مقالات

«هالک» قدیمی ترین سوپر قهرمان کمیک بوک هاست و به نوعی اولین قهرمان شرکت «مارول» هم به حساب می آید. اولین حضور هالک در قالب تصاویر متحرک به سال ۱۹۷۱ و به مجموعه ی تلویزیونی آن باز می گردد. اما هالک با تمام محبوبیت خود بسیار دیر وارد دنیای سینما شد. اولین حضور هالک در پرده ی نقره ای به سال ۲۰۰۳ باز می گردد. فیلم را «آنگ لی» کارگردانی کرده است. با این که فیلم با استقبال خوبی روبه رو شد ولی به عنوان یک فیلم سینمایی اثر ضعیف به شمار می رود. شاید مهمترین عامل ضعیف بودن این فیلم را ناهماهنگ بودن کارگردان با موضوع فیلم دانست. آنگ لی کارگردان بسیار موفق و خوبیست ولی با نگاهی جزئی به کارنامه ی فیلم سازیش هالک را کاملا متفاوت و جدا از دیگر فیلم های او می یابیم. یکی دیگر از نکات منفی فیلم جلوه های ویژه ی آن بود. هالک آنگ لی بسیار کارتونی از آب درآمده است. جلوه های ویژه ی فیلم در بسیاری از مواقع چشم گیر کار شده اند ولی ظاهر کارتونی آنها، لطمه ی مهمی به آن وارد کرده است. ولی با وجود این داستان کلی فیلم با پرداختن به چگونگی پیدایش هالک و شخصیت پردازی های قابل قبول خود تا حد زیادی اولین حضور هالک را در سینما دلنشین کرده است.

هالک دوم که با نام «هالک باورنکردنی» شناخته می شود امسال و در میان هجوم فیلم های تجاری برای اکران تابستانی بر روی پرده رفت و با وجود رقبایی بسیار قوی با فروشی راضی کننده نوید ادامه سازی برای خود را داد. هالک جدید از هر نظر کامل تر از ساخته ی آنگ لی است. فیلم جدید را «لوئیس لترنر» کارگردانی کرده است. با نگاهی به کارنامه ی این فیلم ساز جوان دو فیلم نسبتا موفق را مشاهده می کنیم “رها شده” و “ترنسپورتر ۲″ که هر دو فیلم کاملا تجاری هستند. هالک باورنکردنی با تغیری اساسی نسبت به هالک قبلی ساخته شده است. همه ی عوامل فیلم تغییر کرده اند و به نوعی این اقدام را می توان ترفندی برای جلوگیری از اشتباهات فیلم اول دانست. اما با همه ی این اقدامات جلوه های ویژه ی فیلم باز هم همان حالت کارتونی خود را حفظ کرده است. اگر در فیلم اول همه چیز تمیز و کارتونی به نظر می رسید در فیلم دوم با کارتونی زشت روبه رو می شویم که حتی جذابیت اندکی را که اینگونه جلوه های ویژه می توانست داشته باشد را به باد داده است. با این وجود اکشن فیلم زیباتر شده است و تا حدودی نقص جلوه های ویژه را جبران می کند. داستان این بار هم جذاب و درگیر کننده است و حتی قدری بهتر هم شده است. بازیگران فیلم هم بسیار مناسب تر از بازیگران فیلم اول هستند، اما در این بین حضور «تیم راث» در نقش منفی اصلا قابل باور نیست مخصوصا در صحنه هایی که با حرکات رزمی این شخصیت مواجه می شویم تیم راث با آن فیزیک بدنیش در این نقش خنده دار از کار در آمده است.

شخصیت هالک تا حد زیادی وام گرفته شده از داستان «دکتر جکیل و آقای هاید» است. اگر دکتر جکیل نیاز به دارویی خاص داشت تا آقای هاید را از اعماق وجودش بیرون بکشد «بروس بنر» تنها کافیست خشمگین شود تا آن روی حیوانیش نمایان شود. هر دوی این داستان ها اشاره به شخصیت دوگانه ی انسانی دارند. انسانی که هم می تواند موجودی والا و مفید باشد و هم می تواند به موجودی حیوان صفت و مضر تبدیل شود و فاصله ی بین این دو حالت آنقدر باریک و حساس است که کنترل آن بسیار سخت می باشد. به نوعی هر انسانی در مواقع و موقعیت های خاصی نیاز پیدا می کند تا همه چیز را در اطراف خود نابود کند تا به نوعی خشمی را که در درون دارد را بیرون بریزد. شخصیت هالک و اقای هاید هم تمثیلی از این حالت انسانیست که در ادبیات و سپس سینما وارد شده است.

هالک اما به دلیل ساختاری که سینمای سوپر قهرمانی طالب آن است حتی بعد از تبدیل شدن هم در تلاش است که با بدی ها مقابله کند. شاید تنها مشکل هالک متفاوت بودن او با دیگر انسان هاست به همین دلیل هم از طرف انسان ها طرد می شود. چون تنها موجودیست که چهره ی پنهان انسان را نمایان می کند.