شود. سینما به تنهایی بازیگران را تا ابد مشهور نمی کند که در جوانی نگه دارد، سینما بر خلاف کتاب تا حدی به عشق ما نیز نیاز دارد، چون تنها کاراکترها نیستند که ما عاشق آنهاییم، بلکه عاشق بازیگرانی که آنها را به تصویر می کشند نیز هستیم. آقای رادکلیف خدای بازیگری یا حتی یکی از کالکین ها نیست، اما با این حال او را تحسین می کنید، این کار تا اندازه ای به این دلیل است که شما می خواهید هری موفق شود و تا اندازه ای نیز به خاطر این است که چیز ناخوشایندی در مورد نحوه کنار آمدن او با کاراکترش وجود دارد.

اگر جذابیت های نقش های اصلی تا حدی متزلزل باقی مانده اند، یکی از خوبی های ثابت فیلم ها، و یکی از مزایای پول زیادی که پشت آنها است، وجود استعدادهای ناب بازیگری در آنان است. ازجمله استادان و کهنه کاران بریتانیایی که به مجموعه برگشته اند مایکل گمبون، آلن ریکمن، رابی کالترین، مگی اسمیت، تیموتی اسپال و گری اولدمن هستند که متأسفانه حضور مختصرشان چیزی بیشتر از تمسخر نیست. از تازه واردان فیلم میراندا ریچاردسون در نقش ریتا اسکیتر است، روزنامه نگار فضولی که اساساً حضورش برای این است که به ما یادآوری کند هری دیگر بچه نیست، و برندان گلیسون به عنوان آخرین عضو از کارکنان هاگوارتز، مودی چشم باباقوری. مردی ذاتاً پرحرف که قسمت هایی از بدنش مصنوعی هستند، از جمله یک چشم کروی که برای او به مثابه چشم بند دزد دریایی است، چشم باباقوری، اختلال حواس دارد.

به همین اندازه که این بازیگران خوب هستند، هیچ چیز شما را برای یک نیروی شیطانی که لرد ولدمورت است و درخشش رالف فینس، بازیگری که نقش آن را بازی کرده آماده نمی کند. آقای فینس ردای سیاه روانی پوشیده که به نظر می آید به جای این که از او آویزان باشد او را به پرواز در می آورد، او به نرمی و زیبایی حرکت می کند، سر بی مو و سفیدش مانند چوب پنبه ای روی دریا بالا و پایین می رود، دست ها و پاهای پرجنب و جوشش مانند چراغ دریایی روشن و رنگ پریده است. چندین سال فیلم ها سعی کردند این ظرافت زیبا را به یک حس تبدیل کنند، اما آقای فینس، همان طور که در “فهرست شیندلر” هم نشان داد، بازیگری است که قدم نهادن در طرف تاریک تر فقط برایش لذت نیست، بلکه رهایی است. مطمئناً این بازی اوج شرارت است.

آقای فینس به گونه ای تماشایی وارد فیلم می شود، هر چند متأسفانه دیر، مانند یک رقاص Butoh از جهنم در قبرستان شلوغ ظاهر می شود. او فیلم را به انتهای ناراحت کننده ای می رساند، انتهایی که با وجود رها کردن داستان از شکل قدیمی آن، چندان هم آن را تمام نمی کند. این خوبی این فیلم و مجموعه است، چون هر داستان ضمن این که باید بر ضوابط خودش پایبند باشد ما را برای قسمت بعدی نیز آماده کند. اگر آقای کوارون با “آزکابان” مجموعه را ترقی داد، آقای نیوئل، که به خاطر “چهار عروسی و یک تشییع جنازه” مشهور است و به خاطر “دانی براسکو” او را به یاد می آورند، موفق می شود سهم مشابهی از سطح بالای جذابیت داشته باشد. تاریکی و فنا ممکن است کمتر به صورت شاعرانه شناخته شده باشند، اما ترکیب بی قاعده، مقدرنگر و معتقد به هدف بریتانیایی، کاملاً دست نخورده باقی مانده است.

خلاصه داستان:
چیزی به آغاز چهارمین سال تحصیل هری پاتر در هاگوارتز نمانده است و او با دوستانش در حال لذت بردن از تعطیلات تابستان است. آنها برای تماشای جام جهانی کوییدیچ عازم می شوند، اما پس از پایان مسابقه طرفداران لرد ولدمورت که مرگخوار نام دارند، تمام چادرها را به آتش می کشند و در این میان ظاهر شدن نشانه ولدمورت، علامت شوم، باعث ایجاد آشفتگی در جامعه جادوگری میشود. این سال، هاگوارتز میزبان “مسابقه قهرمانی سه جادوگر” است، مسابقه ای بین سه مدرسه جادویی مشهور: هاگوارتز، بوباتون و دورمسترانگ. شرکت کنندگان در مسابقه که باید ببیش از ۱۷ سال سن داشته باشند به وسیله ابزاری جادویی به نام جام آتش انتخاب می شوند. اما در شب انتخاب سه قهرمان، جام نام چهار قهرمان را بیرون می اندازد که نام هری نیز بدون اطلاع خودش به عنوان قهرمان چهارم بیرون می آید. از آن جا که قوانین جادویی غیرقابل نقض هستند هری مجبور می شود در سه مرحله بسیار سخت مسابقه شرکت کند. دامبلدور از استاد جدید دفاع در برابر جدوی سیاه، الستور مودی می خواهد که در طول مسابقه مراقب هری باشد. از طرف دیگر، با کشته شدن یک فرد در محوطه هاگوارتز، حوادث شکلی شوم به خود می گیرند. آنها هر چه به جام مسابقه سه جادوگر نزدیک می شوند، هری مواجهه با تاریکی مطلق را در خود احساس می کند…

درباره فیلم:
“هری پاتر و جام آتش” چهارمین فیلم از مجموعه فیلم های هری پاتر است که بر اساس رمانی به همین نام نوشته جی. کی. رولینگ تولید شد. مایک نیوئل از کارگردانی “بیمار انگلیسی” سر باز زد تا اولین کارگردان انگلیسی فیلم های هری پاتر باشد. ابتدا استودیو پیشنهاد کرد که نیوول فیلم را در دو قسمت بسازد، اما او به پیشنهاد آلفونسو کوارون، کارگردان فیلم قبلی هری پاتر، ترجیح داد فیلم را در یک قسمت و با حذف داستان های فرعی بسازد. در فوریه ۲۰۰۴ برای انتخاب بازیگر نقش چو چانگ، بیش از ۳ هزار دختر متقاضی بودند که سرانجام از میان آنها کتی لیونگ انتخاب شد.

