مقالات

آنها تنها به فاصله چند ماه از هم متولد شده اند و با هم در دانشگاه ییل (YALE) درس خوانده اند. سپس زندگیشان از هم دور شده است. الیور استون برای جنگ به ویتنام رفت، اما جورج دبلیو بوش از این کار سر باز زد. اکنون مسیر زندگی آنها، باز بهم رسیده است. الیور یورکمن با کارگردان درباره فیلم جدیدش که بیوگرافی زندگی رئیس جمهوری ایالات متحده است، صحبت میکند.

تقریبا هیچ کس فیلم جدید الیور استون، درباره جوج دبلیو بوش را ندیده است. اما از قبل در سطح وسیعی، پر حاشیه شناخته شده است. یکی از سخنگویان کاخ سفید پیش بینی کرده است که فیلم پر از اطلاعات غلط است و بیان می دارد که رئیس جمهور آن را تایید نمی کند. مقاله نویس ها و وبلاگ نویس های دست راستی آن را همانند یک لکه ننگ، محکوم کرده اند. درز کردن چند صفحه ای از فیلم نامه اولیه به بیرون و پخش شدن آن توسط رسانه ها جار و جنجال زیادی به پا کرد. قبل از اینکه با استون مصاحبه کنم، چند باری فیلم های تاریک و درخشان او را بازبینی کردم و تحت تاثیر حس فراگیری که در فیلم وجود دارد قرار گرفتم و همچنین شناختن قدرت های پنهانی که در دنیا وجود دارند. چه کسی نخ ها را در دست دارد؟ چه کسی سود می برد؟

اما شاید این عادلانه نباشد. استون اصرار دارد که نمی توان برچسپ بحث انگیز را به فیلم نسبت داد و می گوید که اصلا از این فیلم هیچ سود و منفعتی عایدش نمی شود. او در حالی که عصبی است و روی صندلی دسته دارش در دفتر مرتبش به سمت جلو قوز کرده است می گوید “الیور استون بودن، حالا هر کسی که باشد، قبل از ملاقات با او باید احساساتشان را تحریک کنی” او ادامه می دهد “مردم می گویند ما نمی خواهیم با او کار کنیم. او بحث برانگیز است درحالی که ما نیستیم. بعضی اوقات من مردم را به فکر وا می دارم” در حالی که آه می کشد ادامه می دهد “شاید مردم را به فکر واداشتن مجادله آمیز باشد.”

جدا از مزیت های تجاری، شهرت استون به عنوان”مجادله آمیز” تهیه این فیلم را تقریبا غیر ممکن ساخته است. هیچ استودیویی بزرگ آمریکایی تمایل به تهیه آن ندارد و سرمایه آن از چندین منبع مختلف اروپایی جمع آوری شده است. جاش برولین که نقش جورج دبلیو بوش را بازی می کند به سختی نقش را پذیرفت. بقیه بازیگران هم در انتخاب نقش بسیار شک و تردید داشتند. استون می گوید “میخواهم از این وضع بالا بیاورم و دیگر هیچ فیلمی نسازم” او ادامه می دهد “ساختن آنها بسیار سخت است. این یکی که بسیار مشکل بود. جمع کردن گروه، گردآوری تمام آنها برای کارکردن در این پروژه به امید اینکه شاید سودی داشته باشد. من نمی گویم که آفت گیشه هستم. چون نیستم اما…

با تمام این گفته ها سورپرایز آنجایی است که این فیلم با عنوان “W” به نظر نمی رسد یک بیانیه شدید الحن علیه بوش باشد. (چند کلیپی را مشاهده کردم و جزئیات تهیه کنندگی را مطالعه نمودم.) فیلم پرشی است به گذشته و نشان دادن حد فاصل بین سالهای جوانی بوش که آدمی سرتاپا مست بود تا اولین دوره او در کاخ سفید و تا تهاجم به عراق. طبیعتا یک اثر برای چاپلوسی نیست. بوش به عنوان یک آدم علاف و کسی که بخاطر موفقیت پدر و اعتبار خانواده اش و فشارهای ناشی از این شرایط در مضیقه قرار داشت را نشان می دهد. جایی در حالی که مست است به پدرش می تازد “آقای بی عیب و نقص، آقای قهرمان جنگ، آقای قادر بر همه چیز.” تقلید جاش برولین از بوش مسخره و مضحک نیست. او اساسا یک انسان است و بلکه یک آدم دوست داشتنی. حداقل این قسمت از فیلم نامه نوشته شده توسط استون و همکار دیرینه اش، استنلی ویستر ایده خوبی است که قصد دارد سوالات کلی درباره رئیس جمهور را پاسخ دهد که استون آن ها را این چنین قاب گرفته است” چطور بوش از یک آدم مفت خور الکلی به بالاترین مقام سیاسی در کشور تبدیل می شود؟”