تولید فیلم با بودجه تقریبی ۱۵۰ میلیون دلار در دسامبر ۲۰۰۳ آغاز شد. برای صحنه های اژدها، حداقل یک اژدهای تمام اندازه ساخته شد که حتی می توانست از دهانش آتش بیرون دهد. برای صحنه های زیر آب نیز، یکی از بزرگترین لوکیشن های زیرآبی تاریخ ساخته شد که بیش از ۵۰۰ هزار لیتر آب گنجایش داشت. در مارس ۲۰۰۵ تولید فیلم به پایان رسید.

چهارمین فیلم هری پاتر در سه روز اول اکران بیش از ۱۰۲ میلیون دلار در آمریکای شمالی فروخت که بیشترین میزان فروش آخر هفته برای فیلم های هری پاتر بود. “جام آتش” با فروش جهانی ۸۹۶ میلیون دلار، عنوان پرفروش ترین فیلم جهان در سال ۲۰۰۵ را به دست آورد و هشتمین فیلم پرفروش تاریخ سینما شد و هم اکنون نیز یازدهمین فیلم پرفروش دنیاست. DVD فیلم “هری پاتر و جام آتش” سریع ترین فروش DVD را در تاریخ رقم زد. این فیلم اکنون پس از “هری پاتر و سنگ جادو” و “هری پاتر و محفل ققنوس”، سومین فیلم پرفروش هری پاتر است.

“هری پاتر و جام آتش” اولین فیلم هری پاتر بود که در ایالات متحده درجه سنی PG-13 گرفت. این فیلم در شاخه “بهترین کارگردانی هنری” نامزد دریافت جایزه اسکار شد.

نظر منتقدین:
فیلم نقدهای بسیار مثبتی دریافت کرد؛ به عنوان نمونه در سایت Rotten Tomatoes با کسب ۸۹% امتیاز و در سایت Metacritic با کسب ۸۱% امتیازات، دقیقاً امتیاز فیلم قبلی هری پاتر را برای خود تکرار کرد. روزنامه New York Daily News هم به دلیل شاد بودن و هم به دلیل زمینه تاریک فیلم، آن را تحسین کرد. بازیگران جوان فیلم برای مهارتشان در نشان دادن احساسات و عواطف ظریف مورد تحسین قرار گرفتند، خصوصاً دنیل رادکلیف که Variety او را دارای “قدرت اجرای ابعادی و متنوع” دانست. بازی هنرپیشه های جدید فیلم نیز ستایش شد، از جمله بازی برندان گلیسون در نقش مودی چشم بابا قوری “غیرقابل پیش بینی”، بازی میراندا ریچاردسون در نقش ریتا اسکیتر “شگفت انگیز” و بازی رالف فینس در نقش لرد ولدمورت “اوج شرارت” توصیف شد.

دیالوگ های بیاد ماندنی:
نویل: اوه، خدای من! من هری پاتر رو کشتم!

دامبلدور: افتخار ابدی! این چیزیه که دانش آموز برنده مسابقه سه جادوگر نصیبش میشه، اما برای رسیدن به این مهم، دانش آموز باید از سه مرحله جون سالم به در ببره. سه مرحله ی بی نهایت خطرناک.
فرد و جرج: عجب!

بارتی کراوچ پسر: سلام، پدر!
بارتی کراوچ: تو پسر من نیستی.

ولدمورت: حالا می تونم بهت دست بزنم.

هری: من عاشق جادو هستم.

كارگردان: خوان کارلوس فرسنادیلو

نویسندگان: روان جاف، خوان کارلوس فرسنادیلو، انریکه لوپز لاواینگ، جزاس اولمو

تاريخ اكران: ۱۱ می ۲۰۰۷ (۲۱ اردیبهشت ۱۳۸۶)

محصول: انگلیس، اسپانیا

ژانر: درام، ترسناک، تخیلی، هیجان انگیز

شعار فیلم: خطر همه جا هست.

بازيگران: کاترین مک کورمک، رابرت کارلایل، آمندا واکر، شهید احمد، گارفیلد مورگان، امیلی بیچم، بینز البلاوی، کریس رایمن

آهنگساز: جان مورفی

درجه فيلم: R (به دلیل خشونت و خونریزی زیاد، زیان و برخی صحنه های نامناسب)

مدت فيلم: ۹۹ دقيقه

کمپانی: Fox Atomic

خلاصه داستان:
شش ماه از نابودی یک ویروس جنون آمیز از جزایر بریتانیایی می گذرد. ارتش ایالات متحده اعلام می کند که در مبارزه با سرایت بیماری پیروز شده است و بازسازی کشور می تواند آغاز شود. با بازگشت اولین دسته مهاجران، یک خانواده دوباره متحد می شود… اما یکی از آن ها بدون این که خود آگاه باشد، راز وحشتناکی را با خود حمل می کند. این ویروس هنوز از بین نرفته است برای او هیچ علائم خارجی وجود ندارد… این بار خطرناک تر از همیشه است.

درباره فیلم:
پس از موفقیت فیلم “۲۸ روز بعد” در سال ۲۰۰۳ ایده ساختن دنباله ای بر آن مطرح شد. دنی بویل، کارگردان “۲۸ روز بعد” به عنوان یکی از تهیه کنندگان “۲۸ هفته بعد” به کار خود ادامه داد و خوان کارلوس فرسنادیلو برای کارگردانی جایگزین شد. مراحل اولیه فیلمبرداری در لندن از سپتامبر ۲۰۰۶ آغاز شد و در ماه نوامبر همان سال به پایان رسید. فیلم در ۲۰۰۰ سینما در ایالات متحده اکران شد و در هفته اول ۹.۸ میلیون دلار فروخت. فیلم “۲۸ هفته بعد” در مدت ۱۴ هفته اکران خود در ایالات متحده ۲۸ میلیون دلار و در کشورهای دیگر ۳۵ میلیون دلار فروخت تا در کل به فروش جهانی ۶۴ میلیون دلار برسد.