بازیگران “W” طوری انتخاب شده اند که حسی از شخصیت های اصلی را داشته باشند و نه کاملا شبیه آنها. اما در پاره ای اوقات به اندازه کافی به شخصیت ها نزدیک هستند. استون بی ریایی و خود انضباطی بوش را تحسین می کند. او می گوید “بوش مشکلات شخصی عجیب و بزرگی داشت و به همین خاطر مجبور بودم اعتبار زیادی به او در فیلم بدهم. او بر آن مشکلات با عزمی راسخ فائق آمد. اینکه چطور آنها را حل کرد بحث دیگری است.” استون می گوید فیلم پرخاشگرانه نیست و هیچ موضوع ضد بوشی در فیلم وجود ندارد.” من این غده و کینه را نشان می دهم که گریبانگیر بسیاری از آمریکایی ها هست. اما خوشبختانه آنها را حل کردم. تمام این عصبانیتم بخاطر این باخت بود. یک باخت هشت ساله بسیار دردناک است درحالی که شاید بتوان با شوخ طبعی همچون پادزهری این باخت را از یاد ببریم. چرا که اگر از یاد نمی بردیم الان به یک دیوانه ضد بوش تبدیل می شدیم که اعلامیه های ضد بوش می نوشتیم. این یک فیلم توطئه آمیز نیست. تمام دسیسه های بوش کاملا شناخته شده هستند. چه کسی احتیاج دارد به سینما برود که به توسط فیلم گفته شود عملیات نظامی عراق شامل دروغ هایی بسیار و فریب کاری های فراوانی بوده است؟ در حالی که همه از این ها باخبرند.

“W” هفده اکتبر در ایالات متحده اکران خواهد شد، درست قبل از زمان برگزاری انتخابات. زمان مفیدی برای جنبه های بازاری آن است اما استون با اصرار می گوید که دلایل دیگری برای عجله ای اکران کردن آن دارد و همچنین نقش برای این زود اکران می شود که نقش اول این ماجرا (جورج بوش) در حال ترک اتاقش می باشد. استون می گوید”ما برای هشت سال اینجا بودیم و قبل از اینکه در ژانویه ۲۰۰۹ خداحافظی کنیم، باید این روح پلید را دفع کنیم. ما به این مرد رای دادیم نه همه دنیا. او را به عنوان رئیس جمهور داشتیم. او بیشتر به عنوان جورج دبلیو بوش جونیور عمل کرد و خودش را به عنوان یکی از بدنام ترین شخصیت های تاریخ آمریکا به ما نشان داد.

زندگی الیور استون و جورج بوش از چند راه عجیب با هم اصطحکاک دارد. آنها به فاصله سه ماه از همدیگر متولد شده اند و از خانواده هایی دارای اعتبار اجتماعیهستند. هر دو قسمتی از بچه گیشان را در محله های ثروتمند گذرانده اند. (والدین استون بخاطر خیانت پدرش در بورس منطقه و شکست تجاری از هم جدا شدند.) هر دو در سال ۱۹۶۴ به دانشگاه Yale وارد شدند. اما از آن پس راهشان انشعاب یافت. بوش دیپلم اش را تمام کرد و به مدت پنج سال در خدمت نیروی هوایی تگزاس و آلباما بود و از رفتن به ویتنام سر باز زد. استون دوبار از Yale اخراج شد و سپس به عنوان داوطلب عازم ویتنام شد، جایی که هنگام انجام وظیفه در نبردهایی سخت دوبار در عملیات مجروح شد. تجربیات دوران جنگ او برای نشان لیاقت (Purpule Heart) را برایش به ارمغان آورد و او را به سمت ساختن فیلم های ویتنامی و ضد جنگ سوق داد. فیلم های پلاتون و متولد چهارم جولایی که هر دو برنده اسکار بودند و همچنین فیلم بهشت و زمین.