نظر منتقدین:
به طور کلی “۲۸ هفته بعد” نقدهای مثبتی دریافت کرد.
View London فیلم را این گونه توصیف کرد: “فیلمی مهیج، پر از حرکت است که به طور فوق العاده ای مهیج کارگردانی شده و بیشتر از فیلم ابتدایی راضی کننده است.”
نیویورک تایمز نوشت: “۲۸ هفته بعد خشن و به طور خسته کننده ای ترسناک است. همچنین ایده ها و تکنیک ها زیرکانه عمل شده است.” و آن را “بهترین فیلم ترسناک سال” نامید.
همچنین بعضی از منتقدان داستان فیلم را با جنگ عراق مقایسه کرده اند.
فیلم “۲۸ هفته بعد” در سایت Rotten Tomatoes با ۹۸ نقد مثبت و ۴۲ نقد منفی، ۷۱% و در سایت Metacritic نیز با احنتساب ۳۴ نقد ۷۸% مورد قبول واقع شد.

“هری پاتر و زندانی آزکابان” نوع متفاوتی از فیلم های هری پاتر است، یک نوع بهتر. با این که ظاهر صیقلی و مقایس اغراق آمیز آن شباهت خانوادگی لازم آن را با قسمت های قبلی باعث شده است، این قسمت که سومین است یک تغییر مسیر را نشان می دهد، به دور از عرف ها و قواعد محدود مرسوم در فیلم های اکشن و به سوی مسیری بیش از قبل ماوراء الطبیعی. این مسیری است که این مجموعه فیلم های فانتزی در تمام مدت می خواست به آن برود.

کارگردان آلفونسو کوارون (“و نیز مادر تو”) نیز مانند کریس کلمبوس، کارگردان دو فیلم اول، باری بر دوش داشت، این که قالب فیلمی را بریزد که هویتش از بقیه مستقل باشد و با این حال سیل طرفداران را مأیوس نکند، طرفدارانی که فیلم برای آنها می تواند تنها ضمیمه ای برای تجربه خواندن کتاب ها باشد.گاهی اوقات کشش داستان محسوس است. بیش از حد به حواشی توجه می شود، و در نیم ساعت اول فیلم خصوصیت بدون حاشیه و انحراف وجود دارند، طوری که انگار همه چیز دارای اهمیتی برابر هستند.

ولی توجه کوارون به اصول فراتر از سطح می رود و او را قادر می سازد تا از دام های تکراری اغراق های زیبا و بی معنی فاصله بگیرد. برای کوارون، یک فیلم چیزی بیشتر از تنها یک شانس برای جذب و سرگرم شدن با صحنه است. یقیناً صحنه جذاب و سرگرم کننده در آن وجود دارد، و بهتر از همیشه نیز هست، به همین ترتیب در زمینه شناخت احساس انسانی نیز موفق می شود. “هری پاتر و زندانی آزکابان” بسیار بیشتر از فیلم های قبلی، برای بزرگسالان نیز هست.

بدون شک، هری (دنیل رادکلیف) این روزها از سن بلوغ گذشته است، و شاید این یکی از عناصر تغییر صدایش باشد. او الان یک نوجوان است، و در آغاز فیلم در تعطیلات تابستان هستیم و او با خاله و شوهرخاله ی ناخوشایندش زندگی می کند و سعی می کند در برابر این وسوسه که یک طلسم شیطانی بر روی هر دو آنها اجرا کند مقاومت کند. اما سرانجام وقتی خواهر عمویش (پم فریس) به منزل آنها آمده و به او توهین می کند، هری خونسردیش را از دست می دهد. برای تلافی کردن، هری او را باد می کند. او منبسط می شود، به هوا می رود، به تدریج به سمت سقف رفته، از پنجره به بیرون می رود و به سمت آسمان پرواز می کند و در راه جیغ می کشد. این یک فانتزی دلپذیر است.

در دقایق اول فیلم سوم “هری پاتر”، به نظر می رسد سعی شده به تماشاگران اطمینان داده شود که این واقعاً قرار است یک گردش خوب فیلم باشد. برای همین سکانس پرواز عمه به زودی با یک سکانس جادویی دیگر دنبال می شود، که در آن هری با یک اتوبوس سه طبقه که برای عبور از چنگ ترافیک باریک می شود، به سرعت به خانه برمی گردد. باز هم، جلوه ها استادانه انجام شده اند، ولی صحنه این تردید را به وجود می آورد که فیلم چیزی جز ترکیبی از سکانس های کامپیوتری نیست. این مورد به زودی تغییر می کند، هر چند دقایقی طول می کشد تا تردید از بین برود.

محوریت فیلم بر فرار فرد تبهکاری به نام سیریوس بلک (گری اولدمن) از زندان آزکابان است؛ سیریوس متهم اصلی در قتل والدین هری توسط ولدمورت است، و ظاهراً قصد دارد با کشتن هری کار خود را تکمیل کند. با بازگشت هری به هاگوارتز برای سومین سال، موجودات خبیثی به نام دیوانه سازها برای دستگیری سیریوس بلک در تمام ورودی های مدرسه مستقر می شوند، اما دیوانه سازها کهمی توانند روح قربانیان خود را بمکند، چندان قابل اعتماد نیستند.

در میان جلوه های ویزه فراوان فیلم، من به خصوص حرکت سوم درخت گره دار را می پسندم. درخت با یک چشمک به بیننده ای که می داند این یک جلوه کامپیوتری است معرفی می شود: با تکان دادن خود برف ها را به اطراف می اندازد و ظاهراً تعدادی از برف ها بر روی لنز دوربین پاشیده می شود. در زیر این درخت جای فشرده ای وجود دارد که وقتی رون به بخشی از یک سکانس اوج طولانی تر کشیده می شود، وحشت های غیر قابل تصوری برای او پوشش داده می شود. در ابتدا سه قهرمان شاهد یک ماجرا هستند، و بعد، پس از برگرداندن زمان، سعی می کنند آن ماجراها را تغییر بدهند. ابتکار در ترفندهای زمان برای من موثر بود، اما ممکن است بینندگانی که خیلی جوان هستند را گیج کند.

کریس کلمبوس که دو فیلم اول پاتر را کارگردانی کرده، به عنوان تهیه کننده برگشته است اما آلفونسو کوارون را به جای خود کارگردان کرده است، کارگردان فیلم فوق العاده “شاهزاده خانم کوچولو” (۱۹۷۵) و فیلم عالی “و نیز مادر تو”. کوارون روند فیلم ها را ادامه می دهد، قبلاً در “هری پاتر و تالار اسرار” فیلم به تاریکی گراییده بود. دیگر دنیای فیلم اول با آن جغدهای نامه رسان و مسابقه های کوییدیچش ساده به نظر می رسد، و با این که در این فیلم نیز مسابقه کوییدیچ وجود دارد، بازی در توفانی انجام می شود که به نظر می آید در “روزی پس از فردا” وزیدن گرفته باشد. کاری را که کوارون با ظاهر فیلم انجام داده دوست دارم، اما به نظرم طرح ریزی داستان کمی تیره و مات است؛ درست در جایی که باید تمرکزمان بر این باشد که سیریوس بلک دقیقاً چه کسی است و چرا والدین هری را کشته، کاراکتری جالب تر اما کم اهمیت به طور ناگهانی ظاهر می شود، پیتر پتی گرو (تییموتی اسپال)، موشی واقعی که متحمل تغییرشکل شده است.

بازیگرانی که نقش هری،رون و هرمیون را بازی می کنند کودکی را پشت سر گذاشته اند، و در فیلم بعدی یا باید با نوجوانی آن ها کنار بیاییم یا بازیگرانی جوانتری جایگزین آنها می شوند. اگر آن ها به همین صورت رشد کنند، متأسفانه مجموعه فیلم ها ممکن است کم کم به سمت گونه هایی با شگفتی کمتر از شدت جلوه های ویژه تنزل پیدا کند، اما از طرف دیگر من رادکلیف، گرینت و واتسون را دوست دارم، و خصوصاً از این که هرمیونِ واتسون خودش را به وسط صحنه ها می کشاند و کنترل اوضاع را در دست می گیرد خوشم می آید. با این که مجموعه به نام هری است، اغلب اوقات او ناظر است و این هرمیون است که یک مشت معوقه را به فک دراکو مالفوی می زند.

برخلاف فیلم های آمریکایی مانند “بچه های جاسوس” که بچه ها بر اغلب صحنه ها حکمفرما هستند، فیلم های هری پاتر، سه قهرمان را به پرده ای پر از نمایش کاراکترها پیوند می زنند. در اینجا من بازی این ها را دوست داشتم: دیوید تیولس در نقش معلمی که تا حد زیادی باهوش است، اما تامپسون در نقش تجسمی از شور و شوق احمقانه، آلن ریکمن در نقش اسنیپ سخت مغرور، رابی کالترین در نقش هاگرید به طور فزاینده ای دوست داشتنی، و مایکل گمبون نیز ردا و ریش ریچارد هریس فقید را در نقش دامبلدور پوشیده است.

آیا “هری پاتر و زندانی آزکابان” به خوبی و فیلم قبلی است؟ نه کاملاً. این فیلم، آن حس خوشی که از داستان ساعت وار آن به آدم دست می دهد را ندارد و باید بیش از این توضیح داده می شد. ولی دنیای هری پاتر لذت بخش، سرگرم کننده و پیچیده باقی مانده است؛ چالش های فیلم نه از سادگی شکننده آن حفاظت خواهد کرد و نه به دنیای فیلم های هیجان انگیز مرسوم نوجوان ها تنزل پیدا خواهد کرد.

خلاصه داستان:
هری پاتر بار دیگر با خویشاوندانش اوقات ناگواری را سپری می کند. خواهر عمو ورنون، مارج، به والدین هری توهین می کند و هری پس از این که ناخواسته با استفاده از جادو او را باد می کند، از آن جا فرار می کند. هری که در ابتدا به خاطر استفاده از جادو در خارج از مدرسه ترسیده است، ولی در کمال ناباوری متوجه می شود که برای این کار مجازات نخواهد شد. با این حال، او به زودی درمی یابد که یک تبهکار خطرناک و خادم وفادار ولدمورت، سیریوس بلک، از زندان آزکابان فرار کرده و می خواهد برای انتقام لرد سیاه، هری را بکشد. وضع برای هری بدتر از این می شود و نگهبانان مخوف آزکابان، به نام دیوانه سازها، برای محافظت از ورودی های مدرسه گماشته می شوند و بر حسب اتفاق به طور غیرقابل توضیحی بر روی هری هولناک ترین تأثیر را دارند. اما هیچ چیز آن طور که به نظر می رسد نیست و شاید در همین حال در هاگوارتز یک خائن وجود داشته باشد…

درباره فیلم:
“هری پاتر و زندانی آزکابان” سومین فیلم از مجموعه فیلم های هری پاتر و بر اساس رمانی به همین نام نوشته جی.کی.رولینگ با ۱۳۰ میلیون دلار بودجه تولید شد. کریس کلمبوس، کارگردان دو فیلم قبلی این بار به خاطر دوری از فرزندانش کارگردانی را رها کرد و در کنار دیوید هیمن قامت تهیه کنندگی به خود گرفت. گیلرمو دل تورو پیشنهاد کارگردانی را نپذیرفت و پس از او نام های کالی خوری، کنت برانا و آلفونسو کوارون مطرح شدند. کوارون ابتدا برای قبول این پیشنهاد مردد بود، اما پس از خواندن کتاب ها، نظرش عوض شد و قرارداد کارگردانی را امضا کرد. همچنین با فوت ریچارد هریس، مایکل گمبون، هنرپیشه کهنه کار ایرلندی جایگزین او برای ایفای نقش پروفسور دامبلدور شد.
فیلمبرداری “زندانی آزکابان” در ماه فوریه ۲۰۰۳ آغاز و در اکتبر ۲۰۰۳ به پایان رسید. پس از پایان فیلمبرداری کوارون اظهار داشت که در این مدت، دو تا از شیرن ترین سال های عمرش را تجربه کرده است. آلفونسو کوارون در عین وفاداری نسبی، به کلی تحولی عظیم در فیلم های پاتر به وجود آورد و حتی تأثیرش را بر موسیقی متن فیلم نیز محسوس بود.
فیلم در ۴ ژوئن در ایالات متحده اکران شد و در همان روزهای آغازین چندین رکورد را شکست. سومین فیلم هری پاتر با ۵.۳ میلیون یورو فروش، رکورد بیشترین فروش تاریخ  انگلیس در یک روز را از خود بر جای گذاشت. “هری پاتر و زندانی آزکابان” در کل ۷۹۵.۵ میلیون دلار در سراسر جهان فروخت و پس از “شرک ۲″ به عنوان پرفروش ترین فیلم سال ۲۰۰۴ شناخته شد. با وجود فروش بسیار موفق فیلم، “آزکابان” هم اکنون کمترین فروش را در میان فیلم های هری پاتر دارد و تا زمان نگارش این مطلب ۲۱مین فیلم پرفروش جهان است.
“زندانی آزکابان” در دو رشته نامزد جوایز اسکار شد، در دو بخش نامزد جوایز بفتا شد و علاوه بر این، برنده ده جایزه شده و نامزد ده ها جایزه دیگر شده است.