استون می گوید” بوش یکی از آن نوع پسران”yale” ی است که کاملا با من فرق دارد. من عطش دنیا را داشتم، می خواستم به ویتنام بروم، می خواستم دنیا را ببینم. این مرد به راه دیگری رفت. او در درون کشور و در رفاه ماند. در خانه ماندن او بسیار کوته فکرانه بود و خدمت او در نیروی هوایی برایش همانند زندگی در خانه بود.”

آنها هرگز در Yale با هم ملاقات نکردند و تا سال ۱۹۹۹ هنگامی که فرماندار تگزاس در حال آماده شدن برای رئیس جمهوری بود، همدیگر را ملاقات نکردند. بوش در بورلی هیلز در حال سخنرانی بود که استون کمی با تاخیر به آنجا رسید.” ساعت هشت و نیم صبح بود. جمهوری خواهان همیشه این نوع صبحانه ها را در برنامه دارند. تازه رسیده بودم آن هم با لباسی سرتاپا مشکی. یه جورایی به دیلان توماس شبیه بودم. وارد اتاق شدم و صدای بوش را شنیدم که داشت درباره “عشق بادوام” صحبت می کرد. بعد من را سورپرایز کرد و گفت که ما با هم در Yale بوده ایم در حالی که من هرگز این را نمی دانستم. بعد حرفهایی در مورد دوستانش در ویتنام گفت. آن روز او قدرت داشت، کاریزما داشت. طوری بود که به شمایل یک رئیس جمهور در آمده بود.”

استون آن زمان در اوج بد نامی بود. در اواسط مبارزه ۵ ساله اش بخاطر ساختن فیلم قاتلین بالافطره بود چون فیلم را عامل بسیار از جنایات شهری می دانستند و اعلام می کردند که بسیار از کشتارها به تقلید از صحنه های فیلم است. آوازه و شهرت او در بالاترین سطح ممکن بود. همان سالی که او با بوش ملاقات کرد قبلش از دادگاه بخاطر رانندگی در حالت مستی تبرئه شده بود.

استون می گوید “این اقتضای عمره. بلاک درست می گفت، بهتر بود یک بچه را در قنداقش بکشی ولی در رسیدن به آروزی همیشگی ات شکست نخوری. من کارهای زیادی انجام داده ام، مسئله ای نیست، مطمئنم که بعضی وقتها یک عوضی بودم ام، یک احمق، یک نادان، یک پست فطرت. در جنگ پدر خودمو در آوردم، به پای خودم شلیک کردم. همه کاری کرده ام. اما دانش زیادی داشتم که در زندگی به کار ببرم. ” استون اکنون همراه با همسر سومش و سه دختر نوجوانش زندگی بسیار آرامی در لس آنجلس دارد.

او همچنین می گوید که این روز ها دفاع کردن از فیلمش بسیار خسته اش کرده است. هنگامی که در فیلم اسکندر (۲۰۰۴) از نظر منتقدان یک شکست محسوب شد، او راه دفاع از فیلم را پیشه نکرد. او از اینکه برچسپ های “تئوری توطئه” یا “زشت و نامیمون” را به فیلم هایش می زنند عصبانی است. او می گوید فیلم نیکسون تنها درباره یک تئوری بود که اکنون هیچ کس درباره آن مشاجره نمی کند. با اینکه فیلم اخیرش به اسم مرکز تجارت جهانی یک درام انسانی است درباره دو افسر پلیس که زیر خروارها خاک گیر افتاده اند، منتقدان دست راستی آن را یکی از فیلم میهن پرستانه ترین فیلم های که دیده اند، ستایش کردند. آنها کمتر تحت تاثیر مستند های او درباره فیدل کاسترو و هوگو چاوز قرار گرفته اند. او همچنین پروژه ای را در مرحله تهیه داشت که ظاهرا لغو شده است. مستندی درباره محمود احمدی نژاد رئیس جمهور ایران.

من درست یک روز بعد از تولد شصت و دومین سالش او را ملاقات کردم. او گفت “بزرگترین آسیبی که به خودم میزنم این است که تمام این فشارها را روی خودم تحمل می کنم.” او خودش را به عنوان یک بودایی توصیف می کند و می گوید که مدیتیشن روزانه کمکش می کند تا کمی آرام شود. “الیور استون بودن بسیار سخت است. من حتی در این سن، هنوز احساس می کنم که احتیاج دارم چیزهایی را به انجام برسانم.”

منبع: گاردین