نظر منتقدین:
“هری پاتر و زندانی آزکابان” نقدهای بسیار مثبتی را دریافت کرد و در سایت Rotten Tomatoes حدود ۸۹% نقدهای مثبت را به خود اختصاص داد. در سایت Metacritic نیز با نمره ۸۱ از صد درجه “تحسینهمگانی” را کسب کرد.
پیر تراورز در مورد فیلم گفت: “نه تنها در میان سه فیلم هری پاتر بهترین و هیجان انگیزترین است، بلکه فیلمی است که حتی اگر نام جی.کی.رولینگ و جادوگر جوانش را نشنیده باشید نیز می تواند عرض اندام کند.”
راجر ایبرت از چهار ستاره به فیلم ۳.۵ ستاره داد و برخلاف اکثر منتقدان فیلم را “کاملاً به خوبی دو فیلم اول” ندانست، اما با این حال آن را “قسمتی لذت بخش، سرگرم کننده و دگرگون شده” یافت.
کلودیا پوگ از USA Today فیلم را “یک لذت بصری” توصیف کرد و ریچارد روپر آن را “یک موفقیت خلاقانه” دانست.

دیالوگ های بیاد ماندنی:
هری: لوموس ماکسیما!

هری: اون دوستشون بوده، و بهشون خیانت کرده. اون دوستشون بوده! امیدوارم که پیدام کنه! چون وقتی پیدام کنه، آماده میشم. وقتی پیدام کنه، می کشمش!

دامبلدور: صدای یه بچه، هرچند درست و صادقانه است، برای اون هایی که گوش دادن رو فراموش کردن، بی معنی هست.

رون: یه چیزی داره اون بیرون تکون می خوره.

هری: اکسپکتو پاترونوم!

فیلم اول مقدمه چینی بود، و این یکی نتیجه آن است. “هری پاتر و تالار اسرار” تمام تعاریف جادویی را زیر پا می گذارد و با سرعت وارد ماجرایی می شود که از همه نظر از اولین فیلم هری پاتر تاریک تر و ترسناک تر است. همچنین عمیق تر نیز هست: دومین فیلم از هفت فیلم هری پاتر که قرار است ساخته شود پر از ابتکار و ایده های تازه است، و هاگوارتز این فیلم جلوی چشم ما گسترش و عمق می یابد و تبدیل به دنیایی به بزرگی داشتن رازهایی غیرقابل انتظار می شود.

واضح است چیزی که در اینجا توسعه می یابد، یکی از مهم ترین مجموعه فیلم های تاریخ سینماست، مجموعه فیلمی که از تمام جلوه های کامپیوتری بهره می برد و با کار فوق العاده خلاقانه ی جی.کی.رولینگ پیوند می خورد، این دنیای اسطوره شناختی که رولینگ خلق کرده به عظمت “جنگ ستارگان” است، اما از هوش و انسانیت بهره بیشتری برده است. با این جادوگر جوان، هری، ظاهراً قهرمان است، اما فیلم دوران طلایی فیلمسازی را یادآوری می کند که کاراکترهای مکمل مشخصی صحنه ها را شلوغ کردند. داستان در مورد شخصیت ها و سوابق و بی نظمی های شخصی است، نه در مورد ابرقهرمانی که با وزن خود داستان را فتح می کند.

در فیلم جدید، هری (با بازی دنیل رادکلیف که قدش کمی بلندتر و صدایش کلفت تر شده است) با دوستانش رون ویزلی (روپرت گرینت) و هرمیون گرنجر (اما واتسون در دوران کودکی) بر می گردند. به نظر می آید گاهی آنها در میان اسرار هشدار دهنده هاگوارتز هیچ کمکی ندارند، جایی که حتی معلم ها، حتی مدیر معظم آلبوس دامبلدور (ریچارد هریس)، حتی پروفسورهای فرزانه ای مانند اسنیپ (آلن ریکمن) و مک گونگال (مگی اسمیت) و حتی هاگرید غول پیکر قوی (رابی کالترین) نیز ظاهراً از اسرار ترسناک مدرسه سردرگم شده و کمی ترسیده اند.

آیا واقعاً در جایی از قلعه بزرگ هاگوارتز تالار اسرار وجود دارد؟ آیا فقط نواده سالازار اسلیترین – که شرورتر از بقیه بنیانگزاران هاگوارتز بوده – می تواند آن را باز کند؟ آیا هیولایی در آن وجود دارد؟ آیا هیولا از آنجا آزاد شده و خشک شدن بعضی از دانش آموزان کار آن بوده، دانش آموزانی که بدن های خشک شده شان در راهروها پیدا شده و آنها را به همین صورت فعلاً به درمانگاه می برند. آیا جواب تمام این سوالات ریشه در حوادث سال ها پیش دارد، زمانی که حتی دامبلدور پیر نیز (به طور حاشیه ای) جوان تر بود؟ و آیا یک دفترچه خاطرات که متعلق به دانش آموزی سابق به نام تام ماروولو ریدل است – دفترچه ای که چیزی در آن نوشته نشده، اما صفحاتش با دستخط های روح مانندی جواب سوالات را می دهند – سرنخ هایی که هری و دوستانش به دنبال آن هستند را دارد؟ (به تمام سوالات بالا باید این جواب را داد: شاید.) این معماها می تواند در یک فیلم یکنواخت، خسته کننده و عادی نیز حل شود که کاراکترهایش در راهروهای سنگی قدیمی سرگردان هستند، اما یکی از لذت هایی که کارگردانی “هری پاتر و تالار اسرار” توسط کریس کلمبوس دارد، این است که فیلم به طور ویژه ای زنده است. این فیلمی است که جواب هر گونه انتقادی نسبت به جلوه های کامپیوتری را با افتخار می دهد یا تصاویر ترسناکی که به طور متقاعد کننده ای با فعالیت ترکیب شده اند. به نظر می رسد خود هاگوارتز نیز نسبت به فیلم اول رشد کرده است، از یک ویلای نسبتاً بزرگ به چیزی با منارهای مخروطی، برج ها، اتاق های بزرگ و راهروهای بی نهایت پیچ در پیچ، تالار های کنفرانس و آزمایشگاه های علمی و به اندازه ظاهر بالایی آن، در زیر زمین نیز قسمت هایی مخفی شده است. حتی کوییدیچ نیز در استادیوم بزرگتری انجام می شود. واقعاً گاهی به نظر می رسد وسعت هاگوارتز به وسعت ساختمان بی حد و اندازه “Gormenghast” در کتاب های سه گانه (و ناتمام) مروین پیگ نزدیک می شود، شاید این یکی از چیزهایی باشد که رولینگ از آن الهام گرفته است.

طرح صحنه استوارت کریگ است، که کارش را از “هری پاتر و سنگ جادو” ادامه می دهد. او در اینجا (کلمه دیگری برای بیان آن نمی توان به کار برد) یک دنیا خلق کرده است، یک دنیای کاملاً تعریف شده با تمام جزئیاتی که در آن پخش شده اند، پس حتی گوشه های صحنه نیز دسیسه ای دارند. این فیلم از جمله فیلم های محدود اخیر است که می توان با قطع کردن صدا نیز آن را تماشا کرد، فقط برای لذت بردن از طراحی صحنه ها، طراحی لباس ها که توسط جودیانا ماکوفسکی و لیندی همینگ انجام شده، و جلوه های ویژه (مسابقه کوییدیچ حتی سه بعدی تر از قبل به نظر می آید، کاراکترها در طول محوطه بزرگ به سرعت حرکت می کنند و در همان حال مالفوی نفرت انگیز هری را تهدید می کند).

این بار سه کاراکتر جدید وجود دارند، یکی خوب، یکی خودپسند، یکی بد. پروفسور اسپراوت (میریام مارگولایز) استاد گیاه شناسی است و خواص ویژه گیاه مهرگیاه را به شاگردان کلاس آموزش می دهد، و در این بین بیش از همه شاگردان جان دان را متحیر می کندکه با نمادگرایی اضافی مهرگیاه آشنا هستند که در کلاس فقط به آن اشاره می شود. هر چه در مورد مهرگیاه بیشتر بدانید، کلاس اسپراوت برایتان جالب تر است.

او تازه وارد خوب فیلم بود. استاد جدید خودپسند، که بازیگر آن با خوش سلیقگی انتخاب شده، گیلدروی لاکهارت (کنت برانا) است، نویسنده کتاب زندگی نامه اش “من سحرآمیز”، که فکر می کند جادوگر کاملی است اما افسونی که برای خوب کردن دست شکسته هری به کار برد نتایج تأسف برانگیزی داشت. و تازه وارد بعدی لوسیوس مالفوی (جیسون ایساکس) است، پدر دراکوی گستاخ، که طوری حرکت می کند، که انگار تنها باید در اصول اخلاقی کلی از او منتفر بود.

این کاراکترها و عناصر داستان در سکانس های اکشن بعدی که چندان برای تماشاگران جوان تر نامناسب نیست، با هم مرتبط می شوند. این موضوع در مواجهه با عنکبوت ها و بعد از آن دوئل با یک اژدها هشداردهنده تر می شود؛ این صحنه ها مثل قسمت های یک فیلم شاد خانوادگی کنار هم قرار نگرفته اند، بلکه با هیجان یک فیلم هیجان انگیز که یک مسیر مشخص دارد. علی رغم این که معمولاً از فیلم نا امید می شوم وقتی می بینم برای یک عمل ثالث داستانش را رها می کند و کاملا به سمت اکشن می رود، اما با روش تمام شدن “هری پاتر و تالار اسرار” مشکلی ندارم، چون به این پایان اشاره شده بود، اطلاعاتی داده شده بود، برای آن آماده شده بودیم، آن هم تمام مدت فیلم. چه فیلم معرکه ای بود.

تولید دومین فیلم هری پاتر، با نام “هری پاتر و تالار اسرار”، که بر اساس کتابی با همین نام نوشته جی.کی.رولینگ ساخته شد، درست سه روز پس از اکران گسترده قسمت اول آغاز شد. این بار نیز کریس کلمبوس برای کارگردانی بازگشت، استیو کلاوز فیلمنامه را نوشت و بازیگران قبلی نیز به همراه چندین تازه وارد کار خود را آغاز کردند. مراحل تولید فیلم کمتر از یک سال طول کشید و دومین فیلم هری پاتر در ۱۵ نوامبر ۲۰۰۲ اکران شد. نظر منتقدان نسبت به فیلم عمدتاً مثبت بود و فیلم به فروش خوبی دست یافت، طوری که چندین رکورد را شکست. “هری پاتر و تالار اسرار” در مجموع ۸۷۹ میلیون دلار فروخت و در آن زمان پنجمین فیلم پرفروش جهان شد و اکنون نیز در رده ۱۳م پرفروش ترین فیلم های دنیا قرار دارد.

خلاصه داستان:
هری پاتر تابستان خوبی نداشته است. نه تنها مجبور است خاله پتونیا و عمو ورنون و ترس آنها از توانایی های جادویی اش را تحمل کند، بلکه به نظر می رسد رون ویزلی و هرمیون گرنجر، بهترین دوستان هری او را فراموش کرده اند و به هیچ کدام از نامه هایش پاسخی نداده اند. در این حال به صورت غیرمنتظره و مرموزی دابی، جن خانگی در اتاق خواب هری ظاهر شده و به او هشدار می دهد که اگر سعی کند دوباره به هاگوارتز برگردد خطر بزرگی او را تهدید خواهد کرد. اما با وجود تلاش هاس موذیانه جن برای جلوگیری از بازگشت هری به مدرسه، او مصمم می ماند و با کمک رون و دو برادرش از چنگ دورسلی ها رها می شود و وارد محیط گرم خانواده ویزلی می شود. با رسیدن به هاگوارتز هری متوجه می شود که کارهای قهرمانانه اش در سال اول، ناخواسته باعث ایجاد اطرافیانش به او شده است. طرفداران جدید او شامل خواهر کوچکتر رون جینی، کالین کریوی سال اولی، و بدتر از همه، استاد جدید دفاع در برابر جادوی سیاه، گیلدروی لاکهارت هستند. لاکهارت که تنها به دنبال خودبینی اش است، آرزوی جلب توجهی را دارد که هری از آن گریزان است. اما حتی لاکهارت نیز نمی تواند توضیحی برای اتفاقات هولناک جدیدی که هاگوارتز را فراگرفته پیدا کند.

حاشيه ها:
- در ابتدا هیو گرانت برای نقش گیلدروی لاکهارت انتخاب شده بود، اما در آخرین لحظات به علت تداخل برنامه زمانیش مجبور به انصراف شد.

- بسیاری از طرفداران هری پاتر تنها برای دیدن تریلر “هری پاتر و تالار اسرار” به تماشای فیلم “اسکوبی-دو” رفتند.

- با این که برای انتخاب بازیگر نقش تام ریدل افراد بین سنین ۱۵ تا ۱۷ سال مدنظر بودند، کریستین کولسون ۲۳ ساله موفق شد نقش را به دست بیاورد.

- برای فیلمبرداری صحنه ای که هری و رون با بید کتک زن برخورد می کنند، چهارده اتومبیل فورد آنجلیا خراب شد.

- دیالوگ “پس امیدوارم آقای پاتر هر روز اطرافمون باشه تا نجاتمون بده” بالبداهه توسط خود رادکلیف و ایساکس ساخته شده است.

- در طول فیلمبرداری به جای دابی از یک تکه چوب استفاده میشد که بر روی آن یک توپ نارنجی بود و بعد دابی به صورت دیجیتالی به صحنه اضافه شد.

- جیسون ایساکس برای این که بداند کاراکترش چه قدر باید بد باشد، بازی تام فلتون در “هری پاتر و سنگ جادو” را تماشا کرد.

- هر چهار بچه کریس کلمبوس (کارگردان) در فیلم بازی کردند. النور کلمبوس مانند فیلم اول نقش سوزان بونز را بازی کرد، برندان کلمبوس نقش یک پسر در کتابخانه را بازی کرد، ویولت کلمبوس نقش یک دختر کوچک با گل هایی در دستش را بازی کرد و ایزابلا کلمبوس نقش دختر کوچکی در کتابفروشی را بازی کرد.

- در انگلستان، این فیلم، اولین فیلمی بود که DVD آن در هفته اول به یک میلیون فروش دست یافت.

- در فیلمنامه نوشته شده بود که هرمیون باید در صحنه پایانی هری و رون را بغل کند. اما چون اما واتسون از بغل کردن هر دو آنها در جلوی جمع بازیگران خجالت می کشید، کریس کلمبوس صحنه آخر را تغییر داد. هرمیون هری را بغل می کند و می خواهد رون را نیز بغل کند که هر دو خجالت می کشند و با یکدیگر دست می دهند.

دیالوگ های بیاد ماندنی:
هری: قصد هیچ جسارتی ندارم ولی الان در موقعیتی نیستم که از ملاقات با یه جن خونگی توی اتاقم خوشحال بشم.

دامبلدور: این انتخاب های ماست که حقیقت باطنی ما رو نشون میده، نه توانایی های ما.

دراکو: ترسیدی، پاتر؟
هری: خواب دیدی، خیره.

دابی: دابی… آزاده.

او که برای ایفای نقش کوچک اما مهم سیرنا جایگزین تیلدا اسوینتون شده است حدود ده روز فیلمبرداری خواهد داشت. اکنون نیز فیلمبرداری این فیلم در مکزیک ادامه دارد.
او در ادامه می گوید: “اگر این نقش رو قبول نمی کردم تیم (برتون) من رو می کشت، چون اون یکی از طرفدارهای نابودگر هست. من قبلاً هم توی فیلم های بزرگ بودم، مثل “(سیاره) میمون ها”، و “باشگاه مشت زنی” هم یک جورهایی بزرگ هست، و “چارلی (و کارخانه شکلات سازی)” و “سوئینی تاد” هم بزرگ بودند، اما هرگز در چنین فیلم بزرگ و کاملا اکشنی نبودم که مردانه و اکشن هست. ”
“رستگاری نابودگر” به کارگردانی مک جی در ۲۲ می ۲۰۰۹ (۱خرداد ۱۳۸۸) اکران خواهد شد.

لوکاس درتوضیح می گوید: “ما امیدوار بودیم که به چنین فروشی برسیم، که نهایتاً با تورم، چیزی که بقیه انجام میدن، ده درصد هست. برای همین، اونجا از خوشحالی فریاد زدیم. راستش، با این حال خیلی مشکل بود که داستان رو سرهم کنیم و همه رو متقاعد کنیم که برای همکاری بیان. کار “ایندیانا جونز” وقتی پیچیده میشه که دو نفر دیگه هم باشن که بگن “من اینو این طوری می خوام” یا “من اونو اون طوری می خوام”، چون وقتی من اولین باز جونز روانجام دادم، فقط می گفتم “خب این یکی باید این طوری باشه.”… و اون موقع خیلی آسون تر بود. اما حالا من باید خودم رو با همه هماهنگ کنم، چون همه بزرگ هستن و آدمای موفقی هم هستن، پس در عمل یه کم سخته.”

“اگه ایده دیگه ای داشته باشم که به مذاق اونا خوش بیاد، یکی دیگه هم می سازیم. راستش، برای این آخری استیون زیاد علاقمند به همکاری نبود. تلاش کردم تا ترغیبش کنم. ولی الان دیگه استیو خیلی بیشتر علاقمنده که یکی دیگه بسازه. هنوز برای مسیری که می خوایم پیش بگیریم مشکلاتی داریم. من در آینده ام، استیو در گذشته هست. اون سعی داره فیلم رو برگردونه به مسیری که قبلا داشت، من سعی می کنم اونو به مسیر جدیدی ارتقا بدم. پس هنوز یک جور تنش داریم. این فیلم آخری هم از همین تنش بیرون اومد. یک جورهایی ترکیبی از ایده های ما دو نفر بود، پس خواهیم دید که در کجا می تونیم فیلم بعدی رو بسازیم.”

کمپانی وارنر برادرز در سال ۱۹۹۹ حق اقتباس چهار کتاب اول هری پاتر به فیلم را از جی.کی.رولینگ خرید. در ابتدا برای کارگردانی فیلم اول با استیون اسپیلبرگ گفتگو شد، اما اسپیلبرگ قصد داشت از اولین کتاب هری پاتر فیلم انیمیشنی بسازد که در آن هلی جوئل آزمنت به جای هری صحبت کند. پس از او نام کارگردان هایی چون کریس کلمبوس، تری گیلیام، جاناتان دم، مایک نیوئل، برد سیلبرینگ و پیتر ویر مطرح شد، که در نهایت کریس کلمبوس به خاطر دو فیلم “تنها در خانه” و “خانم دابفایر” که در پرونده اش داشت، انتخاب شد.
در سال ۲۰۰۰ سه بازیگر گمنام به نام های دنیل رادکلیف، اما واتسون و روپرت گرینت از میان هزاران کودک خواستار نقش به ترتیب برای نقش های هری پاتر، هرمیون گرنجر و رون ویزلی انتخاب شدند. “هری پاتر و سنگ جادو” در نوامبر ۲۰۰۱ در انگلیس و ایالات متحده اکران شد. در کنار نقدهای مثبتی که از طرف بسیاری از منتقدان به دست آورد، این فیلم در سطح جهان به فروش ۹۷۶ میلیون دلاری دست یافت، در سه رشته نامزد جایزه اسکار شده و در هفت رشته نیز نامزد جایزه بفتا شد.

خلاصه داستان:
هری به زندگی کردن با عمو ورنون قلدر، خاله پتونیای سنگدل، و دادلی، پسرخاله ی غرغرو، پرخور و لوسش عادت کرده است. او حتی به خوابیدن در انباری زیر پله نیز عادت کرده بود. منسوبین هری نیز با بی میلی به تحمل حضور ناخواسته ی خویشاوند یتیم شان عادت کرده بودند، خویشاوندی که یادآور دائمی خواهر “خودسر” پتونیا و شوهر خواهر او و مرگ مرموز و ناگهانی آنها بود. حتی نزدیکی به تولد ۱۱ سالگی هری نیز طبق معمول برای او شور و هیجانی به ارمغان نمی آورد، کوچکترین شانسی برای دریافت کارت تبریک، هدیه یا دیگر چیزهای روز تولد ندارد. با این حال، امسال وضع فرق می کند. هری در تولد ۱۱ سالگیش درمی یابد که پسر یتیم شده ی دو تن از قدرتمندترین جادوگران بوده است و خودش نیز قدرت های جادویی منحصر به فردی دارد. با دعوت شدن هری به تحصیل در مدرسه علوم و فنون جادوگری هاگوارتز، او برای تمام عمر وارد یک ماجراجویی می شود. او در هاگوارتز، خانه و خانواده ای را می یابد که هرگز دارای آن نبوده است.

حاشيه ها:
- رابی کالترین و آلن ریکمن را خود جی.کی.رولینگ برای نقش انتخاب کرد. ریچارد هریس نیز تنها زمانی نقش را پذیرفت که نوه ۱۱ ساله اش به او گفت دیگر با او حرف نخواهد زد.

- رولینگ ترجیح می داد تری گیلیام به عنوان کارگردان انتخاب شود، اما کریس کلمبوس به علت تجربه اش در کاگردانی برای بچه ها و همچنین اصرار دخترش کارگردانی را بر عهده گرفت.

- بدعنق، روح مزاحم قلعه (با بازی ریک میال) در آخر، از فیلم حذف شد.

- در نسخه آمریکایی فیلم باید مانند کتاب، عبارت “Sorcerer’s Stone” جایگزین “Philosopher’s Stone” میشد، به همین علت، هر جای فیلم که عبارت “سنگ جادو” بیان میشد، دو بار فیلمبرداری شد، که در هر بار بازیگران باید یکی از این دو عبارت را می گفتند.

- گربه ای که در فیلم حضور داشت، در زمان فیلمبرداری فرار کرد و دو روز بعد برگشت.

- تا فوریه ۲۰۰۲، “هری پاتر و سنگ جادو” پس از “تایتانیک” پرفروش ترین فیلم دنیا بود.

- نوشته های هک شده در اطراف آینه نفاق انگیز حروف انگلیسی بی معنایی هستند که اگر آنها را برعکس بخوانیم معنی آن می شود: “من چهره ات را نشان نمی دهم ولی در عوض آرزوی قلبیت را نشان می دهم.”

- سه جغد با نام های اوک، جیزمو و اسپراوت نقش هدویک را بازی می کنند، اما جیزمو بیشتر از بقیه این کار را انجام داده است.

- وارویک داویس، که نقش پروفسور فلیت ویک و اولین جن گرینگوتز را بازی کرده، صدای گریپهوک را نیز دوبله کرده است.

- روزی اودانل و رابین ویلیامز حاضر شده یودند بدون دریافت وجهی، یک نقش را در فیلم بازی کنند، ولی نقشی نصیب آنان نشد.

- در فیلمنامه، قسمت فلاش بک به قتل والدین هری توسط ولدمورت، توسط خود جی.کی.رولینگ نوشته شده است. تهیه کنندگان می دانستند که تنها کسی که می داند چه اتفاقی افتاده، اوست.

- برای صحنه های داخلی بانک گرینگوتز، سفارتخانه استرالیا در لندن به عنوان لوکیشن استفاده شد.

دیالوگ های بیاد ماندنی:
هاگرید: تو پسری هستی که زنده موند.

هرمیون: حالا اگه از نظر شما اشکالی نداره، می خوام برم بخوابم، قبل از این که یک فکر هوشمندانه دیگه به سرتون بزنه که همه مون رو به کشتن بده… یا بدتر از اون، اخراج بشیم.
رون: این باید اولویت هاش رو دوباره مرتب کنه!

هاگرید: تو یه جادوگری، هری!
هری: من یه چی هستم؟

دامبلدور: اتفاق هایی که اون پایین بین تو و پروفسور کوییرل پیش اومد کاملا یک رازه، پس طبیعتاً همه مدرسه از ماجرا باخبر هستن.